Kris in Philippines

2007-02-01T22:13:00.000-08:00

Trouwfoto's

2006-10-17T23:09:00.000-07:00

12e Filippijns Solidariteitsfeest
(waar ik aanwezig zal zijn, dit jaar weliswaar in digitaal formaat, t.t.z. op video)

Zaterdag 21 oktober 2006 vanaf 18 uur
Katarinakring, Rodestraat 28, Sint-Katherina-Lombeek

Dag Filipino-vrienden,

Kris (CAB-Filippijnengroep) is er op 24 februari 2006 bij als presidente Arroyo in de Filippijnen de noodtoestand uitroept. ”Arroyo is blijkbaar echt bang dat ze verdreven zal worden. De volledige oppositie is - na de schandalen met de verkiezingsfraude - voor haar afzetting. Ook binnen het leger rommelt het serieus. Met haar nationale noodtoestand is ze nu wel minder populair dan ooit. Je moet maar durven, juist op de 20ste verjaardag van het omverwerpen van de dictatuur van Marcos, zo goed als opnieuw openlijk de dictatuur instellen…. “, schrijft hij op zijn weblog.
Kris werkt nu reeds 10 maanden tussen en samen met de Filippino’s. Hij is getuige van de zovele mensenrechtenschendingen. Vakbondsleiders, mensenrechtenactivisten, kerkmensen, advocaten, journalisten, mensen van boeren- en vrouwenorganisaties zijn het slachtoffer van moordaanslagen. 400 mensen werden vermoord sinds Arroyo aan het bewind kwam.
Kris brengt op ons feest live vanuit de Filippijnen verslag uit van het leven en de strijd van de Filippino’s. En hij vertelt ons ook over hoe zijn eigen leven een andere wending kreeg…

Van harte welkom. Mabuhay!
Barend, Caro, Cecile, Erna,Griet, Johan, Jozefine, Linda, Leen, Marijke, Sabine, Tine en William

Zaterdag 21 oktober 2006 vanaf 18 uur
Katarinakring, Rodestraat 28, Sint-Katherina-Lombeek

Hoe bereik je de Katarinakring?
Rodestraat 28, Sint-Katherina-Lombeek (300 meter voorbij de Ploter). Als je van de E40 komt, neem je afrit Ternat. Je gaat naar links, altijd rechtdoor tot over de spoorweg. Aan de eerste lichten, voorbij de spoorweg, ga je naar rechts. Voorbij de kerk neem je de 2de straat rechts (Rodestraat).

Programma

18 tot 20 uur:
Restaurant en muziek
· Exotische warme schotel
· Kinderschotel
· Groentetaart met slaatje

20.15 uur tot 21 uur:
· Wereldmuziek
· De Filippijnen vandaag: het verhaal van
de mensenrechtenschendingen

21 uur tot…
· Gezellig samenzijn en muziek
· Doorlopend drank en dessertbuffet
· Stands van Wereldsolidariteit, Filippijnengroepen België
en onze CAB-Solidariteitsgroep

2006-10-17T23:06:00.000-07:00

Hoi allemaal

Intussen is het al oktober. Het is druk voor mij, na maanden onderbreking heb ik weer een regelmatige bezigheid. ’s Morgens iets voor zes uur opstaan. Rond 7 uur jeep op fiets op. Iets na acht uur op het werk. Bezig tot 5 uur in de namiddag, dan terug naar huis en dan thuis wat tijd op te eten, te rusten, bij te praten, huishoudelijke taken en soms helpen met huiswerk van Kenji. De vrije momenten tussendoor hebben we ook ook nog veel te regelen voor ons huwelijk.

Jawel, ik heb mij een fiets aangeschaft. Zo bespaar ik heel wat geld en tijd (het is hier sneller met de fiets dan met andere vervoersmiddelen op de weg). Je moet hier wel altijd opletten en ik probeer niet ’s avonds te fietsen, de chauffeurs zijn hier een beetje minder gedisciplineerd dan in België.

Het internationale vakbondswerk is hier vooral kantoorwerk. Schrijven van solidariteitsboodschappen, artikels, opzoekingswerk, studiewerk, enz... Het ontvangen van buitenlandse gasten is ook ons werk en natuurlijk kunnen we ook deelnemen aan allerhande manifestaties, activiteiten, enz... Er is veel werk aan de winkel met vier stafleden werken we hier in ons kantoortje met twee computers (waarvan één met internet-verbinding). Momenteel is er van de Tagalog-lessen omwille van de drukte en omwille van praktische regelingen nog niet veel in huis gekomen.

Onze routine werd vorige week wel even opgeschrikt door een tyfoon. Gelukkige geen gewonden bij ons, maar wel veel schade in Manilla. In ons kantoor is de schade vrij beperkt gebleven, maar in Manilla was er heel vele schade en heel het electriciteitsnetwerk is uitgevallen. We hebben tien dagen geen electriciteit gehad op ons kantoor. In sommige buurten van Manilla heeft het herstel tien dagen geduurd. Op het platteland zal het herstel nog langer duren.

Verder was er op 21 september een grote betoging naar analeiding van de 34ste verjaardag van de krijgswet onder Marcos. Helaas is het nu niet veel beter. President Gloria Macapagal-Arroyo stond enkele weken geleden nog zwaar onder druk met de mensenrechtensituatie hier. Ondanks alle mooie woorden gaat alles hier gewoon verder. Recent werd zelfs een bisschop, Ramento Ramos van de IFI (Iglesia Filipina Independente) vermoord. Hij was gekend voor zijn steun aan progressive vakbonden en boerenorganisaties.

Bonjour tout le monde

C’est déjà octobre! Je suis bien occupé, après des mois j’ai de nouveau une occupation journalière. Six jours par semaine je me lève avant six heures. Près de sept heures, je parts par vélo ou par jeepney. Un peu après huit heures j’y arrive et j’y reste jusqu’a cinq heures. Ensuite en retour vers la maison et pendant la soirée j’ai encore quelques heures pour manger, me reposer, parler, faire des tâches de ménage et parfois aider avec les devoirs de l’école de Kenji. Et pendant les moments libres, nous avons encore beaucoup à régler pour notre mariage.

Eh oui, j’ai acheté un vélo ici. C’est moins chers et plus vite (ici le vélo est plus vite que les autres moyens de transport routiers). Rouler en vélo ici, c’est surtout faire attention tout le temps. Ici les chauffeurs sont un peu moins disciplinés qu’en Belgique. J’essaie aussi d’éviter de rouler pendant la soirée.

Le travail syndical international est surtout un travail de bureau. Ecrire des messages de solidarité, des articles, faire des recherches, des études,… Recevoir des hôtes est aussi un de nos tâches et bien sur nous pouvons aussi participer à des manifestations et d’autres activités. On à beaucoup à faire, notre équipe de quatre personnes, dans nôtre bureau avec deux ordinateurs (d’où une avec Internet). Pour l’instant je n’ai pas encore pu attendre des leçons de Tagalog, trop de travail et encore des affaires pratiques à régler.

Notre routine était interrompue par un typhon. Heureusement il n’y était pas de blessées chez nous, mais i y était beaucoup d’endommagement matériel. Nos bureaux n’étaient pas si tellement endommagés, mais en général il y était beaucoup d’endommagement à Manille et tout le réseau d’électricité était paralysé. Nous n’avions pas d’électricité à nos bureaux pendent dix jours, il y a des lieux en Manille ou la réparation à pris plus de deux semaines et au campagne on à prévu un temps de réparation d’une mois.

Le 21 septembre on à participé à une grande manifestation à Manille, c’était la 24ième anniversaire de la prononciation de la loi martial de Marcos. Malheureusement, la situation actuelle n’est guère mieux. Quelques semaines passés, la présidente Gloria Macapagal-Arroyo était encore interpellé concernant la situation des droits humaines. Malgré les belles paroles, tous se continue ici. Récemment, même un évêque, Most Rev. Ramento Ramos, de la IFI (Iglesia Filipina Independente) était assassiné. Il était connu comme un supporter des syndicats et organisations paysannes progressistes.

2006-09-03T19:25:00.000-07:00

Goed aangekomen

Hallo allemaal. Intussen is het al drie weken geleden voordat ik hier aangekomen ben. Langzaam beginnen de zaken wat in zijn plooi te vallen. Sinds 1 september heb ik echt een bezigheid, ik kan helpen voor de uitbouw van het internationale vakbondswerk. Nu ben ik dus bezig met het schrijven van teksten, opzoekingswerk, ontvangen van gasten,... de opdrachten voor de opvolging van de internationale zaken.

De vorige weken was ik bijna altijd thuis. Dan was ik even heel de tijd "huisman", en als je een gezin hebt is dat niet hetzelfde als alleenstaande huisman. Dus helpen met het eten klaarmaken, zorgen voor het huis, borstelen, water pompen voor de douche, enz... Een ander leven als tevoren, maar het bevalt me wel. Ik zal proberen volgende dagen enkele digitale foto's van het huis te maken. Omwille van het gewicht heb ik ons toestel niet kunnen meenemen, ik zal ergens even een toestel moeten lenen.

Binnenkort zal ik proberen meer nieuws te geven over de actualiteit hier ook. De laatste weken waren er voornamelijk drie punten die het nieuws beheersten: de afzettingsprocedure in he parlement (impeachment) tegen presidente Gloria Macapagal-Arroyo, de olieramp bij het eiland Guimaras en de voortdurende politieke moorden.

Bien arrivé

Bonjour tout le monde. Entretemps déjà trois semaines sont passés depuis mon arrivé ici. Les chôses commencent se clarifier. Depuis le premier september j'ai une occupation, je peut aider pour construire les résaux syndicaux internationales. Je m'occupe avec l'écriture des textes, des récherches, l'acceuil des visiteurs, etc...

Les semaines passés j'était presque tout le temps chez nous à la maison. Donc je fesait la ménage. Avec une famille une ménage n'est pas exactement la même chôse que la ménage d'un célibataire. J'aide dans la cuisine, les soins de la maison, nettoyer, aller chercher de l'eau pour la douche, etc... C'est une vie différent, mais ça me plait bien. Dès que j'ai accès à un caméra digital, je vais prendre quelques photos de notre maison.

J'essaierai aussi d'écrire ici plus de nouvelles au sujet de l'actualité. Les derniers semaines les nouvelles principaux étaient axés sur la procédure de "impeachment" dans le parlément contre la présidente Gloria Macapagal-Arroyo, la catastrophe pétrolier près de l'isle de Guimaras et les assasins politiques.

2006-06-21T17:48:00.000-07:00

Southern Tagalog
Na bijna zes maanden in de Filippijnen heb ik nu mijn laatste integratie achter de rug. De laatste dagen hier heb ik nog wat praktisch werk te regelen, probeer ik wat uit te rusten en nog zo veel mogelijk bij Kendy te zijn. Als alles exact volgens plan verloopt (wat tot nu toe nog niet veel voorgekomen is) kom ik op 28 juni om 12:15 uur aan in Brussel-Zuid...

Mijn laatste integratie was in Southern-Tagalog, de regio ten zuiden van Manilla. In Southern-Tagalog bevindt zich een groot deel van de nieuwe industrie in heel wat export-processing zone's. De presidenten Aquino en Ramos wilden met het “CALABARZON”-plan (genoemd naar de eerste letters van vijf provincies in de regio) van de streek een industrieel gebied maken. Dit is gedeeltelijk gelukt, intussen is er zeer veel auto- en elektronica industrie in het gebied. Maar voor de boeren en werknemers is het niet zo'n succesverhaal gebleken. De boeren, waarvan hun land werd omgezet in industriegrond, vonden geen werk in de nieuwe industrie. Wie niet tot 16 jaar naar school geweest is, kan geen werk vinden in de nieuwe bedrijven. Diegenen die wel werk vonden hebben vaak maar een tijdelijk contract. Het vakbondswerk wordt er erg moeilijk gemaakt, er is een officieuze “NUNS”-politiek (no union, no strike) in de nieuwe industriezone's. Er is een heel sterke repressie tegen de volksbeweging, inclusief een groot aantal moorden. Tegelijkertijd is de regio sterk gemilitariseerd, er zouden 50 bataljons gestationeerd zijn.

Mijn programma werd gecoördineerd door de regionale organisatie van de KMU (PAMANTIK-KMU) en de plaatselijke alliantie Cabuyao Workers' Alliance (CAWAL). In de week dat ik hier was had ik een druk programma: twee piketten (RFM en Nestlé), twee vakbondslokalen in bedrijven in het Laguna Technopark (Honda cars en Keihin), twee gemeenschappen (wijken) waar Nestlé werknemers wonen, twee algemene ledenvergaderingen (bedrijven FCC en Neslté), het secretariaat van de KMU federatie die vooral in de regio actief is (OLALIA-KMU), een introductie in de National Coalition for the Protection of Workers Rights (NCPWR) en tenslotte de vormingsinstelling Center for Workers Education and Leadership Development (CWELD) waar ik ook een dag vorming “shop steward-grievances” heb bijgewoond. De nachten sliep ik een nacht in het Nestlé pikket, twee nachten aan het RFM pikket en drie nachten in huizen van Nestlé werknemers. Meestal waren Noel of Carina, die enkele maanden geleden ook in België waren, mijn begeleiders.

De repressie tegen de vakbonden is hier zeer sterk. Er zijn de “klassiekers” zoals overplaatsing naar een geïsoleerde post, zoeken naar fouten op het werk, promotie, wettelijke procedures rekken. Maar er is ook psychologische druk, zoals dreiging met sluiting, soms ook pesterijen zoals huisbezoek van de werkgever aan werknemers en hun familie. Soms wordt een strafrechtelijke zaak ingespannen tegen werknemers. Of soms wordt zelfs het bedrijf gewoon gesloten als er een vakbond is. Dezelfde activiteiten worden dan enkele maanden later met ander personeel en onder een andere naam voortgezet... Strijdbare vakbonden worden officieel als terroristen beschouwd. Stakende werknemers krijgen in naam van het nationaal belang een “return to work order” van de Minister van Arbeid zonder dat er iets gedaan wordt aan de oorzaak van het conflict. En als “kers op de taart” zijn er natuurlijk de politieke moorden, meer dan 120 in de regio sinds president Arroyo aan de macht is. Als veiligheidsmaatregel kunnen de vrijgestelden zich niet alleen verplaatsen en ze slapen elke week op een andere plaats. Soms hebben ze in maanden hun kinderen niet meer gezien...

Deze politiek is volledig ingegeven om buitenlandse investeerders aan te trekken. Om over na te denken als het patronaat in België weer eens afkomt met onze zogenaamde “loonhandicap”...

De sterke repressie maakt dat de principes van het solid organizing hier heel strikt moeten toegepast worden. Hier in de streek heb ik de meest systematische toepassing van het solid organizing gezien.

Om succesvol te organiseren worden vier principes gehanteerd:
1. geduld
2. planmatig werken
3. vorming
4. comprehensive organizing (allesomvattend organiseren).

Het organiseren gebeurt in een eerste fase altijd geheim, zonder dat de werkgever (of beter: de kapitalist) op de hoogte is. Die eerste fase duurt meestal ten minste een jaar en kan tot vier jaar duren. Als de eerste contacten gelegd zijn, wordt er een kerngroep samengesteld. Er wordt vorming gegeven aan de kerngroep en het is die kerngroep die feitelijk het bedrijf verder zal organiseren. De kerngroep organiseert verschillende groepen onder zich of bezoekt de mensen individueel huis-per-huis. De vakbond zal zich pas laten registreren en bekendmaken tegenover de patroon als 80% van de werknemers georganiseerd is en een vorming gekregen heeft (een dag vorming over de vakbondsprincipes en/of een dag vorming over de problemen van de Filippijnse maatschappij).

Om sterk genoeg te zijn om een vakbond op te richten en te handhaven, volstaat het niet om enkel de werknemers van het bedrijf te organiseren. Ook de familieleden van de werknemers moeten betrokken worden. De gemeenschappen, de wijken in de buurt, waar de werknemers wonen, moeten ook georganiseerd worden. Er moet aan expantiewerk gedaan worden om vakbonden te organiseren in andere bedrijven en er moeten allianties gesloten worden met vakbonden in andere bedrijven van het industriegebied.

Southern Tagalog
Après presque six mois aux Philippines, j'ai eu mon dernier intégration. Mes derniers jours ici, je suis occupé avec quelques affaires pratiques, j'essaie de reposer et de passer le plus de temps possible avec Kendy. Si tous se passe selon le plan (ceci n'était jusqu'au maintenant très rare), j'arrivera le 28 juin à 12h15 à Bruxelles-Midi.

Mon dernier intégration était dans la région de Southern-Tagalog, la région au sud de Manille. Beaucoup de nouvelles entreprises se trouvent dans la région de Southern-Tagalog, dans beaucoup de export processing zone's. Les présidents Aquino et Ramos voulaient industrialiser la région par le plan « CALABARZON » (appelé vers les premiers lettres des cinq provinces dans la région). On a effectivement crée beaucoup d'industrie dans la région. Mais pour les paysans et les travailleurs la réalité est moins positive. Les paysans, d'où la terre était converti, n'ont pas trouvé de travail dans les nouvelles entreprises. Pour pouvoir entrer, on exige aux mois d'avoir finis des études jusqu'au 16 ans. Ceux qui ont trouvé de travail dans les nouvelles entreprises, sont souvent employé dans des contrats temporaires. Le travail syndical est très difficile avec la politique « NUNS » (no union, no strike) dans ces zonings, une politique officieuse d'interdire les syndicats. La répression contre le mouvement populaire est très intense, inclusif beaucoup d'assassinats politiques.

Mon programme était établit par l'organisation régionale de la KMU (PAMANTIK-KMU) et l'alliance locale Cabuyao Workers Alliance (CAWAL). J'était ici pendent une samaine avec une programme très intense: deux piquets (RFM et Nestlé), deux locaux syndicale à Laguna Technopark (Honda cars et Keihin), deux communautés (quartiers) ou des travailleurs de Nestlé habitent, deux assemblés générales des affiliés (FCC et Nestlé), le secrétariat de la fédération de la KMU (OLALIA-KMU), une introduction sur le National Coalition for the Protection of Workers Rights (NCPWR) et finalement l'institut de formation Center for Workers Education and Leadership Development(CWELD) ou j'ai aussi participé à une journée d'éducation « shop steward-grievances ». J'ai dormi une nuit au piquet de Nestlé, deux nuit au piquet de RFM et trois nuits dans des maisons des travailleurs de Nestlé. Le plupart de temps, c'était Noel ou Carina, qui étaient aussi en Belgique quelques mois passés, qui m'ont assisté ici.

La répression contre les syndicats est très fort ici. Il y a les « classiques » comme transfert vers une poste de travail isolé, chercher des erreurs dans le travail, promotions, des procédures légales. Mais il y a aussi la pressure psychologique comme parler de la fermeture de l'usine, parfois de l'harrasement morale par une visite à domicile par le patron. Parfois le patron démarre une procédure correctionnel contre un travailleur. Ou parfois le patron ferme simplement son usine quand une syndicat est installé. Alors après quelques mois il redémarre son usine sous un autre nom et avec d'autres travailleurs... Ici les syndicats militants sont officiellement considérés comme terroristes. Des travailleurs en grève sont forcés au travaille par un « return to work-order » de la Ministre de Travail, sans le moindre résolution de la fond du conflit sociale. Et comme « cerise sur le gâteau » il y a les assassinats politiques, plus de 120 dans la région depuis la présidence de Arroyo.

Cette politique est entièrement inspiré afin d'attirer des investisseurs de l'extérieur . A réfléchir quand le patronat Belge parle de notre sois-disant « handicap salarial »...

La répression fat que les principes du solid organising doivent être appliqués très stricte. Ici j'ai vu l'application le plus systématique du solid organising.

Afin de réussir en organisant le syndicat il fait:
1. de la patience
2. travailler selon un plan, systématiquement
3. l'éducation
4. le comprehensive organising (l'organisation intégrale)

Dans une première phase on organise toujours secrètement, sans que l'employeur (ou mieux: le capitaliste) est au courant. Cette première phase dure entre une et quatre années. Après avoir faites les premiers contacts, on établit une première groupe. On donne de l'éducation à cette première groupe et cette première groupe devient l'organisateur du syndicat dans l'entreprise. La première groupe organise des sous-groupes ou visite les travailleurs à domicile. Le syndicat se registrera et se fait connaître qu'au moment que 80% des travailleurs est organisé et qu'on à donné de l'éducation à aux (une journée de formation sur les principes syndicaux et/ou une journée de formation sur les problèmes de la société Philippine).

Afin d'avoir suffisamment de force d'établir et de maintenir le syndicat, ça ne suffit pas de seulement organiser les travailleurs de l'entreprise. Aussi la famille du travailleur doit être impliqué. La communauté, les quartiers chez l'entreprise, où les travailleurs habitent, doivent être organisé. Et on doit faire du travail d'expansion afin d'organiser des nouveaux syndicats et établir des alliances avec les syndicats existantes dans les autres entreprises dans le zoning.

2006-06-10T20:40:00.000-07:00

Boeren
Mijn volgende programma was een integratie met de boeren. De meeste boeren hier zijn zeer arm, ze hebben geen land, het zijn landarbeiders of het zijn boeren met enkel een zeer klein stukje land. De meerderheid van de bevolking op de Filippijnen is boer. De sociale strijd op het platteland is dus heel belangrijk hier. De boerenorganisatie KMP (Kilusang Magbububkid ng Pilipinas) was hier mijn gastheer.

Na een halve dag introductie op het KMP-secretatiaat gingen we echt naar het platteland. Hier heb ik bijna een week in de kleine huisjes van de boeren geslapen, anderhalve dag meegeholpen met het werk op het veld en twee dagen mee op stap geweest naar een aantal gehuchten. Bij mijn terugkeer in Manilla kon ik nog deelnemen aan een mobilisatie en een vorming naar aanleiding van de 18de verjaardag van het Comprehensive Argarian Reform Program (CARP), het meer dan halfslachtige landhervormingsprogramma dat sinds Aquino in voege is.

Hier heb ik vooral geleerd wat het belang van het land is voor de boeren hier. Het land is de bron van inkomsten, van leven voor de boeren. Waar ik meegeholpen heb, had de familie maar een klein stukje land op een helling en er was geen enkele machine. Er werd maïs en rijst verbouwd op de velden (de rijst op het zelfde veld tussen de maïs om meer te kunnen verbouwen). Alles werd met de hand gedaan, er was enkel heel eenvoudig gereedschap zoals een hark om het onkruid weg te doen. In België hebben families die als hobby wat groenten in hun tuin zetten meestal moderner gereedschap. Daarnaast produceerden ze ook houtskool. Het houtskool werd gemaakt door stukken hout in een put te stapelen, het hout te bedekken met planten en zand en dan in brand te steken en twee dagen laten smeulen. Tenslotte hadden ze ook nog wat kippen. De mensen woonden hier in een bamboe hut zonder sanitair. Er was geen elektriciteit, het water was rivierwater dat met een buis afgeleid werd tot bij het huisje. Onderwijs voor de kinderen is niet betaalbaar. Eten is er wel, maar vaak kunnen ze enkel de wortel van bamboe eten.

Intussen zijn we bijna half juni... Nu gaat alles heel snel vooruit, het einde van mijn programma komt in zicht, op 28 juni ben ik weer (even) in Belgenland...

Paysans
Mon programme suivant était une intégration avec les paysans. Le plupart des paysans est très pauvre ici, ils n'ont pas de terre, ces sont des travailleurs agricoles ou ce sont des paysans avec qu'une pièce de terre très minime. La majorité de la population des Philippines est paysan. La lutte sociale au campagne est alors très important ici. L'organisation des paysans KMP (Kilusang Magbububkid ng Pilipinas) etait mon hôte.

Après une demi journée d'introduction au secrétariat de la KMP, on irait au campagne. J'ai dormi là-bas presque une semaine dans des petites maisons des paysans, une journée et demi j'ai aidé avec le travail dans les champs et pendant deux jours j'ai visité avec eux quelques communautés. En retournant à Manille je pourrais participer à une mobilisation et une formation suite au 18ième anniversaire de la Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP), le programme de réforme agricole très incomplet, introduit par Aquino.

Ici j'ai surtout appris l'importance de terre pour les paysans. La terre est la source de revenus, de vie pour les paysans. Sus l'endroit ou j'ai aidé, la famille avait qu'une petite pièce de terre sur une colline et il n'y était aucune machine. On y cultivait de la riz et de la mais (les deux sur la même champ pour augmenter la production). On y faisait tous manuellement, il y était que des outils très simples, comme un râteau. En Belgique des gens qui cultivent quelques légumes dans leurs jardin ont généralement des outils plus modernes. A part de ça ils produisaient aussi de la charbon de bois. Ils produisent le charbon de bois en mettant de la bois dans une trou, le couvrant par des plantes et de la terre en ensuite par le faire brûler et faire couver pendant deux jours. Et finalement ils avaient aussi quelques poulets. Les gens habitaient dans une cabane en bambou sans sanitaire ou électricité. Il y était que de l'eau dérivé de la rivière par un tuyau. Ils ne pourraient pas payer de l'enseignement pour leurs enfants. Ils avaient de la nourriture, mais souvent ils pourraient que manger la racine de bambou.

Entre temps on est presque mi-juillet... Tous avance très vite maintenant, mon programme est presque fini, le 28 juin je retourne (un moment) à la Belgique...

2006-05-29T04:51:00.000-07:00

Familiebezoek
De laatste twee weken heb ik twee grote programma's gehad. Eerst een familiebezoekje met Kendy aan Kendy's ma en familie in Bantayan eiland. Voor een familiebezoekje moet je hier ten minste een week reserveren. Het vervoer neemt nogal wat tijd in beslag. Eerst naar de haven, dan 22 uur op de grote ferry naar Cebu, naar de busterminal, vijf uur op de bus, meer dan een uur plaatselijke ferry en tenslotte een tricycle. Met de wachttijden ertussen bijgeteld ben je bijna twee dagen onderweg.

In de vier dagen dat ik er was heb ik wel een leuke tijd gehad. Elke avond waren we uitgenodigd bij iemand van de familie om te eten en te drinken. We zijn ook een dag met het vissersbootje van de familie naar een strand geweest. Een andere dag vaarden we met de boot naar een ander klein eilandje om familie te bezoeken. Na vier dagen was ik enkele kilootjes bijgekomen, maar die waren er weer even snel af wanneer ik terug bezig was de volgende dagen.

Stadsarmen
Mijn volgende programma was drie dagen integratie met KADAMAY, de organisatie voor stadsarmen. Hier verbleef ik anderhalve dag bij Payatas en anderhalve dag bij Smokey Mountain. Telkens kon ik er verblijven in kleine huisjes in de gemeenschap dicht bij de dump site. Wat ik hier zag is moeilijk in woorden te vatten. De meeste mensen hier werken op de dump site, het stort, om afval te recycleren. Meestal verdienden de mensen er niet genoeg om twee keer per dag te eten. Kinderen werken al van jonge leeftijd mee. Veiligheid is nihil, kinderen werken er op enkele meters van kranen en bulldozers die bergen afval verzetten, in de hoop om daar wat meer bruikbaar afval te kunnen bijeengrabellen. Meestal werken ze met slippers op het stort, soms zelfs met blote voeten. Er gebeuren regelmatig ongevallen, maar “eerst eten, dan dokter” is de realiteit hier. De geur is er niet echt aangenaam, 's avonds wordt het nog erger. Banden, matrassen en ijzerafval worden in brand gestoken om enkel het ijzer over te houden. Op Smokey Mountain sliep ik in een huisje op minder dan 50 meter van het stort en kon ik enkele uurtjes op het stort doorbrengen... De huisjes in de gemeenschap hier zijn krotjes van een paar houten platen en wat golfplaten. Er was hier geen leidingwater, geen riolering en de straat was gewoon een smal zandweggetje.

Hier spraken de meeste mensen geen Engels. Het was iets moeilijker om te communiceren, maar veel commentaar was niet echt nodig over de levensomstandigheden. Vaak zijn deze gemeenschappen ook het slachtoffer van afbraak van hun huizen omwille van grote projecten van de overheid of immobilliënsyndicaten die via corrupte ambtenaren landtitels bekomen van de grond waar hun huizen op staan. In deze gemeenschappen organiseert KADAMAY de mensen in hun strijd voor een beter inkomen, scholing voor de kinderen en betere behuizing.

Une visite à de la famille
Les derniers deux semaines j'ai eu deux activités. Premièrement une visite à la mère et la famille de Kendy à l'île de Bantayan. Pour une visite on doit prévoir ici aux moins une semaine. Seul le transport prend beaucoup de temps. Premièrement vers le port, après 22 heures sur le grand bateau vers Cebu, après le transport locale vers le terminus des bus, après cinq heures sur bus, ensuite plus d'un heure sur le bateau locale et ensuite le tricycle. Avec les temps d'attente comprise, le transport dure presque deux jours.

Les quatre jours qu'on était la, j'ai quand même eu une bonne temps. Tous les soirées on était invité chez quelqu'un de la famille pour manger et boire. Un jour on est allé à la plage avec le petit bateau de pêche de la famille. Un autre jour on à pris le bateau vers une autre île très petite pour rendre visite à d'autres membres de famille. Après quatre jours j'ai grossi quelques kilos, mais je les ai perdus assez vite.

Les pauvres dans les villes
Ma programme suivante était une intégration de trois jours chez KADAMAY, l'organisation des pauvres dans les villes. Ici je resterait une jour et demi proche de Payatas et une jour et demi chez Smokey Mountain. Dans les deux cas j'ai pu résider dans des petites maisons proche de la dump site. On peut difficilement trouver des mots pour décrire laquelle que j'ai vu ici. La majorité des gens travaille sur le dump site, la décharge, pour y recycler les déchets. Souvent les gens ne gagnes pas suffisant pour manger deux fois par jour. Des enfants jeunes y travaillent aussi. La sécurité est zéro, des enfants travaillent très proche des grues et des bulldozers, en espérant d'y trouver plus de déchets utiles. Généralement on y travaille avec des pantoufles, parfois même nu-pieds. Il y a régulièrement des accidents ici, las « manger premièrement, docteur après » est la réalité. L'odeur n'est pas vraiment agréable et pendant les soirées ça devient même pire. On brûle des pneus, des matelas et les déchets métalliques pour maintenir seulement les métaux. A Smokey Mountain j'ai dormi dans une maison à moins de 50 mètres de la dump site et je pouvais rester quelques heures sur le dump site. Les maison dans la communauté ici sont des taudis faites de quelques plaques de bois et des tôles ondulées. Il n'y a pas d'eau courante, pas d'égout, la rue est une chemin de sable...

Les gens ne parlaient pas l'anglais, donc c'était plus difficile de communiquer ici. Mais le circonstances de vie ne demandaient pas beaucoup de commentaire. Souvent ces communauté sont victimes de démolition à cause des projets de la gouvernement ou des syndicats immobiliers qui achètes des titres de propriété par des fonctionnaires corrompus. Dans ces communautés KADAMAY organise les gens dans leurs lutte pour un meilleur revenu, pour l'éducation et pour une meilleure habitation.

2006-05-26T06:47:00.000-07:00

Fotokes

Op algemene aanvraag: een paar fotokes.

Kris en Kendy:

En Kenji (dochter) en Kendy:

2006-05-13T05:22:00.000-07:00

De sociale vulkaan...

Ik heb weerom twee drukke weken achter de rug. We hebben de activiteiten rond 1 mei gehad met zoals traditioneel een strijdbare betoging. Daarna kon ik deelnemen aan een missie rond mensenrechten, daarna was er de International Solidarity Affairs (ISA) conferentie en daarna nog een conferentie, de eerste conferentie van de Metal Workers Alliance of the Philippines (MWAP). De MWAP, een alliantie die momenteel vooral bestaat uit onafhankelijke vakbonden en vakbonden aangesloten bij federaties van de KMU, zal zich aansluiten bij de International Metalworkers' Federation.

Van 2 mei tot 6 mei kon ik deelnemen aan de Insternational Labor Solidarity Mission (ILSM), georganiseerd door het Ecumenical Institute for Labor Education and Research (EILER), het Center for Trade Union and Human Rights (CTUHR) en de Alliance of Concerned Teachers (ACT). Met vier groepen onderzochten we gevallen van schendingen van mensenrechten in Compostella valley (Mindanao), Southern Tagalog, Central Luzon en Negros. Bijna altijd ging het om politieke moorden. Intussen zijn er onder het regime van presidente Gloria Macapalang-Arroyo (sinds 2002)al meer dan 560 moorden van activisten van vakbonden, politieke partijen, studentenorganisaties en andere progressieve organisaties. .

De regio waar ik naartoe ging was Negros. Samen met andere deelnemers van Canada, Nieuw Zeeland en Denemarken konden we familieleden en vrienden van slachtoffers van drie polieieke moorden en één verdwijning interviewen en de plaats van de moorden bezoeken. In Negros ging het allemaal om vrijgestelden van de National Federation of Sugar Workers (NFSW).

De economie op het eiland Negros wordt beheerst door de suikerproductie, er werken hier meer dan 300 000 arbeiders op de plantages en 15000 arbeiders in de suiker-centrales. Bijna alle landbouwgrond wordt gebruikt voor het suikerriet. Meestal is de grond eigenaar van landheren, de hacienderos die enorme hacienda's bezitten. Maar een klein gedeelte van het land is verdeeld onder het programma van de landhervorming en zelfs deze beperkte landhervorming doen toepassen is blijkbaar niet altijd simpel. De landarbeiders, de meesten dagloners of sacadas, worden betaald volgens een systeem van stukloon. Het loon is afhankelijk per ton riet dat ze hakken en in de vrachtwagen laden. Ze verdienen vaak maar tussen 20 en 70 peso per dag (ongeveer tussen 30 cent en 1 euro per dag). In veel gevallen kunnen ze maar de helft van het jaar werken en dan nog maar een paar dagen per week. Met zo'n inkomen zit sparen er niet echt in, dus buiten het seizoen is honger het lot van deze suikerarbeiders. De NFSW probeert waar mogelijk een voedseltoelage van de plaatselijke overheid te bekomen. In Negros dan ook heel veel kinderarbeid, veel kinderen helpen mee met het werk op de plantages. Omwille van de sociale toestand en het verzet tegen de oorzaken van de armoede wordt het eiland Negros ook als “sociale vulkaan” omschreven.

Eén van de moorden die we hier onderzochten was de moord op Mario Fernandez. De avond voor het interview reden we al naar de gemeenschap in de buurt van de moord, een paar huizen tussen de suikerrietvelden. We waren bijna twee uur onderweg, waaronder een uur op zandwegen tussen de velden. Die avond sliepen we allemaal in een klein huisje op de velden en de ochtend erop hadden we het interview met de moeder en broer en zussen van Mario Fernandez. Een jaar geleden werd hij vermoord, hij was toen 22 jaar oud. Sinds zijn 15de was hij actief in zijn parochie. Hij was ook actief in de theatergroep van de hoofdkerk van de stad waar hij woonde. Later was hij actief in de Christelijke Basisgemeenschap in zijn stad. Langs die weg besliste hij zijn leven in dienst van de landarbeiders te stellen. Op zijn 19de werd hij vrijgestelde van de NFSW waar hij organiseerde voor het Teatro Obero.

De dag van de moord was hij met een collega op stap tussen de velden om enkele leden thuis te bezoeken. Enkele dagen later was er een betoging en ze gingen langs bij de leden om steun te vragen, zodat ze met hun groep de transportkosten naar de betoging konden betalen. Wanneer ze op stap waren, werden ze beschoten door een gewapende bende van negen personen die zich tussen de planten langs de kant van de weg hadden verschanst. De bende die hem vermoordde is een gangsterbende die door het leger en de politie getolereerd werd en die door het leger gebruikt werd in het kader van operaties tegen het gewapend verzet. Blijkbaar zijn ook de vrijgestelden van de NFSW-vakbond een doelwit. Mogelijk werd de bende betaald door een haciendero in de buurt waartegen de NFSW onlangs een zaak had ingespannen voor de betaling van het minimumloon.

Bij geen enkele moord die we besproken hadden, had de politie een ernstig onderzoek naar de moorden gedaan. Enkel in heel uitzonderlijke gevallen waar de familieleden, vrienden en mensenrechten-activisten zelf achter de daders zijn gekomen en waar de getuigen niet bang zijn om te spreken, kunnen ze een zaak inspannen tegen de daders... We probeerden ook om een gesprek te hebben met de generaal verantwoordelijk voor de troepen in Negros. Op onze vraag voor een onderhoud in verband met de moorden op NFSW-organisers kregen we de reactie dat hij die dag geen tijd had, maar dat hij wel later “het conflict met de CPP-NPA-NDF” wilde bespreken.

Op basis van de verslagen van de vier regios blijkt dat de regering hierin in elk geval een verantwoordelijkheid heeft door een klimaat te creëren dat deze moorden mogelijk te maken. Een andere groep bezocht de streek van Southern Tagalog en onderzocht de moorden daar. Dit is een van de streken met het hoogste aantal moorden. Hier zijn er zeer sterke aanwijzingen dat het leger of de politie ook rechtstreeks de moorden uitvoert. Heel wat moorden gebeurden er met gebruik van 45-kaliberkogels met dubbele functie, deze kogels zijn niet in de handel verkrijgbaar, maar de politie en het leger beschikt er wel over. In een geval, de poging tot moord op Jery Christobal op 28 april jongstleden, had het slachtoffer zich op de situatie voorzien. Hij had een wapenvergunning en een geweer in zijn wagen. Wanneer zijn auto werd klemgereden en wanneer hij werd beschoten door drie gewapende mannen in bivakmuts, schoot hij terug en werden ze opgenomen in hetzelfde ziekenhuis. De persoon die hem aangevallen had bleek een lid te zijn van de inlichtingendienst van de nationale politie. Vrijwel onmiddellijk na het incident had de commissaris van de politie een persbericht gemaakt waar Jery Christobal werd beschuldigd van het beschieten van de drie personen...

Tot op de dag vandaag zijn er nog zo goed als dagelijks meldingen van vermoorde activisten. Het gaat in al de gevallen om activisten van sociale en politieke organisaties die zich volledig binnen het wettelijke kader bewegen.

Sinds vorige week is er wel evolutie in de zaak van de vijf parlementsleden die zich in het parlementsgebouw onderdak hadden gekregen wegens dreigende arrestatie (in de andere zaak van Crispin Beltran is nog geen verandering). De rechtbank had de procedure wegens rebellie en opruiing afgewezen. Inmiddels had ook het Supreme Court het besluit van de noodtoestand grotendeels in strijd met de grondwet verklaard. Na de uitspraak verklaarde de politie dat ze nog steeds de parlementsleden zouden arresteren als ze buiten kwamen omdat ze nog altijd instructies hadden van het Ministerie van Justitie om de parlementsleden op te pakken. Wanneer de parlementsleden aangekondigden dat ze met in grote groep aanhangers in een betoging naar de University of the Philippines naar buiten zouden komen, verklaarde de Minister van Justitie dat ze niet opgepakt zouden worden. Op de dag dat de parlementsleden vrij waren verklaarde de minister wel dat hij de parlementsleden zal blijven vervolgen en dat hoopt dat ze “naar de bergen gaan, daar waar ze thuishoren” (sic!!). Intussen heeft de openbare aanklager een nieuwe zaak ingespannen tegen onder meer de parlementsleden, bijna identiek dezelfde zaak als de vorige. De vijf parlementsleden hebben geen schrik van een juridische procedure, er is geen enkel ernstig bewijs voor de aantijgingen van rebellie en opruiing. De grootste schrik voor de parlementsleden is nu fysieke eliminatie, nu blijkt dat ze langs legale weg vrij zijn.

Le volcan sociale...

De nouveau, j'ai eu deux semaines bien intense. On a eu le programme du premier mai, du Fête de Travail, avec comme traditionnellement une manifestation combatif. Après je pourrais participer a une mission pour défendre les droits humaines, après il y était la conférence du international Solidarity Affairs (ISA) et finalement le premier conférence du Metal Workers Alliance of the Philippines (MWAP). Le MWAP, une alliance qui est momentanément principalement composé de syndicats indépendants et des syndicats affiliées aux fédérations de la KMU, s'affiliera au International Metalworkers' Federation.

Entre mai 2 et mai 6 je pourrais participer au International Labor Solidarity Mission (ILSM), organisé par le Ecumenical Institute for Labor Education and Research (EILER), le Center for Trade Union and Human Rights (CTUHR) et le Alliance of Concerned Teachers (ACT). Les participants étaient divisés en quatre groupes, vers Mindanao (Compostella Valley), Southern Tagalog, Central Luzon et Negros. Les quartes groupes ont examiné des violation des droits humaines. Presque partout il s'agissait d'assassinats politiques. Pour l'instant on compte sous le régime de Gloria Macapalang-Arroyo (depuis 2002) plus de 560 assassins d'activistes syndicales, partis politiques, organisations d'étudiants et d'autres organisations progressistes.

J'ai participé au mission au région de l'île de Negros. Ensemble avec des participants de Danemark, Canada et New Zealand on a interviewé des membres de famille et des amis de trois personnes assassinés et une personne disparue. S'agit dans tous les quatre cas de permanents du National Federation of Sugar Workers (NFSW).

La production du sucre est le branche d'économie principale sur l'île de Negros, il y a plus de 300 mille ouvriers sur les plantages et 15 mille ouvriers dans les centrales de sucre. Presque tous le terre agricole est utilisé pour la production de sucre. Au plupart des cas, la terre est le propriété d'un haciendero, des « seigneirs de terre » qui possèdent des hanciendas immenses. Qu'une petite parti de la terre est divisé sur les paysans sous le programme de la réforme de terre et même faire appliquer ce programme n'est apparemment pas simple. Le plupart d'ouvriers, les sacadas, sont payés selon une système par pièce et le travail n'est attribué par jour. Les ouvriers sont payés par tonne de canne qu'ils coupent et chargent dans le camion. Ils gagnent régulièrement que entre 20 et 70 peso par jour (plus ou mois entre 30 cent et 1 euro par jour). Généralement ils peuvent que travailler pendant le moitié de l'année et en ce période même que quelques jours par semaine. Avec une revenue pareil, c'est pas possible d'épargner d'argent. Donc hors saison, c'est la faim pour les ouvriers. Le NFSW essaie d'obtenir des subsides d'alimentation pour les ouvriers. A Negros il y a alors aussi beaucoup de travail d'enfants, beaucoup d'enfants aident sur les plantages de canne. A cause de cette situation sociale et la résistance contre les sources de la pauvreté, l'île Negros est aussi appelé une « volcan sociale ».

Un des assassinats qu'on a examiné ici c'est l'assassinat de Mario Fernandez. La soirée devant l'interview nous nous sommes déplacé vers la communauté le plus proche de l'endroit de l'assassinat. C'était une voyage de deux heures d'où plus d'une heure sur des chemins de sable entre les champs de canne. Ce soir on dormait tous dans une petite maison des ouvriers. Le matin suivant on avait l'interview avec la mère et les deux soeurs de Mario Fernandez. Il était assassiné l'année passée, il avait l'age de 22. Mario était active dans sa paroisse depuis l'age de 15. Il était aussi engagé dans la groupe de théâtre de l'église principale de la ville ou il habitait. Plus tard il devenait membre de la Communauté Chrétienne de Base dans sa ville. Par cette engagement il décidait de mettre sa vie en service des ouvriers de sucre. A l'age de 19 il commencerait son engagement comme permanent de la NFSW pour aider à organiser le Teatro Obero.

Le jour de l'assassinat il était en route avec une collègue pour faire des visites à domicile de quelques affiliés. Ils voulaient visiter quelques affiliés pour récolter du soutien pour le transport vers une manifestation, pour qu'ils pourraient y participer avec leur groupe de théâtre. Pendant leur mission neuf hommes se cachaient à côté de la route ont tirés sur lui. La bande qui à assassiné Mario est une bande qui était toléré par les militaires et la police et qui était utilisé par les militaire dans le cadre des opérations contre la résistance armée. Apparemment aussi les permanents de la NFSW sont une cible. Récemment, le NFSW à commencé une procédure contre une haciendero dans la région, Possiblement la bande était payé par cette haciendero pour assassiner des permanents de la NFSW.

En aucun cas qu'on à examiné, la police a fait une recherche sérieuse vers les auteurs des assassinats. Que dans des ces très exceptionnels, ou la famille, des amis et des activistes pour les droits humaines ont eux-même pu faire une enquête et ou les témoins n 'étaient pas peur de parler, une cas pourrait être introduit contre les assassins. On avait aussi essayé de parler avec le général responsable pour les troupes dans la région sur les assassinats des permanents de la NFSW. Il nous répondait qu'il n'était pas disponible ce jour, mais qu'il voulais bien fixer une date plus tard pour parler « au sujet du conflit avec le CPP-NPA-NDF ».

Sur base des rapports des quatre régions, c'est très clair que le gouvernement ne se laisse pas passer une occasion pour créer une climat favorable à ces assassins. Une autre groupe à visité la région du Southern Tagalog, une région avec très beaucoup d'assassinats. Ici il y des indications très forts que les militaires ou la police est aussi l'exécuteur directe des assassinats. Beaucoup d'assassinats sont faites avec des balles d'une calibre de 45 avec « fonction double ». Ces balles ne sont pas disponible dans la commerce, mais ils sont utilisés par l'armée et la police. Dans une incident récent, l'essai d'assassinat de Jery Christobal, la victime avait prévu la situation. Il avait demandé une licence pour une arme et il avec une arme dans sa voiture. Quand sa voiture était coincé par une voiture et trois hommes en bonnet commençaient à tirer sur lui, il retirait. Finalement le victime et l'assassin étaient hospitalisés dans le même hôpital. L'assassin semblait d'être un policier de la service de renseignements de la police nationale. Presque immédiatement après l'incident le commissaire à fait une déclaration que trois policiers étaient attaqué par Jery Christobal...

Jusque aujourd'hui presque journalièrement il y a des annonces d'activistes assassinés. S'agit dans tous ces cas d'activistes d'organisations sociale et politique parfaitement légale.

Depuis la semaine passé il y a des nouvelles dans l'affaire des cinq parlementaires sous protections dans le parlement. Le tribunal avait rejeté la procédure contre eux pour rébellion et incitation. Aussi je Cour Suprême avait déclaré que le plupart de la décision sur l'état d'urgence était contraire à la constitution. Après la décision du tribunal, la policé continuent à déclarer qu'ils arrenteront les parlementaires dès qu'ils sortiraient le parlement vu qu'ils n'avaient pas reçu des nouvelles de la part de la Ministère de Justice. Au moment que les parlementaires ont décidé de sortir de la parlement en manifestation avec beaucoup de supporters, le Ministre de Justice déclarait qu'ils pourraient sortir. Le jour ou les cinq parlementaires sortaient de la parlement, le Ministre déclarait qu'il continuera a poursuivre les cinq parlementaires et qu'il espère « qu'ils vont aux montagnes, là ou ils ont leur place » (sic!). Pour l'instant le procureur publique a déjà introduit une nouvelle cause, presque identique que la cause précédente. Les cinq parlementaires ne craignent pas une procédure juridique, il n'y a aucune preuve séreuse pour les charges. Pour l'instant les cinq parlementaires craignent plutôt l'élimination physique, maintenant qu'ils sont libre par la voie légale.

2006-04-28T06:55:00.000-07:00

Een paar kortere integraties tussendoor

Inmiddels zijn mijn ouders hier ook aangekomen voor een kort bezoek van enkele weken. Ik heb een aantal vrije dagen gehad in mijn programma. Twee dagen zijn we naar Alinao, naar een strand in de buurt van Batangas geweest. We zijn ook vier dagen naar Bagiuo geweest. Van daaruit zijn we ook een dag naar Sagada geweest, waar we hebben kunnen genieten van bergen, rijstterrassen en de fameuze doodskisten die aan een bergwand hangen.

Momenteel heb ik een aantal kortere integraties bij verschillende organisaties. Ik ben drie dagen bij de “Alliance of Health Workers” geweest. Hier heb ik twee nachten geslapen in het Tondo ziekenhuis, in de kamer waar verplegers van de radiografie tijdens hun wachttijd sliepen. Ze hadden een heel druk programma voor mij gemaakt. In drie dagen heb ik een introductie en evaluatie gehad en daartussen in totaal negen ziekenhuizen bezocht en in al deze ziekenhuizen met de delegees gesproken. Ik ben geen specialist in medische zaken, maar heel wat zaken vielen zo hard op. De openbare ziekenhuizen zijn in een echt lamentabele staat. Het budget voor infrastructuur is al jaren afgeschaft, de ziekenhuizen moeten extra inkomsten genereren door meer aan de patiënten aan te rekenen. De openbare ziekenhuizen, waar bijna alleen arme patiënten komen, kunnen weinig inkomsten genereren en zien dan ook lamentabel uit. In het Sint-Lazarus ziekenhuis, een ziekenhuis gespecialiseerd in infectieziekten, hebben de kamers geen deuren, er is geen airco of verkoelingssysteem. De bacteriën vliegen er vrij het hele ziekenhuis rond en het gebouw is in zo'n staat dat ik me afvraag hoe ze het ooit echt proper kunnen houden. In een ander ziekenhuis, Fabelia, een kraamkliniek, zijn er meestal twee vrouwen per bed. In een aantal modernere, gespecialiseerde ziekenhuizen, de GOCC's of “government owned and controlled corporations” is de situatie beter, maar daar moet je geld hebben voordat je binnenkomt en nog meer wanneer je buiten komt... Maar ook hier is een groot verschil tussen de dure privé kamers en de goedkope zalen... In deze ziekenhuizen wil de regering “medisch toerisme” bevorderen om meer inkomsten te kunnen halen uit de ziekenhuizen. Het budget voor gezondheidszorg verminderd jaarlijks. Deze politiek is sterk geïnspireerd door het IMF (Internationaal Monetair Fonds), waarvan de Filippijnen afhankelijk is gezien de hoge staatsschuld.

Een andere kortere integratie van drie dagen heb ik gehad bij “Pro-labor legal assistance center”, een advocatenkantoor dat voor werknemers en vakbonden werkt. De prijs die de cliënten aan de advocaten betalen is hier 10% van de opbrengst als ze de zaak winnen en als het vonnis uitvoerbaar is. De advocaten van het kantoor doen enkel zaken voor werknemers en verdienen een kleine vergoeding die vergelijkbaar is met de vergoeding voor organisers. Hier heb ik een hearing kunnen bijwonen bij de National Labor Relation Commission, een afdeling van het Ministerie van Arbeid, die dienst doet als een soort arbeidsgerecht en tegelijkertijd de instantie is die moet bemiddelen in individuele en collectieve arbeidsconflicten. Zelfs eenvoudige zaken kunnen hier jaren aanslepen. Zelfs wanneer een werkgever flagrant de wet overtreedt, moet er eerst bemiddel worden en krijgt de werkgever alle kans om de zaak keer op keer uit te stellen. De bemiddeling is verplicht voordat de echte procedure kan starten. De “rechtbank” is een afdeling van met Ministerie van Arbeid, pas wanneer er na de beroepsprocedure kan de zaak voorkomen bij het Hoger Gerechtshof (Supreme Court), dan pas komt de zaak bij een rechtbank die echt tot de rechterlijke macht behoort.

Verder heb ik nog een dag integratie gehad bij IOSHAD, een NGO die diensten voorziet rond veiligheid en gezondheid op het werk (medische consultatie, vorming voor vakbondsafgevaardigden rond gezondheid op het werk, hulp bij erkenning van beroepsziekten, enz...). Ik heb ook een dag kunnen meegaan op een “medische missie” van de San Miguel-werknemers coöperatieve. Ze organiseren in een gemeenschap in de buurt van San Miguel fabrieken een gratis medische dienst (besnijdenis en tandarts). Deze dienst organiseren ze jaarlijks, ze kunnen hiervoor gebruik maken van het gebouw van de barangay (plaatselijke overheid) en een dokter en studenten geneeskunde die vrijwillig hier aan meewerken.

En tussen mijn druk programma zet ik mijn integratie met Kendy natuurlijk ook verder...

Quelques intégrations plus courts

Mes parents ont visité les Philippines pour quelques semaines. J'ai aussi eu quelques jours libres dans mon programme. Pour deux jours, nous avons visité Alinao, une plage aux environs de Batangas. On a aussi visité Bagiuo pour quatre jours. A partir de Bagiuo nous avons visité Sagada, connu pour les terrasses de riz, les montagnes et les cercueils suspendus.

Momentanément, j'ai quelques intégrations plus courtes dans différents organisations. J'ai été pour trous jours chez le « Alliance of Health Workers ». J'ai dormi pendant trois nuits dans l'hôpital de Tondo, dans une chambre ou des infirmières avec une service de garde dormaient. Le « AHW » a préparé une programme très intense pour moi. Pendant trois jours j'ai eu une introduction, une évaluation et j'ai visité neuf hôpitaux où j'ai pu parler avec les délégués. Je ne suis pas un spécialiste dans des affaires médicaux, mais j'ai quand même pu constater quelques choses très flagrants. Les hôpitaux publics se trouvent vraiment dans un état lamentable. Le budget pour l'infrastructure est supprimé pendant des années, les hôpitaux doivent générer des revenues supplémentaires en chargeant les patients. Les hôpitaux publics n'ont quasiment que des patients pauvres, dont ils ne peuvent pas générer beaucoup de revenues. L'état des bâtiments vient vraiment lamentable. A l'hôpital Saint-Lazaire, un hôpital spécialisé dans des maladies infectieuse, les chambres n'ont pas de portes, il n'y a pas de système refroidissant. Donc les bactéries circulent librement dans le bâtiment. Le bâtiment se trouve dans un état que me fait demander comment quelqu'un peut vraiment nettoyer ce bâtiment. Dans une autre hôpital, Fabelia, une clinique de maternité, les femmes doivent partager un lit avec deux personnes. Dans quelques autres hôpitaux spécialisés et plus modernes, les « GOCC » ou « government owned and controlled corportations », la situation est meilleure. Mais ici on doit payer avant qu'on peut y entrer et encore plus quand on peut y sortir... Ici il y a une grande différence entre les chambres privées et les salles plus bon marchés. Dans ces hôpitaux le gouvernement veut promouvoir le « tourisme médicaux » pour augmenter les recettes.
Le budget des soins de santés diminue annuellement. Cette politique est fortement influencé par le FMI (Fonds Monétaire Internationale), de laquelle l'état est dépendant vue la dette public.

J'ai eu une autre intégration de trois jours chez “Pro labor legal assistance center”, un bureau d'avocats que travaille pour des travailleur et des syndicats. Le prix qui paient les clients aux avocats, c'est 10% des montants récupérées, en cas qu'on gagne le procès et que l'arrêt est exécutable. Les avocats font que des procédures pour des travailleurs et gagnent une petite indemnité, comparable avec l'indemnité des organisers du syndicat. J'ai pu atteindre une hearing chez le National Labor Relation Commission, une département du Ministère du Travail. Cette instance fonctionne comme une tribunal de travail, mais qui est aux même temps médiateur dans des cas individuels et collectifs. Même des affaires très simples peuvent traîner très longtemps ici. Même si un employeur ne respecte pas le loi très flagrante, on est obligé de passer premièrement par une procédure de médiation. Donc l'employeur a tous les occasions pour suspendre l'affaire. La procédure de médiation est obligatoire. Ce « tribunal » est une section du Ministère du Travail, que après la procédure d'appel, le cas peut être élevé vers le pouvoir juridique, le Cour Suprême.

Ensuite j'ai aussi eu une intégration d'une journée chez IOSHAD, une ONG qui travaille pour la sécurité et l'hygiène au travail (consultation médicale, formation pour des délégués syndicaux, assistance en cas de maladies professionnelles, etc...). J'ai aussi pu participer a une mission médicale du coopérative des travailleurs de San Miguel. Dans une communauté dans les environs d'une usine de San Miguel, ils organisent une circoncision et consultation dentaire gratuite. Ils organisent ce service annuellement. Pour ça ils peuvent utiliser le bâtiment du barangay (gouvernement locale) et l'assistance volontaire d'un docteur et des étudiants en médecine.

Voila, et entre cette programme bien intense, je continue évidemment mon intégration avec Kendy...

2006-04-09T00:10:00.000-07:00

Mindanao
Intussen ben ik al een aantal dagen terug van Mindanao en loopt mijn programma bij NAFLU-KMU ten einde. De “certification elections” bij DOLE zijn goed afgelopen, een verpletterende overwinning voor de KMU vakbond. Het resultaat is: 910 stemmen voor NFL, 3954 voor KMU, 6 voor PTGWO, 5 voor geen vakbond, 37 blanco en 48 ongeldig. In totaal nam 94% van het personeel deel aan de stemming en daar van stemde 80% voor KMU. Dus de KMU-vakbond zal de CAO onderhandelingen voeren en voor de volgende vijf jaar de erkende vakbond zijn bij DOLE.

Het waren drukke dagen, ik was daar tijdens de laatste week voor de verkiezingen. De mannelijke helft van de delegatie van nationaal, waar ik bij was, sliep in het kantoor van de plaatselijke vakbond AK-NAFLU-KMU. We stonden op rond 3.30 uur 's morgens, tegen 4.00 uur gingen we naar de poort van “assembly area”, waar de werknemers van de afdeling landbouw samenkwamen om per jeep naar de velden te gaan. Daarop gingen we tegen 5.30 uur naar de poort van de afdeling industrie. Tegen 8.00 konden we terug naar het kantoor voor ons ontbijt en een beetje rust. Rond 11.00 uur konden we dan naar de velden. Daar bezochten we ploegen die bezig waren met de oogst tijdens hun middagpauze. In de namiddag dan, tegen 17.00 gingen we opnieuw naar de poort van de afdeling industrie. De laatste dag, de zondag voor de verkiezingen, moesten we niet zo vroeg opstaan. Het was geen werkdag, er werd campagne gevoerd door een met een karavaan van jeepneys, bussen de trycicles door de wijken.

Aan de poort werd door de officers, de delegees constant speeches gegeven die door een enorme geluidsinstallatie versterkt werden. Er was op de duur een opbod in geluidsinstallaties tussen de twee vakbonden zodat er héél veel lawaai was, maar dat het nog moeilijk werd om er iets van te verstaan. Aangenamer waren de bezoeken aan de velden. Ananas, ananas, ananas, zo ver je kon zien, kilometers met velden ananas-planten. Hier konden we in een losse sfeer praten met de ploegen van oogsters, zo'n 30 man aan een machine met een lopende band die tot 30 meter over de planten hing en een camion die gevuld werd met de ananassen.

Het was een harde campagne. De NFL, de vakbond die de KMU uitdaagde, voerde campagne met persoonlijke aanvallen tegen de delegees van KMU en zwarte propaganda over de KMU. De KMU zou een terroristische organisatie zijn “en het bewijs daarvan is dat Crispin Beltran in de gevangenis zit. De hoofddelegee werd als luierik afgeschilderd omdat hij vrijgesteld is... Maar al tijdens de campagne werd heel duidelijk dat de NFL heel weinig steun kreeg van de werknemers. Ze hadden alleen heel veel geld om campagne te voeren, zo veel geld dat we ons afvragen waar het geld vandaan komt. De KMU blonk uit in goede organisatie en discipline. Ook het werk dat de voorbije vijf jaar verricht werd , mocht er zijn. De lonen werden de eerste drie jaar, jaarlijks met 10% verhoogd en de laatste twee jaar jaarlijks met 7% (indexering van de lonen bestaat hier niet, een groot deel van de verhoging gaat wel verloren aan de inflatie...). En de officers van ons hadden heel wat ervaring, een groot contrast met de mensen die de NFL de laatste weken had kunnen rekruteren en die soms duidelijk dronken waren voor ze door de microfoon durfden spreken.

In het heengaan naar DOLE in Polomolok, vlakbij General Santos City in Mindanao, gebruikten we het vliegtuig. Twee uurtjes vliegen en we waren er. In het terugkeren gingen we per boot. Drie dagen en drie nachten op de boot, in “savers class”. Het compartiment van de boot was een hele verdieping met honderden bedden, één grote slaapzaal. Geen grote luxe, maar wel rust en een heel mooi uitzicht van alle eilanden die we passeerden...

Kendy
Euh, ik moet toegeven dat er iets is wat ik heb verzwegen op mijn blog... Kendy noemt ze. Kendy is organiser is het expansion team van de Naflu. Wanneer we elkaar voor het eerst tegenkwamen, eind januari, hadden we gewoon een leuk gesprek. Het geluk wou dat we elkaar regelmatig tegenkwamen, vergaderingen, acties... Na een tijdje wisselden we elkaars GSM-nummer uit. Eerst stuurden we af en toe een berichtje, na een tijdje was het een gewoonte om elke morgen “goede morgen” en elke avond “goede avond” te texten. En dan waren er die spannende dagen met de”state of national emergency”, soms een hele dag samen op een betoging. Nadat we elkaar een maand kenden, was de tijd rijp om onze gevoelens voor elkaar gevoelens uit te wisselen...

België en de Filippijnen liggen niet echt dicht bij elkaar, we hebben goed nagedacht of we het samen kunnen maken. Maar het is dus zover intussen, ik vertrouw mijn gevoelens en we gaan ervoor. Kendy zal een grote invloed hebben op mijn verdere leven...

2006-03-20T17:54:00.000-08:00

Mobilisatie: ook bij de regering...

Over de politieke situatie zijn er een paar belangrijke nieuwe berichten in de pers verschenen. De berichten zijn niet bepaald geruststellend van aard.

Ten eerste is het leger bezig een speciale gevangenis te bouwen in Camp Capinpin, een kazerne. Volgens luitenant-generaal Esporon is de gevangenis niet alleen bedoeld voor opstandige militairen, maar ook voor “destabilisatoren”, omdat destabilisatie een oorlogsmisdrijf zou zijn. De speciale gevangenis zou geen gewone cellen bevatten, maar zou bedoeld zijn als overgangskamp (transient quarter).

Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat het leger een speciale gevangenis, een soort transitkamp, bouwt om een twintigtal opstandige officiers in vast te zetten. Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat het leger een infrastructuur aan het opzetten is die gebruikt kan worden voor massale arrestaties onder het kader van de wettelijke democratische oppositie en de brede volksbeweging...

Senator Miriam Defensor-Santiago, één van de meest Arroyo-getrouwe senatoren, gaf op het hoofdkwartier van de Nationale Politie een toespraak over de problematiek van arrestaties. Ze verdedigde daar een theorie dat arrestaties zonder arrestatiebevel in het geval van “rebellion” altijd mogelijk zijn. Het is mogelijk om wettelijke arrestaties te maken in flagranto delicto en gezien ze “rebellion” als een voortgezet misdrijf beschouwt, kan er volgens haar in geval van rebellion altijd en overal gearresteerd worden zonder arrestatiebevel. Wanneer er alleen sprake is van opruiing (inciting to sediction), moet de politie meer voorzichtig zijn, omdat het Hoger Gerechtshof oordeelde dat opruiing geen voortgezet misdrijf is. In het geval de politie de verdachte vroeger al onderzocht had, in het geval van verstoring door de tegenpartij, in het geval van een mogelijke communistische bedreiging of in het geval van een bedreiging van de nationale veiligheid mag de politie arresteren zonder arrestatiebevel, aldus Santiago. Er zou onwettige arrestatie in de gevallen van arrestatie met enkel een mondeling verslag van een getuige, vage informatie van de inlichtingendiensten, onbetrouwbare informatie of onredelijke verdachtmaking.

Wel een positief nieuws is dat de organisatie van de katholieke priesters en nonnen verklaarde dat al de kloosters open staan voor slachtoffers van de politieke repressie.

Wat mijn belevingen hier betreft, heb ik sinds gisteren het vliegtuig genomen naar General Santos City, ik zit nu bij DOLE Philippines voor de « certification elections ». Het zal tot de dag van de verkiezingen, 27 maart, heel druk blijven. We staan hier iets voor 4 uur 's morgens op voor de propaganda bij de vroege ploeg en we gaan rond 9 uur 's avonds slapen. Druk, maar interessant. Ik laat zeker meer weten...

Le gouvernement se mobilise aussi...

La situation politique reste inquiétant. Les derniers jours quelques messages importantes sont parus dans la presse.

Premièrement, l'armée est en train de construire une prison spéciale dans Camp Capanpin, une caserne. Selon lieutenant-général Espeson, cette prison n'est pas construit seulement pour des militaires rebelles, mais aussi pour des “destabilisateurs”, parce que déstabilisation est aussi un délit de guerre. Cette prison spéciale contiendra pas de cellules spéciales, mais serait construites comme une prison de transit (transient quarter).

Ca me semble très improbable que l'armée est en train de construire une prison spéciale pour vingt militaires rebelles. J'ai peur que l'armée est en train de construire une infrastructure que peut être utilisé pour emprisonner les cadres de l'opposition démocratique légale et du mouvement populaire...

Le sénateur Miriam Defensor-Santiago, une fidèle de la présidente, a fait une speech au quartier générale la Police Nationale, concernant la problématique des arrêts. Elle a défendu une théorie que des arrestations sans mandat d'arrêt sont toujours possible en cas de rébellion. C'est possible de faire des arrestations in flagranto delicto et vue qu'elle considère rébellion comme une délit continué, elle défend qu'en cas de rébellion on peut toujours et partout arrêter sans mandat d'arrêt. Quand il y a seulement de l'incitation, la police doit être plus prudent, vu que le Supreme Court avait déclaré que “inciting to seduction” n'est pas un délit continué. Dans le cas d'une recherche dans le passé, perturbation par l'opposé, une possible menace communiste ou une menace de la sécurité nationale, des arrestations sans mandat d'arrêt sont possibles. Il y aura de l'arrestation illégale dans le cas d'arrestation sur base de seulement une déclaration orale d'une témoin, des informations vague des services de renseignements, des sources douteux ou des suspections déraisonnables.

Une nouvelle positive, c'est que l'organisation des curés et religieuses Catholiques à décidé cette week-end d'ouvrir tous les cloîtres pour les victimes de la répression politique.

Depuis hier, je me trouve chez General Santos city à Mindanao pour les « certification elections » chez DOLE Philippines. On à beaucoup de travail pour l'instant, mais je donnerai sûrement pus d'information plus tard...

2006-03-12T19:41:00.000-08:00

De wil van God?

Het is de wil van God dat ze de presidente van de Filippijnen is, aldus Gloria Arroyo enkele dagen geleden. Het is inderdaad nog moeilijk vol te houden dat Gloria presidente is door de wil van het volk, zeker sinds haar verkiezingsschandaal. In de tijd van voor de Franse revolutie, in het feodale tijdperk, regeerden de koningen “volgens de wil van God”. Sinds meer dan 200 jaar kennen we de waarden van een, zij het nog ver van volmaakt, maar toch meer democratisch systeem. In een democratie regeren staatshoofden volgens de wil van het volk, uitgedrukt door democratische verkiezingen... Tussen haakjes, heel wat religieuze organisaties apprecieerden Gloria's uitspraak trouwens ook helemaal niet.

Ook het gebod “gij zult niet doden” staat nog steeds niet bijzonder hoog aangeschreven bij de Filippijnse autoriteiten. De politieke moorden gaan onverminderd voort. Naast verschillende minder bekende activisten, werd enkele dagen geleden in Bulacan de provinciale verantwoordelijke van de koepelorganisatie Bayan vermoordt. Terwijl hij met zijn vrouw in de auto was vuurden twee mannen elk vanop een motor twee kogels op hem af, één drong langs zijn schouder zijn lichaam binnen en de andere doorboorde zijn hoofd langs zijn wangen... Het staat in elk geval vast dat de autoriteiten een klimaat creëren dat al deze moorden mogelijk maakt. Amnesty International bevestigde dit ook in een recente verklaring. Van de honderden politieke moorden die gebeurden werd nog niemand in verdenking gezet. De regering brengt de volksbeweging constant in verband met de guerrilla. Het leger maakt er geen geheim van dat ze “de politieke structuur van de guerrilla” wil vernietigen. Alles wijst er op dat rechtstreeks door de autoriteiten georganiseerde doodseskaders verantwoordelijk zijn voor de moorden.

Ik weet niet of dat de wil van God is, maar toch ben ik hier heel gelukkig. Tijdens en tussen de activiteiten kom ik veel leuke en bijzondere mensen tegen. Hier leer ik echt te leven. Het “goede moment” om te leven is vandaag en niet later, ooit... Het leven is hier meestal een stuk harder, er zijn veel minder zekerheden, maar ik voel me hier goed. Ik begin me hier echt thuis te voelen.

Momenteel zit ik nog altijd bij de NAFLU federatie. Het programma dat eerst voorzien was tot eind februari, zal waarschijnlijk duren tot eind maart. Momenteel blijf ik nog in Metro Manila. Het staat nog niet vast wanneer ik naar Mindanao ga voor de “certification elections” bij DOLE. De kans is groot dat ik één van de volgende dagen zal vertrekken voor een kleine twee weken. Het tweede grote stuk van het programma, de integratie bij de regionale organisatie in Southern-Tagalog, zal dan waarschijnlijk pas vanaf april gebeuren. We zien wel, er is hier genoeg te doen, veel activiteiten rond de politieke situatie en tussendoor vergaderingen, bezoeken en contacten voor mobilisaties en expansie-werk.

La volonté de Dieu?

C'est la volonté de Dieu qu'elle est présidente, selon Gloria Arroyo quelques jours passés. C'est vrai qu'on peut difficilement dire que Gloria est présidente selon la volonté du peuple, certainement depuis le scandale de son élection. Dans l'époque avant la révolution Française, l'époque féodale, les rois dirigeaient selon “la volonté de Dieu”. Depuis plus de 200 années nous connaissons les valeurs d'une système plus démocratique. La démocratie actuelle n'est certainement pas encore parfaite, mais nous considérons que dans une démocratie les dirigeants gouvernent selon la volonté du peuple, par des élections démocratiques... Intéressant à noter, c'est que aussi beaucoup d'organisations religieuses n'ont pas vraiment apprécié cette prononciation de Gloria.

Aussi le commandement “vous ne tuera pas” n'est vraisemblablement pas tellement apprécié par les autorités. Les assassins politiques continueront. A côté de différents activistes moins connus, le responsable provinciale de l'organisation Bayan était assassiné quelques journées passées. Pendant qu'il était dans sa voiture avec sa femme, deux motards ont tiré sur lui, une balle pénétrait dans son corps par son épaule et une autre balle perçait son tête pas ces joues... C'est sûre que les pléthoriques est responsable pour créer une climat favorable à tous ces assassins. Amnesty international l'à confirmé dans une déclaration récente. Personne était mise en accusation pour les centaines assassins. Le gouvernement lie constamment le mouvement populaire avec les mouvements armées. L'armée ne cache pas qu'elle veut aussi détruire “les structures politiques de la NPA”. Tous indique que les autorités sont les responsables directes des escadrons de la mort et des meurtres.

Je ne sais pas que c'est la volonté de Dieu, mais je me sens quand même très heureux ici. Pendant et entre les activités je rencontre des gens chouette et spéciale. J'apprenne vraiment à vivre ici. La bonne occasion c'est aujourd'hui et pas plus tard... La vie est souvent plus dur ici, il y a moins de certitudes, mais je me sens bien dans ce pays.

Pour l'instant mon intégration avec la fédération NAFLU n'est pas encore fini. Le programme, premièrement prévu jusqu'à la fin de février, durera probablement jusqu'à la fin de mars. Pour l'instant je réside encore à Metro Manila. La date de mon départ vers Mindanao n'est pas encore décidé. Il y a une bonne chance que je partira une des journées prochaines pour deux semaines vers Mindanao pour atteindre les “certification elections” chez DOLE. Probablement mon intégrations chez l'organisation régionale à Southern-Tagalog commencera seulement début avril. On verra, il y en a toujours plein de choses a faire, beaucoup d'activités concernant la situation politique, des réunions, des visites et des contacts pour le travail d'expansion, etc...

2006-03-07T06:14:00.000-08:00

Noodtoestand (7)

Alhoewel de noodtoestand formeel opgeheven is, blijft de situatie hier heel moeilijk.

Maandag ben ik naar een forum geweest waar de “free Ka Bel movement” werd opgericht. Op de vergadering namen vertegenwoordigers van progressieve party-lists, vakbonds- en mensenrechtenorganisaties, organisaties verbonden aan de kerk, twee voormalige vice-presidenten, parlementsleden, de KMU-vakbond, de vrouw van Crispin Beltran, verschillende artiesten, enz... het woord. In een brief van Crispin Beltran die voorgelezen werd, vernoemde Crispin ook een brief van 14 Belgen die hij ontvangen had.

De juridische basis van de beschuldiging van Crispin Beltran, de vijf andere parlementsleden die zich nog in het parlement bevinden en de acties tegen de pers wordt ook duidelijk. Hun beschuldigingen zijn “rebellion” en “inciting to seduction”. Om deze beschuldigingen enige grond te kunnen geven, heeft de regering enkele creatieve (of beter: gewoon foutieve) kronkels gemaakt. Ten eerste wordt de “veiligheid van de staat” systematisch verward met de “veiligheid van de regering”. Ten tweede wordt “rebellion” en “inciting to seduction”, wat enkel toegepast kan worden voor het oproepen tot geweld en andere onwettige acties, toegepast bij oproepen tot vreedzame en democratische actie tegen de regering.

De ironie wil dat de conclusies voor zijn rechtszaak voor een gelijkaardig proces in de Marcos-periode waarschijnlijk voor een groot stuk kunnen worden overgenomen. In de campagne wordt een citaat uit zijn pleidooi van 1982 alvast overgenomen: “If helping the poor is a crime and fighting for freedom is rebellion then I plead guilty as charged”.

Intussen zit Crispin Beltran in het ziekenhuis van Camp Crame, de hoofdkazerne van de nationale politie. Hij is opgenomen wegens hoge bloeddruk. Crispin is nog herstellende van een lichte beroerte die hij een tijd geleden gehad heeft. Dat de geschiedenis “Ka Bel” zal vrijspreken is zeker, maar we zullen er voor moeten vechten dat de geschiedenis snel genoeg zal gaan voor deze 73-jaar oude man...

Wat het betogen betreft is er geen formeel algemeen verbod op betogingen meer. Er is wel een richtlijn dat de nationale politie alle niet toegelaten betogingen moet uiteendrijven. De burgemeesters, die bevoegd zijn voor het toestaan van de betogingen, staan onder grote druk. Momenteel ziet het er naar uit dat we in Metro Manila in de praktijk enkel kunnen betogen in Makati city.

Het verzet tegen het beleid van Gloria Arroyo neemt niet af. Een sterke haard van verzet is de University of the Philippines, waar studenten en professoren, wellicht met een zeker medewerking van de academische overheid, bijna dagelijks betogen op de grote campus van UP Diliman. De pogingen van de presidente om de pers te controleren worden vanuit de pers zelf ook op sterk verzet onthaald, lees er de editorialen van the Inquier maar op na. En er is natuurlijk de mobilisatie in de verschillende volksorganisaties.

En dan zijn er nog de aangeklaagde parlementsleden die zich in het parlement bevinden. Enkele dagen geleden had een senator het lef om zich openlijk af te vragen of Gloria misschien de bedoeling heeft deze zes parlementsleden samen met de 2,7 miljoen mensen die voor hun partylists stemden allemaal “de bergen” in te jagen (als er in de Filippijnen over “de bergen” wordt gesproken, heeft men het meestal niet over alpinisme of toeristische uitstappen...). Parlementslid Ocampo antwoordde hierop in een pers-interview dat “alle opties openstaand zijn” als ze met hun rug tegen de muur geduwd worden. In deze dagen is dat een zeer duidelijke uitspraak.

Al meer dan 400 jaar zijn armoede en onderdrukking hier de grootste propagandisten van het verzet, dat is nu niet anders...

Etat d'urgence (7)

Néanmoins que l'état d'urgence est levé formellement, la situation reste très difficile ici.

Lundi j'étais à une forum, ou le “free Ka Bel movement était fondé. A cette réunion des représentants des party-lists progressistes, d'organisations des droits syndicale et humaine, des organisation liés à l'église, deux anciens vice-présidents de la nation, des parlementaires, le syndicat KMU, la femme de Crispin Beltran, des artistes divers,... ont pris le parole. On a lu une lettre de Cripin Beltran ou il a aussi mentionné une lettre de support qu'il a reçu de 14 Belges.

La base juridique des accusation de Cripin Beltran, des cinq autres parlementaires et des action contre la presse devient claire. Les accusations sont “rebellion” et “inciting to seduction”. Pour avoir une base pour ces accusation, le gouvernement à trouvé quelques astuces “créative” (mieux: fautive). Premièrement il y a “la sécurité de l'état” qu'on confond systématiquement avec “la sécurité de la gouvernement”. Deuxièmement les accusation de “rebellion” et “inciting to seduction”, qui sont seulement applicables en cas d'appels pour la violence ou des actions illégales, sont appliqués dans le cas des appels d'action pacifique et démocratique contre le gouvernement.

L'ironie veut que Crispin Beltran peut probablement reprendre ses conclusion dans un procès comparable dans l'époque de Marcos. Pour la campagne de son libération, on a déja repris une citation de ses plaidoiries de 1982, “If helping the poor is a crime and fighting for freedom is rebellion then I plead guilty as charged”.

Pour l'instant Crispin Beltran se trouve dans l'hôpital de Camp Crame, la caserne principale de la police nationale. Il est la pour des problèmes d'une haute pression de son sang. Crispin est encore en révalidation d'une atteinte qu'il a eu quelques mois passés. C'est sure que l'histoire acquittera ”Ka Bel”, mais nous devrons se battre pour faire avancer l'histoire pour cette homme de 73 ans...

Concernant les manifestations il n'y a plus une interdiction formelle des manifestations. Il y a une directive que la police nationale doit disperser tous les manifestations non-permis. Les bourgmestres, compétent pour donner les permissions des manifestations, sont mises sous pression. Pour l'instant, à Metro Manila, vraisemblablement nous pouvons seulement manifester à Makati city.

La résistance contre la politique de Gloria Arroyo ne diminue pas. Il y a beaucoup de résistance au University of the Philippines, ou des étudiants et des professeurs, probablement avec collaboration de la direction académique, font presque journalièrement des manifestations. Les essais de controler la presse sont contesté par la presse, les éditoriales de The Inquier sont très claires. Et il y a bien sûr la mobilisation dans des différents organisations populaires.

Et finalement il y a les parlementaires accusés qui se trouvent encore dans le parlement. Un sénateur avait le courage de se demander ouvertement si Gloria avait peut être l'intention de forcer ces parlementaires, ensemble avec le 2,7 million gens qui ont voté pour leur party-lists, de chercher refuge « aux montagnes » (et quand on dit « les montagnes » aux Philippines on ne parle en générale pas d'alpinisme ou des visites touristiques). Le parlementaire Ocapo à répondu a ce sujet que “tous les options sont ouverts” si ils n'ont plus d'autre possibilité. Dans cette époque, ceci est une déclaration très claire.

Déjà plus de 400 ans la pauvreté et la répression sont ici les plus grandes propagandistes de la résistance, c'est pas autrement pour l'instant.

2006-03-05T01:24:00.000-08:00

Dagen en nachten van liefde en strijd

Eindelijk heb ik in deze drukke periode nog eens tijd om een bericht op het net te zetten.

Vooreerst bedankt aan iedereen die in deze uitzonderlijke situatie een steentje heeft bijgedragen om druk uit te oefenen om de Filippijnse overheid in verband met de intrekking van de democratische rechten. Bedankt aan de vrienden van de KAB Solidariteitsgroep, de collega's van Brussel, het nationaal ACV bestuur,...

Mijn situatie hier is in orde. Ik stel het goed. Mijn veiligheid is algemeen gezien in orde. Tijdens betogingen zal ik wel extra moeten oppassen, ik ben gefilmd tijdens en betoging en op TV gekomen, dus ik zal nu waarschijnlijk gekend zijn bij de inlichtingendiensten van de politie...

De noodtoestand is intussen opgeheven. Dat is een goede zaak en zal mee het gevolg geweest zijn van de nationale en internationale druk op de regering. Maar de problemen zijn hiermee zeker niet opgelost. De pers staat nog altijd onder controle. Enkele uren na de opheffing van de noodtoestand werden de hoofdredacteur en twee columnisten van de krant The Daily Tribune opgepakt wegens “opruiende berichtgeving”. Zeven andere personen van media-instellingen (kranten, TV of radio) worden in het oog gehouden voor mogelijke klachten wegens “opruiing” (inciting to seduction), een misdrijf strafbaar met zes jaar gevangenisstraf. Parlementslid Crispin Beltran is niet vrijgelaten en de aanklachten tegen de vijf andere parlementsleden, die nog altijd in het parlement verblijven, zijn nog altijd openstaand. Betogingen zouden niet worden toegelaten. Tenslotte verklaarde de presidente dat ze de noodtoestand altijd kon herstellen als dat nodig was...

Tussen de drukke actualiteit, heb ik ook heel wat leuke momenten meegemaakt. Zo was er enkele dagen geleden in Laguna de trouw van Toto, een jonge Naflu-vrijgestelde. Vakbondswerk kan ook nog andere risico's inhouden. Toto zijn opdracht was om te werken aan het organiseren van de vakbond binnen een confectiebedrijf. Bij het maken van de contacten, kwam hij Lhen, een blijkbaar niet onaardig meisje tegen. Er moet een zeer goed contact gemaakt zijn, ze trouwden dus en Lhen is intussen drie en een halve maand zwanger... We maakten onder elkaar al grapjes of we deze zwangerschap als een arbeidsongeval kunnen beschouwen. Als ik mijn cursus socialezekerheidsrecht nog goed kan herinneren: een plotse en niet te voorziene gebeurtenis (zou wel eens kunnen), tijdens of op weg naar het werk (ja), met lichamelijke letsels (in zekere zin...). Bon, de avond voordien kwamen we aan op de plaats van het gebeuren, het huisje van het nieuwe koppel aan. Er werd een tentzeil op een vrije plaats naast het huis gespannen, een karaoke-installatie en twee varkens aangevoerd. De karaoke-installatie was afgehuurd er was dus er gezang dag en nacht. De varkens werden nog levend aangevoerd, de vier poten bijeengebonden en met een balk naar achter gedragen. De varkens werden dan ter plaatse geslacht en tijdens de nacht werd alles klaargemaakt, zodat er zeker genoeg eten was op de trouwdag. De trouwdag zelf begon met de korte plechtigheid van de trouw in het gemeentehuis. Daarna was er het eten thuis, eerst voor de dichte familie en dan kon iedereen mee-eten. En het amusement was gegarandeerd met de karaoke, zeker de vele kinderen zongen bijna heel de tijd.

Des jours et des nuits d'amour et de lutte

Finalement un peu de temps pour faire un nouveau message.

Premièrement je veux remercier tout le monde qui à aidé a faire pression sur le gouvernement concernant le retrait des droits démocratique. Merci aux amis de la KAB Solidariteitsgroep, les collèges de Bruxelles, le bureau national de la CSC, etc...

Ma situation est encore bien ici, généralement je n'ai pas de problèmes de sécurité. Seulement pendant des manifestations je devrai faire plus attention, pendant une manif on m'a filmé et j'étais au télé, donc probablement les services des renseignements de la police m'ont bien remarqué.

L'état d'urgence est aboli. La pression nationale et internationale à certainement contribué à cette abolition. Mais les problèmes sont loin d'être résolu. Quelques heures après l'abolition de l'état d'urgence, le rédacteur en chef et deux columnistes du journal The Daily Tribune, étaient arrêté pour incitation. Sept autres personnalités de la média (journaux, télé ou radio) sont sur surveillance pour des charges possibles d'incitation (inciting to seduction), un délit punissable avec six années de prison. Le parlementaire Crispin Beltran n'est pas libéré et les charges contres les cinq autres parlementaires, toujours résident au parlement, ne sont pas levés. Les manifestations semblent d'être interdit encore toujours. Finalement le présidente déclarait que l'état d'urgence peut être restauré à n'importe quelle moment quand ça serait nécessaire...

Pendant toute cette actualité, j'ai vécu aussi quelques moments très agréables. A Laguna, il y était le mariage de Toto, un permanent jeune de la Naflu, où j'étais invité. Le travail syndicale peut avoir des risques inattendus. La mission de Toto était d'organiser le syndicat dans une entreprise de confection. En faisant des contacts, il a rencontré Lhen, une fille apparemment très chouette. Il a fait un contacts très bien, car c'était déjà le mariage et Lhen était enceinte depuis trois mois et demi. On a fait déjà des blagues sur la question ci cette grossesse peut être considéré comme un accident de travail. Si je me souviens bien mon cours de droit de sécurité sociale: une événement soudain et inattendu (peut être), pendant ou en route vers le travail (oui), avec des blessures physiques (avec un peu d'imagination). Bon, la soirée précédente on arrivait là, au maison du jeune couple. On à installé une voile comme tente à coté de la maison, une installation de karaoke et deux couchons étaient délivrés. Le karaoke était loué, donc on chantait jour et nuit. Les couchons étaient encore vivantes, les quatre pattes ensembles et transportés avec un poutre. Les cochons étaient abattus sur place et préparés pendant la nuit, comme ça il y était suffisant de nourriture pour la journée du mariage. La journée du mariage il y était premièrement le mariage même dans la maison communale. Ensuite il y était le repas à la maison, premièrement pour la famille proche, après pour tout le monde. Le l'amusement était garanti avec le karaoke, certainement les enfants (très nombreuses présents) chantaient tout le temps.

Link over actualiteit in de Filippijnen: de krant Philippine Daily Inquier: www.inq7.net

2006-02-27T06:05:00.000-08:00

Noodtoestand (6)

Deze morgen was er een kleine manifestatie. We wilden een picket-protest houden aan de politiekazerne waar Crispin Beltran zat opgesloten. Bleek dat er overal politie stond. Na een uur toertjes lopen konden we toch verzamelen met ongeveer honderd mensen een paar straten verder. We beslisten gezien de situatie zonder spandoeken enkel een groepsbezoek aan te vragen. Wanneer we op stap gingen werden we na honderd meter al tegengehouden. We probeerden te discussieren of een delegatie Crispin Beltran mocht bezoeken, maar zonder resultaat. Ze begonnen met hun houten knuppels op hun schilden te slagen en dreven ons achteruit. Ondertussen konden ze een paar mensen uit de betoging isoleren, er eens goed op kloppen en dan arresteren.... Blijkbaar hebben ze de voorzitter en ondervoorzitter van de ANGLO (Association of Nationalist en Genuine Labor Organisations), een KMU-federatie, er uitgepakt en gearresteerd. Het waren de enige belangrijke leiders aanwezig die ook de actie coördineerden, de andere KMU leiders waren veiligheidshalve niet aanwezig.

Deze middag werd ik ook opgebeld door Betty Vanrompaey van de VRT voor een klein intervieuw over de situatie. Blijkbaar is er in Belgë doorgesijpeld dat er 16 mensen officieel in beschuldiging zijn gesteld. In de Filippijnen was dit geen hoofdpunt in het nieuws. De lijst met de te arresteren personen is al enkele dagen geleden opgemaakt, de politie heeft er enkele al van opgepakt (zonder arrestatiebevel natuurlijk) en de veiligheidsadviseur van de president heeft al gezegd waarvoor ze opgepakt zijn...

We vernemen via de radio ook dat er een onderzoek zou opgestart zijn tegen de vakbond Kulusang Mayo Uno (KMU), de stadsarmenorganisatie KADAMAY, de Leage of Filipino Students (LFS) en tegen Jose-Maria Sison. Allemaal zouden betrokken zijn bij een staatsgreep. Er is ook een onderzoek bezig tegen parlementslid Cojuanco, de broer van Cory Aquino.

Belangrijk nieuws is er verder met de eerste zitting van het parlement sinds de noodtoestand deze namiddag doorging. Een aantal van de gezochte parlementsleden zijn het parlement binnengeraakt. De voorzitter van het parlement weigert de gezochte parlementsleden uit te leveren. De politie durft het parlement niet binnen te vallen. De gezochte parlementsleden zullen waarschijnlijk in het parlement kunnen blijven.

Er zijn drie mobilisaties gepland kortelings: een forum in een auditorium van de University of the Philippines morgen, een processie om “de dood van de vrijheid” te herdenken (van een school van de “De Lasalle brothers” naar een andere school op vrijdag) en een grote betoging op de vrouwendag 8 maart.

Etat d'urgence (6)

Ce matin il y était une petite manifestation. Nous voulions faire une petite action de protestation en face de la caserne de la police ou Crispin Beltran est capturé. Quand on y arrivait, on constatait qu'il y était de la police partout. Après une heure on pouvait finalement s'assembler quelques rues plus loin. Vue la situation on décidait de marcher sans banderoles vers la caserne et de demander une visite en groupe. Après 100 mètres on se trouvait déjà bloqué par la police. On essaierait de discuter si on pourrait faire la visite, mas après quelques minutes les policiers commençaient à frapper avec leurs matraques sur leurs boucliers et à nous disperser. Entre temps ils pouvaient isoler quelques gens, bien frapper avec leurs matraques (en bois) et les arrêter. Apparemment ils ont arrêté le président et le vice-président de la ANGLO (Association of Nationalist en Genuine Labor Organisations), une fédération de la KMU. C'étaient les seuls dirigeants présents, les responsables de l'action. Les autres dirigeants n'étaient pas présents pour des raisons de sécurité.

Ce matin j'étais aussi téléphoné par Betty Vanrompaey de la VRT pour une petite interview. Vraisemblablement on avait entendu en Belgique la nouvelle que 16 personnes étaient mise en accusation. Ici aux Philippines ce n'était pas une nouvelle principale. La liste des personnes à arrêter est déjà faites quelques jours passés, la police à arrêté quelques personnes et le conseilleur de sécurité de la Présidante à déjà dit pourquoi ils sont arrêtés...

Par la radio on apprenne qu'il y aura démarré aussi une enquête contre le syndicat Kilusang Mayo Uno (KMU), l'organisation des pauvres urbaines KADAMAY, le Leage of Filipino Students (LFS) en contre Jose-Maria Sison. Tous auraient impliqués avec l'organisation d'un coup d'état. Il y a aussi une enquête contre le parlementaire Cojuanco, le frère de Cory Aquino.

Il y une nouvelle très important venant du parlement. Cette après midi il y était la première session depuis l'état d'urgence. Quelques des parlementaires recherchés ont pu entrer dans le parlement. Le président du parlement refuse d'extrader ces parlementaires. La police n'ose pas entrer dans le parlement. Probablement les parlementaires recherchés peuvent rester dans le parlement.

On à trois mobilisations prochainement: il y a un forum à l'Université des Philippines demain, une procession pour commémorer “la mort de la liberté” (à partir d'une école des “De Lasalle brothers” vers une autre école) et une grande manifestation le 8 mars (journée des femmes).

2006-02-26T16:27:00.000-08:00

Noodtoestand (5)

Snel een berichtje over de gebuertenissen van gisternavond. Er is binnen Fort Fonifacio, de hoofdkazerne van het leger, een kleine opstand geweest onder de marinies, toen ze vernomen dat hun generaal "met verlof" gestuurd was.
Tijdens de berichten hierover zijn spontaan, op verschillende plaatsen, samenscholingen geweest.
Blijkbaar heeft de regering uiteidelijk de situqtie onder controle gekregen.
Vandaag hebben we een kleine actie, piket-protest aan Camp Crame, waar Crispin Beltran gevangen is.
We hebben intussen op de NAFLU een noodvergadering gehad over de nieuwe situatie. We zijn in elk geval van plan om de dictatuur uit te dagen en om volgende maanden massaal te mobiliseren.

2006-02-26T16:20:00.000-08:00

Noodtoestand (4)

De situatie in verband met de noodtoestand wordt pijnlijk duidelijk.

Volgens een verklaring in de pers van de secretaris van de President wil de noodtoestand niet zeggen dat er een avondklok is, maar dat betogingen verboden zijn, dat arrestaties zonder aanhoudingsbevel mogelijk zijn en dat de President de militairen kan oproepen om tussen te komen om instellingen over te nemen, inclusief de media.

Het hoofd van de Nationale Politie verklaarde dat ze alle media-organisaties zullen overnemen die de normen van de regering niet volgen. Berichten die de Filippijnse staat schaden door de regering tegen te werken, inclusief het tegenwerken van de groei van de economie en het vertrouwen van de bevolking in de regering zijn niet langer toegelaten, aldus de Filippijnse politie. Gisteren werd al een kleinere krant die kritische artikels publiceerde tegen de regering, the Daily Tribune, gesloten. De hoofdredacteur werd opgepakt toen ze om 15 uur in de namiddag toch naar haar kantoor kwam.

Intussen is de parlementaire oppositie ook monddood gemaakt. Gisterenvoormiddag wilden de parlementsleden van de oppositie een persconferentie geven. Deze persconferentie kon niet doorgaan. Blijkbaar wilde het leger er parlementslid Satur Ocampo oppakken. Satur Ocampo is parlementslid voor de Bayan Muna partylist en leider van de parlementaire oppositie (house speaker of the minority). Gelukkig konden de aanwezige politici ontsnappen door naar de kelder te gaan en via een nooduitgang langs achter naar buiten te lopen. Intussen was Crispin Beltran, parlementslid voor de Anakpawis partylist opgepakt. Ook parlementslid Teddy Casino zou gezocht worden. Het leger en de politie hebben bevestigd dat ze een lijst van politici en ex-politici hebben die opgepakt moeten worden. Volgens de nationale veiligheidsadviseur Norberto Gonzalez zijn Cripin Beltran en Satur Ocampo opgepakt omdat ze lid zouden zijn van de Communist Party of the Philippines (CPP) en het New Peoples Army (NPA). Crispin Beltran werd in 1985 onder de Marcos-dictatuur met deze beschuldiging gevangen gezet; een zaak die geseponeerd werd bij het einde van de dictatuur onder de regering Aquino.

Hieronder is de officiële verklaring waarin de noodtoestand werd ingesteld.

Malacañan Palace, Manila
Proclamation no. 1017
Proclamation delaring a state of national emergency
WHEREAS, over these past months, elements in the political opposition have conspired with authoritarians of the extreme Left represented by the NDF-CPP-NPA and the extreme Right, represented by military adventurists – the historical enemies of the democratic Philippine State – who are now in a tactical alliance and engaged in a concerted and systematic conspiracy, over a broad front, to bring down the duly-constituted Government elected in May 2004;
WHEREAS, these conspirators have repeatedly tried to bring down the President;
WHEREAS, the claimsof these elements have been recklessly magnified by certain segments of the national media.
WHEREAS, this series of actions is hurting the Philippine State – by obstructing governance including hindering the growth of economy and sabotaging the people's confidence in government and their faith in the future of the country;
WHEREAS, these actions are adversely affecting the economy;
WHEREAS, these activities give totalitarian force of both the extreme Left and extreme Right the opening to intensify their avowed to bring down the democratic Philippine State;
WHEREAS, Article 2, Section 4 of our Constitution makes the defence and preservation of the democratic institutions and the State the primary duyt of Government;
WHEREAS, the activities above-described, their consequences, ramifications and collateral effects constitute a clear and present danger to the safety and the integrety of the Philippine Stat and the Filipino people;
NOW, THEREFORE, I, Gloria Macapagal-Arroyo, President of the Republic of the Philippines and Commander-in-Chief of the Armed Forces of the Philippines, by virtue of the powers vested upon me by Section 18; Article 7 of the Philippine Constitution which state that: “The President...whenever it becomes necessary,...may call out (the) armed forces to prevent or suppress...rebellion...,” and in my capacity as Commander-in-Chief, do hereby command the Armed Forces of the Philippines, to maintain law and order throughout the Philippines, prevent or suppress all forms of lawless violence as well asany act of insurrection or rebellion and to enforce obedience to all the laws and to all decrees, orders and regulations promulgated by me personally or upon my direction; and as provided in Section 17, Article 12 of the Constitution do hereby declare a State of National Emergency.
IN WITHNESS HEREOF, I have hersunto set my hand and caused the seal of the Republic ofthe Philippines to be affixed.
Done in the City of Manila, this 24th day of February, in the year of Our Lord, two thousend and six.

GLORIA MACAPALANG-ARROYO
President
Republic of the Philippines

Omdat de waarheid ook zijn rechten heeft, zal ik proberen één en ander te analyseren.

Volgens de President zou er dus een samenzwering zijn tussen de politieke oppositie, de communistische guerrilla van het NPA en “militaire avonturisten” om de wettig verkozen regering omver te werpen.

Om te beginnen moeten we wel even corrigeren dat het zou gaan om een samenzwering die een wettelijk verkozen regering wil omverwerpen. Als er al een samenzwering zou zijn, dan is het er één om een frauduleus verkozen president omver te werpen. Een frauduleus verkozen president die kampioen is van schendingen van de mensenrechten, van corruptie, van anti-volkse politiek en van extreme volgzaamheid tegenover de Verenigde Staten en tegenover instellingen zoals IMF, Wereldbank en WTO.

Dat de communistische guerrilla van het NPA de regering zou willen omverwerpen is niet bepaald een recent gegeven, dat is al meer dan 37 jaar het geval. Het NPA is actief op het platteland en zou momenteel zo'n 8000 guerrillero's tellen (een stuk minder dan 20 jaar geleden bij het einde van de Marcos-dictatuur). Wat wel een meer recent gegeven is, dat is dat de Arroyo-administratie weigert om de vredesbesprekingen met het NDFP (National Democratic Front of the Philippines), de politieke front-organisatie die de guerrilla vertegenwoordigd, verder te zetten.

Verder zijn er de opstandige militairen, die Arroyo “extreem-rechtse militaire avonturisten” noemt. Het gaat hier om militairen die de corruptie van de Arroyo-administratie meer dan beu zijn. Binnen het leger zijn sommige oppositiegroepen erg pro-Amerikaans anderen eerder nationalistisch getint. Naast de verkiezingsfraude is er in het leger veel ongenoegen wegens de benoeming van politieke vriendjes van Arroyo voor topfuncties in het leger. Volgens berichten in de pers zouden er recent contacten geweest zijn tussen bepaalde oppositie-groepen in het leger en het NPA. Echter, alvorens deze militairen “extreem-rechts” te noemen, zou mevrouw Arroyo beter eerst eens opzoeken wat extreem-rechts en fascisme wil zeggen. Het zou haar beleid erg verduidelijken.

En dan is er tenslotte de wettelijke democratische oppositie die dus zou samenzweren met het NDF, de CPP en het NPA. Als we niet in zo'n situatie als nu zaten, zouden we eens goed kunnen lachen met de argumenten waarop ze samenzweren. Het ultieme argument van de nationale veiligheidsadviseur is dat Jose-Maria Sison, de adviseur van het NDFP voor de vredesonderhandelingen die in Utrecht als politiek vluchtelingen woont, zou opgeroepen hebben voor een zo breed mogelijk front tegen Arroyo. Voila, daarmee is de samenzwering natuurlijk duidelijk bewezen en kunnen de democratische rechten van de bevolking opgeschort worden. Zo gaat dat hier.

Advocaten van mensenrechtenorganisaties hebben trouwens de juridische argumentatie van deze noodtoestand al grondig met de grond gelijk gemaakt. Het vreedzaam protesteren is het uitoefenen van de grondwettelijk rechten op vrije meningsuiting en op vrije bijeenkomst, iets wat nooit onder de noemer van “rebellion” kan vallen. Verder zou zo'n noodtoestand ook door het parlement moeten uitgeroepen worden en kan dit niet alleen door de president gebeuren.
Wat er echt aan de hand is, dat is dat presidente Arroyo zeer onpopulair geworden is bij de bevolking, de oppositie en grote delen van het leger.

Wat er echt aan de hand is, dat is dat presidente Arroyo door haar beleid zeer onpopulair geworden is bij de bevolking. Ze is intussen zo onpopulair dat ze toevlucht moet nemen tot bijzondere maatregelen, emergency power, om nog verder te kunnen regeren.

2006-02-25T06:23:00.000-08:00

Noodtoestand (3)

Weer een kort berichtje.
We hebben vandaag een eerste actie gehad tegen de dictatuur. Het was een misviering, waar de broeders tijdens de gebeden een -in de huidige omstandigheden- moedige verklaring hebben afgelegd (wie hieronder).
Er is voor de volgende dagen telkens om 6pm zo'n viering voorzien.... Het eerste protest krijgt vorm (zij het misschien een naar Belgische normen rare vorm...)

25 February 2006

To the Members of the Philippine Lasallian Family:

Greetings of PEACE!

At this stage of our continouing political crisis,we, the Visitor and the District Council of the De La Salle Brothers in the Philippines, feel compelled to state clearly our position, a position which we hope will find resonance in the minds and the haerts of those who love peace and democracy.

Soon after the proclamation of thestate of national emergency, the government moved to suspend basic freedoms and arrested and threatened to incarnate individuals who stood by their basic rights to peaceful public assembly and freedom of speech. Though the administration hat rastionalized these acs als part of their effort to impose order, such an abuse of power only serves to furher weaken the foundations of our already fragile democratic system. While the Constitution provides for the proclamation of astate of emergency by the President, the actions of President Gloria Macapagal Arroyo and her adminisration to stifle legitimate dissent are questionable at best.

At the core of our ongoing crisis is the unresolved question of the President's legitimacy as well as mounting evidence of sordid political deals and deception aimed at obstructing the legitimate search for truth and preserving power. As the CBCP pointed out in its last pastoral letter:

“We have all observed the failure of political process to make public servants accountable for wrongdoings. What we have seen instead are acts of evasion and obstruction of the truth... Truth has become a victim of political partisanship as well of transactional politics.”

The sustained protests, rumors of coups, the perceived restiveness in the military ranks, andeven the alleged armed challenge fromwithin themilitary establishment are clear expressions of widening distrust and of disaffection toward the present regime. These signs underscore the central point nade in the statement of the Philippine Lasallian Family issued in July 2005:

“We are of the conviction that she (President Arroyo) has lost the moral ascendancy to continue to lead our people and that even if she stays in office for the next five years, she will be unable to realistically commqnd the respect of the nation... Regrettably, we have to admit that she has become a divisive figure unable to summon the moral authority needed to unitea divided nation.”

We wish to reaffirm that the most peaceful and expedient way to resolve the current crisis is for President Gloria Macapagal Arroyo to make the supreme sacrifice and to resign voluntary, an option fully in sonsonance with the Constitution, in order to pave the way for a smooth and preaceful transition of power. We believe that by doing so, she will be contributiong to healing our political divisions and overcoming the paralzing gridlock that prevent our country from moving forward. Failure to do so will only lead to the escalation of disorder and increase the possiblility of future violece.

We believe that the Supreme Court should immediatel review the proclamation and itsimplementation in order to assess theconstitutionality of these perceived attacks on basic human rights and freedoms to provide guidelines to insure that these rights are protected.

We wish to remind the Armed Forces of the Philippines and the Philippine National Police of their solemn duty to respect and defend the inviolability of these basic freedoms in the faceof pressure to do otherwise.

We call on all citizen and civil society groups to continue to remain steadfast in ther call to people to defend these rights and freedoms and join ourvoices with those who believe that the government should rethink its position and lift the state of emergency immediately as its retention can only serve to enhance the climate of political repression.

Finally, we urge ourshools and all educational institutes to redouble their efforts at edcation their publics as regards the current crisis and its moral dimensions, keeping in mind the CBCP's calls forpolitical renewal through a return to basis moral principles and the peaceful search for truth, justice, and accountability.

In all of this, let us not forget that thefruits of any work for meaningful change and renewal lienot in ourhands but in those of God who calls us not to easy success butto faithful witness. Letdeep and haertfelt prayer inspire and guide us in these troubled times that the seeds we plant today may come to fruition in God's own time.

Live, Jesus, in our hearths!

BR. EDMUNDO FERNANDEZ FSC
Visitor

BR. RAFAEL S DONALDO FSC
Auxiliary Visitor

BR. AUGUSTINE BOQUER FSC
Discrict Council Member

BR. BENILDO FELICIANO FSC
District Council Member

BR. RICARDO LAGUDA FSC
District Council Member

BR. MANUEL PAJARILLO FSC
District Council Member

BR. MICHAEL VALENZUELE FSC
District Council Member

2006-02-24T23:22:00.000-08:00

Noodtoestand (2)

Een nieuw snelberichtje van de Filippijnen. Blijkbaar heb ik me gisteren vergist als ik gescheren had dat de dictatuur "zo goed als" hersteld was, de woorden "zo goed als" waren er te veel aan.

Blijkbaar wil de "state of national emergency" niet alleen zeggen dat betogingen niet meer zullen worden toegestaan. Zojuist horen we op de radio dat parlementslid Crispin Beltran opgepakt is. Ze hebben ook geprobeerd om parlementslid Satur Ocampo op te pakken, maar die kon blijkbaar ontsnappen tijdens zijn arrestatie. Zowel Crispin Beltran als Satur Ocampo zijn parlementsleden van van partylists die nauw aanleunen bij de volksbeweging (Anakpawis en Bayan Muna). Crispin Beltran is de vroegere voorzitter van de KMU vakbond. Hij is met zijn arestatie niet aan zijn proefstuk toe. Tijdens de Marcos-dictatuur zat hij jaren in de gevangenis...

De situatie is nogal verward nu. Het is niet duidelijk of er nog arrestaties gaan volgen. Veiligheidshalve gaan we voorlopig niet meer naar de vakbondssecretariaten.

De kans is groot dat ik binnenkort ondersteuning zal vragen, als het kan misschien een actie, protestbrief... vanuit Belgie in verband met de arrestatie van Crispin Beltran. Ik hou jullie op de hoogte...

2006-02-24T04:50:00.000-08:00

Noodtoestand

Snelberichtje (traduction en francais plus tard)

We komen juist terug van de activiteiten voor de herdenking van de twintigste verjaardag van de “EDSA revolutie”, ofwel de omvewerping van de dictatuur van Marcos.

We waren deze morgen nog geen half uur aangekomen aan het herdenkingsmonument toen het echt spannend begon te worden. We kregen te horen dat de presidente enkele minuten tevorden de “state of national emergency” (nationale noodtoestand) heft uitgeroepen en dat de betoging binnen het half uur uiteengedreven zou worden. Nog geen half uur later was het al zover, de waterkanonnen schoten in actie. Na enkele minuten stopten de waterkanonnen en gingen de organisatoren onderhandelen met de politie. Zo kon erger voorkomen worden. Er werd beslist tot een “peaceful dispersal” en de manifestanten konden plaats nemen in een straat aan de overkant. Daarvan zijn we vertrokken voor een mars van ongeveer 5 uur tot Makati, waar andere oppositiegroepen ook verzamelden. Tijdens deze mars groeiden onze rangen alsmaar aan en onderweg was er heel veel sympathie van de mensen. In Makati was weer een heel programma met speeches enzovoort, maar om half acht werden we door enkele vrienden plotseling verzocht om naar huis te gaan. Nog geen vijf minuten later zagen we mensen weglopen, blijkbaar was het nu een iets minder vreedzame uiteendrijving.

Gloria is blijkbaar echt bang dat we verdreven zal worden. De volledige oppositie is na de schandalen met de verkiezingsfraude voor haar afzetting en ook binnen hel leger rommelt het serieus. Met haar nationale noodtoestand is ze nu wel minder populair dan ooit, je moet maar durven, juist op de 20e verjaardag van het einde van de dictatuur, zo goed als opnieuw openlijk de dictatuur instellen…. Het zal nog afwachten worden wat de gevolgen van de noodtoestand zijn en hoe lang ze zich aan de macht kan vastklampen. Het valt in elk geval te betwijfelen dat bijvoorbeeld het niet meer toestaan van betogingen zal verhinderen dat er betoogd wordt…. Wordt zeker vervolgd…

2006-02-15T04:23:00.000-08:00

Al eens in een bloembak geslapen?

Nee, ik ben niet met een stuk in mijn voeten ergens in de goot terechtgekomen. Geen rare kuren, wel gewoon een stakingspiket. Vorige zaterdag gingen we naar het piket bij Philippino Pipes, een metaalbedrijf dat sinds het begin van de week in staking is. Het is een klein bedrijfje met minder dan honderd werknemers, iets meer dan 60 werknemers, de meeste arbeiders, zijn lid van de vakbond. Ze wilden er staken omdat ze de laatste tijd nog maar drie of vier dagen werk per week kregen, zodat ze veel minder verdienden. Er waren ook problemen met bepalingen van de CAO die door de directie niet gerespecteerd werden. Terwijl de onderhandelingen nog bezig waren begon de directie de fabriek leeg te halen, zodat de werknemers niet anders konden dan effectief in staking te gaan. De directie reageerde door alle stakers, zowat het volledige arbeiderspersoneel te ontslaan (dat is hier niet ongebruikelijk bij stakingen). Verder spande de directie ook een proces in tegen de vakbond wegens “unfair labor practice” omdat de werknemers de week voordien, dus voordat ze in staking gingen, een protestactie hielden tijdens de werkuren.

Dus ik bleef die nacht slapen aan het stakingspiket. Met een twintigtal arbeiders bleven we die nacht. De kartonnen doos openplooien, op de stoep leggen en het bed was klaar. Voor mij was een luxebed voorzien, de ruimte waar de bloempotten stonden was vrijgemaakt en mijn karton lag dus op de iets zachtere bloembak. Zo heb ik die nacht dus geslapen, zij het dat mijn slaap niet dezelfde was dan aders, met het geluid van de straat op de achtergrond enz... Overdag bestonden de activiteiten van het stakingspiket vooral uit schaken en kaarten. Twee keer per dag werd er eten klaargemaakt. Met het geld dat ze op straat rondhaalden (er is hier geen stakerskas die kan tussenkomen) maakten ze rijst en wat vlees. Soms was er ook vis die ze zelf visten uit de Pasig-rivier vlakbij de fabriek.

Opvallend is dat je hier op de vakbondsactiviteten, de stakingspiketten, vergaderingen, de driedaagse bij Philips, enz... geen druppel alcohol ziet. De vakbondsmilitanten zijn algemeen heel gedisciplineerd. Door de situatie is engagement hier een heel serieuze zaak. De scherpe tegenstellingen maken dat elk syndicaal engagement die naam waardig, direct verbonden is met de nationale en internationale problemen. Als er 's morgens geen geld is om eten te kopen, dan heeft dat niet alleen te maken met werkgevers die alles voor zich willen houden. Het heeft veel meer te maken met een economie die amper iets voortbrengt, die afhankelijk is van de (goedkope) export van ruwe producten en de (dure) import van afgewerkte producten. Er is geen eigen basisindustrie en de landbouw is georganiseerd volgens bijna middeleeuwse concepten. Het gevolg is dat het land een enorm tekort heeft in de handelsbalans, dat het steeds meer buitenlandse schulden moet terugbetalen, dat het steeds meer afhankelijk wordt van het buitenland, van buitenlandse investeringen, van instellingen zoals IMF, Wereldbank, enz... en dat uiteindelijk bijna iedereen er armer op wordt. Vorig jaar werd 81% van de belastingsinkomsten besteed aan de terugbetaling van de staatsschuld, volgens voorspellingen zou dat dit jaar 94% worden. Als je daarbij neemt dat de politiek gedomineerd wordt door zeer kleine minderheid die er alle belang bij heeft en alles aan doet om deze situatie in stand te houden, dan wordt een ernstig engagement snel niet meer zo vrijblijvend...

Tot zover het vakbondsnieuws. Ik blijft mailtjes krijgen van familie met een hardnekkig aandringen voor meer “sappig” nieuws, dat ik me niet moet censureren, enz... Waarschijnlijk zal ik met een uitgebreide verhandeling over de smaak van verse mango's de gestelde verwachtingen niet kunnen inlossen, dus vrees ik dat ik zal moeten teleurstellen. En zoals jullie allemaal weten durf ik zelfs nog niet naar mooie meisjes kijken, niet? Euh, ik ontmoet heel veel interessante mensen maar de gesprekken gaan toch in de eerste plaats over het werk en ik denk in de eerste plaats aan hoe uit alles wat ik hier meemaak ik lessen kan trekken voor mijn werk in België. We spreken natuurlijk ook over andere dingen, over het leven in België, over de familie, over hobby's, enz.... Maar dus geen echt spectaculair nieuws, voor wie het nog niet doorhad, ik ben hier met heel eerbare bedoelingen. Dat wil niet zeggen dat ik me ook niet ontspan, maar ik blijf hier tijdelijk en ik blijf toch nog veel aan de ‘thuisbasis’ denken...

In de familie van Mode, mijn gastheer, begint alles terug op zijn pootjes te vallen. De dochter is terug van het ziekenhuis. Ik ben een keer mee geweest naar het ziekenhuis. Ze lagen met zes kinderen in een propere kamer. De basisbehandeling voor alle kinderen bestond uit een infuus met dextrose of zo iets. De gewoonte is hier ook dat een van de ouders dag en nacht bij het kind blijft. Dat heeft niet alleen te maken met weinig verpleegsters (er zijn wel heel veel stagiaires, maar ze willen bijna allemaal in het buitenland gaan werken), maar ook met de sterke familiebanden hier. Ze hebben na drie dagen een scan gemaakt van haar maag en dan mocht ze terug naar huis. Thuis aangekomen bleek het nog niet genezen te zijn, de pijn kwam terug. Toen kwamen we op het idee om een organiser (vakbondsvrijgestelde) die ook acupuncturist is te vragen om langs te komen. Twee sessies naalden steken en ze was genezen, die naalden werken echt! De prijs van het ziekenhuis was 4500 peso, toen ik weg was voor het stakingspiket hebben ze geld geleend aan een 500-600 formule (500 peso lenen, 600 terugbetalen). Met de medicijnen erbij zijn de kosten nu opgelopen tot 6000 peso, zo’n 100 euro, veel geld voor de mensen hier. Nu mijn ouders in april naar hier op reis komen, probeer ik wat te organiseren. Familie die in een ruimer huis woont, kan slaapgelegenheid voor mijn ouders voorzien, zodat ze hiermee dan wat geld mee kunnen verdienen. Intussen heb ik ze wat extra geld gegeven zodat ze hun eetkraampje al terug kunnen opstarten.

Ook mijn zangtalent gaat zienderogen op vooruit. De karaokemachine hier in de commumity bij Mode heeft zelfs een Belgisch nummer, “Ne me quitte pas” van Jacques Brel, dat ik dan maar direct aan mijn repertoire heb toegevoegd. Het enige nadeel van de karaoke hier is dat de achtergrond uit een P-magazine-achtig filmke bestaat, niet zo goed voor de concentratie...

Ondertussen heb ik wel een klein gezondheidsprobleempje, namelijk een serieuze valling. Hier krijg je geen verkoudheid van de koude, maar wel van de vervuiling, van de smog. Het gebeurde een paar keer dat ik terugkwam van de stad (een rit die meestal twee uur duurt) en dat mijn adem een half uur later nog naar de smog rook. Dan probeerde ik er op te letten om door mijn neus te ademen, maar dus met een valling als gevolg. Ik denk dat ik nu zoals de Filippino’s maar gewoon door mijn mond ga ademen bij veel smog en eventueel een zakdoek gebruik om voor mijn mond te houden. Als ik uit de jeepney stap kan ik dan eens goed rochelen en op de grond spuwen. Op de grond spuwen en ook boeren laten is hier trouwens helemaal niet onbeleefd (O wanhoop! Daar gaat al die moeite om mij goede manieren te leren!).

Zo, dat is het belangrijkste. In de week heb ik ook nog een vergadering gehad net Daisy Arago van het Center for Trade Union and Human Rights om de situatie rond vakbondsrechten te bespreken en om te zien of ik ergens ondersteunend werk kan doen. Vrijdag is het nog betoging in Manilla en dan gaan we ’s avonds naar Bagiuo.

Déjà dormi dans une jardinière?

Non, je ne me suis pas retrouve bourre quelque part sur le trottoir. Pas des choses bizarres, simplement un piquet de grève. Samedi passé, nous avons visite le piquet de Philippino Pipes, une entreprise du secteur métal, en grève depuis le début de la semaine. C’est une petite entreprise avec mois de 100 travailleurs, de laquelle 60, le plupart des ouvriers réguliers, sont syndiqués. Ils voulaient faire la grève parce que ils pouvaient le dernier temps que pendant trois ou quatre jours par semaine travailler, donc ils gagnaient beaucoup moins. Il y étaient aussi des problèmes avec des provisions de la CCT qui n’étaient pas respectés par la direction. Pendant la période des négociations, la direction commençait a vider l’entreprise, comme ça les travailleurs étaient obligés de commencer la grève effectivement. La direction a réagi en licencient tous les grévistes, pratiquement tous les ouvriers (une habitude locale en cas de grève). Ensuite la direction à saisi le syndicat en justice pour “unfair labor practices”, parce que la semaine d’avant, donc avant la grève, les travailleurs ont fait une action de protestation pendant les heures de travail.

Donc ce nuit je suis resté au piquet de grève. Avec une vingtaine de travailleurs on resterait là-bas ce nuit. Ouvrir une boite en carton, le mettre sur le sol et voila, notre lit était prêt. Pour moi on avait prévu une lit de luxe, on a enlevé les pots avec les plants de la jardinière et comme ça j’avais un lit plus doux. C'était le façon que j’ai dormi ce nuit, je dois dire que j’ai pas dormi si bien que les autres nuits, surtout avec la bruit du trafique c’était plus difficile. Pendant la journée nous avons fait d'échecs et on a joué les cartes. Deux fois par jour on préparerait le dîner. Avec l’argent qu’ils ont récolté dans la rue (il n’y a pas de caisse de grève ici) ils achèteraient le riz et un peu de viande. Parfois il y était aussi un peu de poisson, qu’ils ont pêché eux-même dans la rivière Pasig tout-près de l’usine.

Ici on ne voit pas une goutte d’alcool pendant les activités syndicale, pas pendant les réunions, les piquets, etc... Les militants syndicaux sont très disciplines. La situation fait qu'une engagement est directement une affaire très sérieuse. Les contradictions font que c'est impossible de s'engager vraiment sans lier le problèmes syndicaux à la situation nationale et internationale. Si il n’y a pas d’argent pour payer le repas pendant le matin, c’est pas seulement parce que l’employeur est trop avare. C’est surtout parce que l’économie ne produit pratiquement rien, que le pays est dépendant de l”exportation des produits bruts (bon marchés) et l’importation des produits achevés (chèrs). Le pays n’a pas de propre industrie de base et l’agriculture est organisé presque médiévale. La conséquences est une déficit énorme dans la balance de commerce, une dette toujours augmentant, toujours plus de dépendance de l’extérieur, des investisseurs extérieurs, des institutions comme le FMI et la Banque Mondiale et finalement une population d'où presque tout le monde devient de plus en plus pauvre. L’année passée 81% des recettes fiscaux étaient utilisés pour payer les dettes, on prévoit que cette année ce chiffre augmentera jusque 94%! En plus la politique est dominé par une petite minorité qui a tous l'intérêt à maintenir cette situation et qui fait tous pour que rien changerai. Comme ça une engagement vient facilement une affaire très sérieuse...

Voila, les nouvelles syndicaux. Ma famille persiste à me demander des nouvelles « savoureux », que je dois pas me censurer etc... Probablement ils ne me demandent pas d’écrire une grande exposé sur le goût des mangues fraîches. Donc j’ai peur que je mon histoire reste une cruelle déception. Et comme vous savez tous, je n’ose même pas regarder aux belles filles, n‘est ce pas? Euh, je rencontre beaucoup des gens très intéressants, mais les discussions sont surtout concentres sur des sujets sérieux. Et je pense premièrement à l’application des choses que je vois dans mon travail en Belgique. Evidemment on parle aussi d’autres sujets, la vie en Belgique, la famille, les passe-temps... Mais donc pas de nouvelles très spectaculaires, si vous ne l’avez pas encore compris, je suis ici pour des choses très sérieux. Ca ne veut pas dire qu’il n’y a pas le temps pour la détention, mais mon séjour reste temporaire et je n'oublie pas la Belgique...

Dans la famille de Mode, mon hôte, tous commence à se normaliser de nouveau. Sa fille est de retour de l’hôpital. Une fois, j’ai les rejoint au visite à l’hôpital. Ils étaient avec six enfants dans une chambre propre. Le traitement de base de tous les enfants était une infusion de dextrose ou quelque chose pareil. C’est l’habitude qu’une des parents garde l’enfant jour et nuit, c’est pas seulement a cause du personnel limite (excepte les stagiaires il y a tres beaucoup, généralement ils veulent travailler a l’extérieur après leur études), mais aussi parce que les liens familiaux sont très forts ici. Après trois jours on a fait un scan de l’estomac et elle pouvait se retourner à la maison. A la maison apparemment la maladie n’était pas finie. Ce moment on a appelé un organiser (permanent syndical), qui est aussi acupuncteur. Deux sessions et elle était guéri, ces aiguilles marchent vraiment. L'addition de l’hôpital était 4500 euro, pendant que j’étais au piquet de grève ils ont emprunté de l'argent selon une formule 500-600 (emprunter 500 peso et repayer 600 peso). Avec les médicaments inclus, les frais se sont augmentes jusqu’au 6000 peso, 100 euro, beaucoup d’argent pour les gens ici. Maintenant que mes parents prévoient de voyager aux Philippines en avril, j’ai mobilisé la cousin famille de Mode qui habite dans une maison un peu plus grande. Ils peuvent prévoir une place à dormir, comme ça ils peuvent gagner quelque chose pour repayer cette addition. Entre temps je les ai fourni un peu d’argent, comme ça ils peuvent redémarrer leur petite commerce.

Et aussi mes talents artistique comme chanteur se sont améliores spectaculairement les derniers jours. La machine de karaoke ici dans la communauté a même une chanson Belge, “Ne me quitte pas”de Jacques Brel, laquelle que j’ai ajoute immédiatement a mon répertoire. Le seul désavantage de la karaoke ici l’est que l'arrière-plan est compose d’une film genre “P-magazine” (un peu de mode de plage, quoi) qui fait que c’est plus difficile de se concentrer sur les chansons...

Les dernier jours j’ai aussi une problème de santé, une rhume sérieux. Ici la rhume n'est pas à cause de la froide, mais de la pollution, de la smog. Une fois, quand je suis retourné de la ville (deux heures en jeepney) mon respiration avait une demi heure plus tard encore l’odeur de la smog. Donc je m’essaierait de respirer par ma nez, avec par conséquence une rhume. Je pense que dans le futur je ferai comme les Philippins, je respirera par ma bouche et je fera une bonne crachat et je râlera sur le sol après le trajet. Râler sur le sol n’est pas impoli ici (O désespérance! Tous ces efforts pour m'apprendre d'être poli!).

Voila, ça serait le plus important pour l'instant. Cette semaine j'ai aussi une une réunion avec Daisy Arago du Center for Trade Union and Human Rights pour m'introduire dans la situation des droits syndicaux et de voir si je peux les aider quelque part. Vendredi il y a une manif à Manille et après je pars vers Bagiuo.

2006-02-08T23:10:00.000-08:00

Juist terug van Calamba (Philips)

We komen juist terug van Laguna, we zijn drie dagen weg geweest voor een vergadering met de vakbond van Philips Semiconductors. De laatste dagen heb ik redelijk wat meegemaakt.

Zondagnacht heeft Mode's vrouw de dochter Mary-Grace naar het ziekenhuis moeten doen. Ze was al een week ziek, ze heeft heel veel pijn aan haar maag. De eerste dagen bleef ze gewoon thuis, in de hoop dat ze vanzelf zou genezen. Toen bleek dat het na een dag of vier alleen maar slechter ging, hebben ze een urinestaal laten onderzoeken in een labo en op die basis gegokt welke medicamenten het beste zouden zijn. Zondag zijn ze dan toch naar een dokter geweest, ik heb hen het geld voor mijn verblijf afgerekend, zodat ze de dokter konden betalen. Volgens de diagnose is haar maag waarschijnlijk beschadigd doordat de maag vroeger veel leeg was en dat de maagwanden dan tegen elkaar schuurden. Nu ze wat meer gegeten heeft, misschien dat ze heel wat meer eten nu ik er ben, doet haar maag heel zeer. De dokter had daarop een paar medicijnen voorgeschreven. Blijkbaar is het in de loop van de nacht alleen maar erger geworden, dan is Mary-Tess (de moeder) om 4u30 met Mary-Grace naar het ziekenhuis gegaan. Ze zal er zeker drie dagen op observatie moeten blijven. Er is hier geen ziekenkas die voor de kosten tussenkomt. Ik vraag me af hoe hoog de rekening van het ziekenhuis zal zijn en hoe ze die ooit zullen kunnen betalen, of hoe ze de school voor hun kinderen nog zullen kunnen betalen als ze de kosten van het ziekenhuis moeten afbetalen. Ik denk dat Mode het zich ook afvraagt. Een extra zorg bovenop de zorg over toestand van zijn dochter. Zo'n dingen zie je soms zonder dat je het moet vragen of zonder dat ze het moeten zeggen.

Vorige zondag was het rustdag bij Mode thuis. We zijn 's morgens gaan joggen. In de namiddag hebben we een paar DVD'kes gehuurd en afgespeeld op mijn laptop. Ondertussen hebben we op de radio gehoord dat er in de buurt een 70-tal doden gevallen zijn bij de opnames van “Wowowee”, een TV-show. Misschien dat dit nieuws ook tot in België is doorgesijpeld? Blijkbaar is iemand op het onzalige idee gekomen om een soort van Lotterij-show waar ze op TV prijzen uitdelen in een land als de Filippijnen in een stadion voor een groot publiek live te geven. De eerste driehonderd personen zouden 20 000,- peso (iets meer dan 300 euro krijgen). De toeloop moet enorm groot geweest zijn, tienduizenden mensen, en heel wat mensen werden vertrappeld.

Maandag hebben we dan de bus genomen voor de vergadering met de vakbond van Philips. Iets voor de middag zijn we aangekomen in het D&A resort, net voorbij Calamba, tussen de Mount Makiling en het meer van Laguna de Bay. Het was er fris, maar 24 graden, dat ben ik niet meer gewoon. Ik heb er ook kunnen slapen in een bed, zelfs op een matras. Een tweepersoonsbed waar we maar met twee personen op sliepen, wat een ruimte! En er was een “echte” douche, zo één waar het water vanboven uitkomt en waar je onder kan staan (in de Filippijnen is douchen bijna altijd water uit een emmer met een schepje over je gieten).

En er was natuurlijk ook een karaoke. Deze keer heb ik ook de micro in mijn handen genomen en een paar liedjes gezongen. Bij mijn eerste poging, “Angie” van de Rolling Stones, gaf die karaoke-kast mij zelfs 100%, “perfect artist” als score achteraf. Vermoedelijk heeft mijn “zangtalent” het telmechanisme van die computer ergens doen flippen, want 100% is écht niet realisisch. Het volgende liedje, Neil Young, ging al wat beter, “I'v been a miner for a haert of gold...”.

Maar overdag was het vergaderen, maandag van 13 uur tot 20 uur, dinsdag van 8 uur tot 20 uur en woensdag van 8 uur tot 17 uur. De 15 afgevaardigden waren de leden van het uitvoerend bestuur van de plaatselijke vakbond bij Philips. Ze hebben allemaal een specifieke functie (voorzitter, uitvoerend vice-voorzitter, vice-voorzitter, secretaris, penningmeester, voorzitter van de shop stewards council en voorzitters van de comités binnen de vakbond). De verschillende comités zijn het welzijnscomité, het propagandacomité, vormingscomité, researchcomité, cultuurcomité, campagne en mobilisatiecomité en health en safety comité, dat elk uit drie tot zeven vrijwilligers (meestal shop stewards) bestaat en instaat voor specifieke taken. De eerste dag en het begin van de tweede dag bestond uit de individuele evaluatie van het vorige werkjaar. Iedereen moest apart het woord nemen en zijn engagementen toelichten op basis van de planning van het vorige jaar. De toelichting bestond bijvoorbeeld uit het aantal leden van het comité, aantal vergaderingen, engagementen van de leden, realisaties van het comité, eigen sterke en zwakke punten en tenslotte aanbevelingen voor het volgend werkjaar. De tweede dag hadden we verder nog een toelichting bij de nationale situatie en dan de algemene evaluatie. De algemene evaluatie bestond uit het opsommen en bediscussiëren van de sterke en zwakke punten in de werking, apart voor bewustmaking, organisatie en mobilisatie (“arouse”, “organise” en “mobilise”). De derde dag bestond uit de concrete planning: het formuleren van de doelstellingen per comité en de concrete planning op de kalender voor de eerstkomende vier maanden.

Ik ben onder de indruk van hun werking. De relatie tussen de vakbond en de directie is hier grotendeels te vergelijken met wat we in Europa gewoon zijn. De fabriek telt 3500 werknemers, de “bargaining unit”, het personeel waarvoor de vakbond kan werken telt 2200 werknemers (grotendeels de arbeiders vast in dienst). Binnen deze 2200 is zo goed als iedereen aangesloten bij de vakbond. Bij de belangrijkste mobilisatie buiten het bedrijf, de jaarlijkse 1 mei-betoging in Manilla, kunnen ze 1300 mensen van hun bedrijf mobiliseren.

Het valt me ook op dat de techniek die ze voor de planning gebruiken zo goed als helemaal overeenstemt met wat ik geleerd heb op de Sociale Hogeschool in Heverlee. Een belangrijk verschil met wat wij gewoon zijn is dat de planning hier een collectief werk is van de militanten. De planning is zowel technisch als inhoudelijk van zeer hoog niveau. Wat ik hier gezien heb is ook een levendig bewijs dat het vakbondswerk in de ondernemingen gepland kan worden.

Tenslotte nog een paar kleine nieuwsjes: mijn ouders zullen in april op reis gaan... naar de Filippijnen. En één van volgende weken zijn er ook enkele dagen in Bagiuo voorzien, dus dan zal ik het noorden van het eiland Luzon ook zien.

De retour de Calamba (Philips)

Nous venons de Laguna, on était là pendant trois jours pour assister au réunion du syndicat de Philips Semiconductors. Les derniers jours j'ai vécu beaucoup de choses.

Dimanche, pendant la nuit, la femme de Mode à du aller à l'hôpital avec Mary-Grace, la fille. Elle était déjà malade pendant une semaine, elle avait beaucoup de mal à son estomac. Les premiers jours elle resterait simplement à la maison, en espérant que ça s'améliorait. Après quatre jours, ça irait seulement pire, donc ils ont laissé examiner une échantillon d'urine. Sur se base on à essayé de choisir des médicaments utiles. Dimanche ils sont finalement allé au docteur, après que j'avais payé l'accompte de mes frais de résidence, comme ça ils pouvaient payer le docteur. Suivant la diagnose, son estomac était probablement blessé car elle était souvent vide et alors l'intérieur de l'estomac se frottait. Les derniers jours elle à mangé plus que d'habitude, peut-être ils mangent beaucoup plus alors que je suis là, et ensuite son estomac fait très mal. Le docteur à donc prescrit quelques médecines. Manifestement la situation s'est aggravé pendant la nuit, donc à 4h30 Mary-Tess (la mère) est allé à l'hôpital avec Mary-Grace. Elle doit rester pour aux moins trois jours dans l'hôpital. Ici il n'y a pas de mutuelle qui intervient pour les frais. Je me demande comment ils vont payer cette acompte, ou comment ils peuvent continuer à payer l'école quand ils doivent acquitter ces frais. Je pense que Mode se demande la même chose. Une ennui en plus, à part de les besognes de la situation de sa fille. Parfois on peut voir des chose sans qu'on doit les dire explicitement.

Dimanche passé c'était un jour de repos, on est resté chez Mode à la maison. Le matin on à fait du jogging, on à couru jusqu'au lac de Laguna proche d'ici. L'après midi on à joué quelques films en DVD sur mon laptop. Entre temps nous avons écouté au radio que dans les environs il y était plus de 70 morts pendant le tournage de “Wowowee”, un show télé avec un public « live ». Peut être qu'on à dit quelque chose de ça en Belgique? Vraisemblablement quelqu'un à eu la mauvaise idée de tourner dans une stade une version « live » d'un show de Lotto télévisé ou on donne beaucoup des prix au public. Les premiers 300 personnes auraient droit à une somme de 20 000 peso (un peu plus de 300 euro). Il y était une folie immense, des dizaines de milliers de personnes et beaucoup de gens se sont piétinés.

Alors lundi nous avons pris le bus pour la réunion du syndicat de Philips. Un peu avant midi, nous sommes arrivés au D&A resort, Calamba, entre le Mount Makiling et le lac de Laguna de Bay. C'était froid là-bas, seulement 24 degrés, je ne suis plus habitué à ça. J'ai aussi pu dormir sur un lit, même sur un matelas. Un lit pour deux personnes avec seulement deux personnes dessus, quelle espace! Et il y était une « vraie » douche, une ou l'eau sort d'au-dessus et ou on peut être sous la douche (en Philippines on fait la douche en générale en versant de l'eau sur soi-même avec une petite « bac » en plastic).

Et il y était une karaoke, évidemment. Cette fois j'ai aussi chanté quelques chansons. Après mon premier essai, « Angie » des Rolling Stones, la machine de karaoke m'a attribué 100%, « perfect artist ». Probablement mes « prestations artistiques » ont fait flipper la machine, 100% c'était vraiment pas réaliste. Le chanson suivante, Neil Young, était déjà un peu mieux, « I'v been a miner for a haert of gold... ».

Mais pendant la journée on a fait la réunion, lundi de 13h à 20h, mardi de 8h à 20h, mercredi de 8h à 17h. Les 15 délégués faisaient part du bureau exécutif du syndicat locale chez Philips. Ils ont tous une fonction spécifique (président, vice-président exécutif, vice-président, secrétaire, trésorier, président du shop stewards council et les présidents des différents comités dans le syndicat). Tous les comités sont composé de 3 à 7 volontaires (en générale des shop stewards) et le comité fait des taches spécifiques. Les différents comités sont le comité pour le bien-être, le comité de formation, le comité de research, le comité de culture, le comité de campagne et mobilisation et le comité de santé et sécurité). Tout le premier jour et une parie du deuxième journée on à fait l'évaluation individuelle de l'année passée. Tous les délégués devraient prendre le parole et présenter ses propres engagements sur base du planning de l'année prochaine. La composition de son comité, les réunions, les engagements des membres du comité, les réalisations du comité, ses propres points faibles et forts, tous ça était la contenue d'une évaluation individuelle. La deuxième journée on avait une discussion sur la situation nationale actuellement et après l'évaluation générale. On a fait l'évaluation générale en schématisant et en discutant le points faibles et les points forts de la fonctionnement, séparé pour l'éducation , l'organisation et la mobilisation (« arouse », « organise » et « mobilise »). La troisième journée on à fait le planning, premièrement par la formulation des objectifs par comité et deuxièmement par la composition de la calendrier pour les premiers quatre mois.

Je suis impressionné. Ici la relation entre syndicat et employeur et généralement comparable avec les habitudes et les pratiques en Europe. L'usine compte 3500 travailleurs, le « bargaining unit », le personnel que le syndicat peut représenter est composé de 2200 travailleurs (les ouvriers avec contrat fixe). De ces 2200 pratiquement tout le monde est syndiqué. Ils peuvent mobiliser 1300 ouvriers pour la mobilisation principale dehors l'entreprise, la manifestation annuelle du premier mai à Manille.

La technique du planning est pratiquement identique au méthode utilisé dans la formation syndicale au « Sociale Hogeschool Heverlee ». Une différence c'est qu'ici le planning et un travail collectif des militants. Le planning est très élevé à la fois sur le plan du contenu que sur le plan technique. Laquelle que j'ai vu est aussi une bonne preuve que c'est bien possible de planifier le travail syndical dans les entreprises.

Enfin encore quelques petites nouvelles: en avril mes parents vont faire une voyage... vers les Philippines. Et une des semaines prochaines on m'a annoncé aussi une programme pour quelques jours à Baguio, au nord de l'isle Luzon.

2006-02-02T19:47:00.000-08:00

Hier ben ik weer...

Hoi allemaal

Hier ben ik weer met een berichtje uit de Filippijnen. Ik ben nog altijd in de buurt van Pasig, in het huis van Mode, het zullen twee en een halve week worden dat ik hier verblijf. Intussen ben ik het hier al wat gewoon en ben ik ook de “Bekende Belg” van de buurt geworden. De dichte en verre familieleden van Mode komen hier 's avonds regelmatig over de vloer en soms zit ik op de stoep met een hele bende kinderen rond mij die vragen hoe ik noem, waar ik vandaan kom, enz... Verder ben ik overdag meestal bezig met mijn “integration”, het vakbondswerk. De verplaatsingen nemen meestal wel uren in beslag, op de Jeepney door Manilla... Soms moet ik ook wel eens terugdenken aan België, Brussel, vrienden, familie... dan denk ik terug aan de hartverwarmende afscheidsmomenten voordat ik vertrok.

De laatste dagen zijn we vooral bezig geweest met Italit, de buizenfabriek. De vakbond heeft ook een groep van tijdelijke werknemers opgezet. De tijdelijken worden hier onder het minimumloon betaald, ze hebben jarenlang de verplichte 13de maand niet gekregen en er zijn problemen met het betalen van de bijdragen voor de Sociale Zekerheid door de patroon. Veel van die “tijdelijken” werken er trouwens al jaren met tijdelijke contracten. Sinds vijf jaar zijn ze bezig met een rechtszaak en doen ze tegelijkertijd regelmatig acties om hun eisen kracht bij te zetten. Het laatste nieuws in de zaak was dat ze aan de leider van de groep hadden voorgesteld een som geld te betalen. Deze som zou wel genoeg zijn opdat één persoon er beter van zou worden, maar zeker niet om iedereen te geven waar ze recht op hebben. De leider van de groep is alleszins niet van plan zich te laten omkopen. Binnenkort hebben ze een vergadering met de groep van tijdelijken. We zijn al eens op stap geweest in het dorp om mensen uit te nodigen voor de vergadering. Als hier een vergadering is, worden de mensen zo veel mogelijk persoonlijk uitgenodigd en krijgen ze de kort voordien nog een sms'ke als herinnering. Een brief sturen met een uitnodiging is hier absoluut niet de gewoonte.

We zijn ook nog een dag naar Cavite geweest, de provincie ten zuiden van Manilla. Er was daar een school waar de leerkrachten een “strike vote” hielden. Ze hadden een vakbond opgericht in hun bedrijf, maar de directie weigerde die te erkennen en onderhandelingen te voeren. Er waren in die school 16 leerkrachten (voor een redelijk grote school, de klassen telden 45 leerlingen), de stemming was 100% voor de staking, 15 leerkrachten namen deel aan de stemming. Na de stemming werd het resultaat overgemaakt aan het Ministerie van Arbeid, als er binnen de week geen oplossing uit de bus komt mogen ze staken. Die dag heb ik ook de delegees van Philips gezien. Leuk nieuws is dat ik volgende week hun driedaagse mag meemaken. Ze vergaderen er drie dagen met 15 delegees van de Philips Semiconductors fabriek om de evaluatie van vorig werkjaar te doen en de planning van volgend werkjaar op te stellen. Er zal daar ook een zwembad zijn, zodat we 's avonds ook eens een duikje kunnen doen.

Op 1 februari is de BTW hier met 2% gestegen. Voor veel mensen zal dat in de praktijk zo goed als 2% minder eten worden. En de presidente Gloria Macapalang-Arroyo wordt er nog wat minder populair op bij de grote massa van de gewone mensen. Alleen bepaalde zakenkringen, het IMF en de Wereldbank zijn tevreden met deze maatregel, zo zal de regering genoeg geld hebben om de buitenlandse leningen terug te betalen.

De echt spannende vraag is of Gloria de volgende maanden nog aan de macht kan blijven. En als ze verdreven wordt, of dat dit dan door mobilisatie van de volksbeweging zal gebeuren of door een opstand in het leger of door allebei. De toekomst zal het uitwijzen...

La-voila, une nouvelle message

Bonjour tout le monde

Voila, une nouvelle message des Philippines. Je me trouve encore aux environs de Pasig, dans la maison de Mode, je resterai ici pour deux semaines. Je commence à connaître le quartier et suis déjà très connu comme Belge dans le quartier. Souvent la famille de Mode passe ici et de temps en temps je m'assieds sur le trottoir et ensuite une troupe d'enfants vient me demander mon nom, d'où je viens, etc.... Pendant la journée je suis occupé avec mon intégration, le travail syndical. Les déplacements prennent régulièrement des heures, dans je jeepney à Manille... De temps en temps je pense à la Belgique, Bruxelles, mes amis, ma famille, etc... alors je pense aux moments d'adieux chaleureux avant mon départ.

Les derniers jours nous sommes principalement occupés avec Italit, l'usine des tuyaux. Le syndicat à formé une groupe des travailleurs temporaires. Les temporaires sont payés dessous le salaire minimum, pendant des années leurs treizième mois obligatoire n'était pas payé et il y des problèmes avec le versement des cotisations de la Sécurité Sociale par le patron. Beaucoup de ces « temporaires » travaillent déjà des années avec des contrats temporaire. Depuis cinq années les travailleurs mènent une procédure légale pour obtenir leur droits. Simultanément ils font des actions pour renforcer leurs revendications. La dernière nouvelle dans l'affaire c'est que la direction à promis une somme d'argent au dirigeant du groupe. Ce somme aurait bien pour améliorer la situation d'une personne, mais certainement pas suffisant pour assurer les droits des travailleurs. Le dirigeant de la groupe n'a certainement pas l'intention de se vendre. Prochainement ils on une réunion avec la groupe des travailleurs temporaires. Pour inviter les travailleurs, nous avons faites une promenades dans la commune pour essayer de voir les travailleurs chez eux à la maison. On a l'habitude de d'inviter les gens personnellement et le jour de la réunion on fait une message sms pour rappeler les gens au réunion. On n'a pas du tout l'habitude d'inviter des gens par courrier, comme en Belgique.

Mercredi nous sommes aussi allés à Cavite, la province au sud de Manille. Il y était une « strike vote » dans une école. Les professeurs étaient crées un syndicat mais la direction refuse de le reconnaître et de négocier. Il y était 16 professeurs dans l'école (le classes comptent 45 élèves), 15 professeurs ont participé au grève et ils ont tous voté en faveur de la grève. Le résultat de la vote était transmis au Ministère de l'emploi, si dans une semaine il n'y a pas de réconciliation, les professeurs peuvent commencer la grève. Ce jour j'ai aussi rencontré des délégués de Philips. Une bonne nouvelle c'est que je peux assister à leur réunion d'évaluation et de planning. Pendant trois jours les 15 délégués de l'usine de Philips Semiconductors se réunissent. Au lieu de la réunion il y aura aussi une piscine, comme ça on peut nager une peu les soirs.

Le premier février le TVA a augmenté avec 2%. Pour beaucoup de gens ici, ça veut pratiquement dire manger 2% moins. Et la présidente Gloria Macapalang-Arroyo vient encore un fois moins populaire pour la grande masse de la population. Seuls certains milieux d'affaires, le IMF et la Banque Mondiale sont contents, comme ça la gouvernement est sure qu'elle peut payer les dettes extérieures.

La vraie tension pour les mois prochaines, c'est la question si Gloria tiendra la pouvoir. Et si elle sera chassé, si ça sera grâce à la mobilisation de la mouvement populaire ou par des militaires rebelles ou par les deux. Le futur nous répondra...

Hieronder even van het net geplukt: een foto van een Jeepney, het meest gebruikelijke vervoersmiddel in de Filippijnen
Une photo d'un jeepney, l'outil de transport aux Philippines

2006-01-30T20:51:00.000-08:00

Een spannend verhaaltje

Mijn zusje vraagt me wat meer spannende dingen, sightseeing, roddels en zo te schrijven. Euh... spannende dingen, even nadenken. Ah ja, toen we naar Laguna-Cabuyao (Nestlé) gingen werd het wel even heel spannend. In Cubao (Manila) ging ik met Sol die mij die dag vergezelde in een minibusje verder. Ik dacht dat we met het minibusje enkel tot het einde van EDSA (de ringweg) gingen en dan zouden overstappen op een bus naar Laguna. Bleek dat het busje doorreed tot Laguna. Dat was gemakkelijk natuurlijk, ware het niet dat mijn blaas al redelijk vol was. Als je op zo'n busje op de highway bent, is het nogal moeilijk om te vragen om even opzij te gaan staan, zodat ik kon doen wat ik moest doen. Dus de spanning steeg... Om een lang verhaal kort te maken, na een klein uur, aan de eerste Jollibee voorbij de aftrit spurtte ik het busje uit naar de WC. Daar in de Jollibee moest ik dan toch nog tien minuutjes bekomen, ik was wat duizelig van de spanning. De Jollibee dat is hier de Filippijnse variant van McDonalds, Quick, enz...

Voor de rest ben ik twee keer naar Manila centrum geweest als “toerist”, sightseeing dus. In twee keer heb je het wel gezien hoor. Fort Santiago, een oud Spaans bolwerk met tentoonstelling over Rizal, een nationale held, het Rizal Park en Baywalk, “de dijk” van Manilla, zijn leuke plaatsjes, dat is het. De historische gebouwen in “intramuros” zijn op één hand te tellen, de Amerikanen hebben letterlijk heel Manilla platgebombardeerd in 1944-'45, dus veel historische gebouwen zijn er niet meer. Voor de rest is Manilla vooral veel traffic en smog, toeristisch niet zo interessant. Ik heb ook een paar keer een uitstapje gedaan naar een shoppingcenter. Je kan hier wat window-shoppen in een shoppingcenter met frisse lucht en dan achteraf een donut eten en een live groepje (met wat pop-covers, zeg maar een opgewaardeerd karaoke-groepje) beluisteren in de cafetaria.

Er is hier geen cultuur om zoals ons 's avonds uit te gaan of op café te gaan. Dat is voor de meeste Filippino's trouwens niet te betalen. Als ze hier weggaan is het meestal voor een feestje onder vrienden of drinken ze zaterdagavond bij iemand thuis. De Filippino's gaan niet zo veel als bij ons drinken, maar als ze drinken gebeurt het wel dat dan wel ineens heel veel drinken (dat heb ik één keer gemerkt, wel grappig als je zowat de enige nuchtere bent in het gezelschap). Hier in de Filippijnen heb ik het altijd rustig gehouden, ik sta nu gemiddeld aan één pintje per week, dus niet zo veel. In de vakbond wordt alcohol drinken sterk afgeraden en aan weggaan om te “ontstressen” heb ik hier nog geen behoefte gehad... Buiten de culturele programma's op de betogingen heb ik hier één keer een concert gezien, het was een benefiet-concert dat georganiseerd werd voor de moeder van iemand die op de vakbond werkt die kanker had. De muziek was zoiets als Filippijnse rock, eens iets anders om de avond te vullen. Voor de rest gaan we hier meestal vroeg, rond 22 uur slapen. Zoals nu in Pasig city is hier 's avonds trouwens ook niet zo veel te doen. Ze hebben hier in het huisje geen TV, alleen een radio. Soms gaan we TV zien in het huis van familie (iemand van het gezin werkte er in Quatar). Voor de rest is hier in de straat ook iemand die een karaoke heeft, wat ook voor wat animatie zorgt. Overdag kan heel de buurt meeluisteren naar de zingende kinderen. Voor 5 peso kan je hier een liedje meezingen, tot nu toe heb ik altijd kunnen zeggen dat ik niet kan zingen en heb ik zo de buurt van een klein trauma bespaard.

Meestal zijn de ontmoetingen hier heel informeel, vaak op straat. Zeker zaterdagavond en zondag is er veel volk op straat. Er was zondag trouwens nog iets speciaal te doen hier, de processie van Santa-Ninõ. Een stoet met heel veel kinderen, beeldjes van het Jesus-kindje en de fanfare door de straten. Blijkbaar is er in elke gemeente wel zo'n Santa-Ninõ processie. Ook leuk hier is dat we aan de rand van Metro Manilla zijn en dat de lucht er wat properder is, dat er minder verkeer is en dat ik al een beetje van de natuur heb kunnen genieten.

Zaterdag ben ik ook meegeweest naar enkele individuele contacten bij de mensen thuis die ze in een wijk organiseren. Community organising, noemen ze dat hier. Dat is hoe ze hier de vakbond opbouwen, eerst contact met één persoon, dan met meerderen in een wijk in de buurt van het bedrijf en van daaruit in het bedrijf. Het gebeurt soms zelfs dat de organiser een tijdje in de wijk in de buurt van het bedrijf gaat wonen om zo gemakkelijker contacten te leggen.

Zo, meer nieuws volgende keer...

Un peu de tension

Ma petite soeur m'a demandé d'écrire un peu plus de choses collantes, sightseeing, bavardages, bref un peu plus de tension. Euh, plus de tension, laisse moi penser. Ah oui, le jour quand nous sommes allés à Laguna-Cabuyao (Nestlé), la tension a bien augmenté. A Cubao (Manille), j'avais pris le minibus avec Sol, mon accompagnatrice ce jour. Je pensait que ce minibus irait jusqu'au fin de EDSA (le boulevard ceinture), et que la-bas on irait prendre un pus pour Laguna. Après un peu de temps, je remarquerait que ce minibus irait directement vers Laguna. Très facile évidemment, s'il y était pas le problème que ma vessie se remplissait. Dans un bus pareil sur le highway, c'est un peu difficile de demander d'arrêter pour aller pisser. Donc la tension augmentait.... Soit, après une petite heure, quand on était sorti du highway, au premier Jollibee, j'attaquerait la toilette. J'avais pris le vertige de cette tension, j'avais besoin quelques minutes pour me reposer la-bas au Jollibee. Le Jollibee, c'est le variante Philippine de McDonalds, Quick, etc...

Je suis aussi venu deux fois à Manille centre comme « touriste ». En deux fois j'avias bien vu les places intéressantes. Le fort Santiago, un vieux fort Espagnol avec une exposition sur Rizal, un des héros nationale historique, le Rizal Park et le Baywalk sont des endroits chouette. Il y a que quelques bâtiments historiques à « intramuros », les Américains on bombardé tout Manille à 1944-1945. Autrement à Manille il y a beaucoup de trafique et beaucoup de smog. J'ai aussi fait quelques promenades dans un des shopping-center. On peut ici respirer un peu, profiter de l'air fraîche. Après le « window shopping » on peut acheter un donut et voir un petit concert (des chanson pop) au bar-restaurant.

Il n'y a pas l'habitude d'aller au café ou des soirées. Le plupart de Philippins ne peuvent pas payer ça... Si on sort, c'est pour une fête entre amis ou pour simplement boire quelque chose chez un ami le samedi-soir. Les Philippins ne boivent pas si souvent, mais quand ils boivent, parfois ils boivent vraiment beaucoup (j'ai remarqué ça une fois, c'est amusant quand on est presque le seul personne qui n'a pas bu beaucoup). Ici, mois j'ai toujours bu modéré, ma moyenne c'est une bière par semaine. Au syndicat il y a une politique de décourager de boire l'alcool et ici je n'ai pas senti le besoin de sortir pour vraiment me décompenser. Excepte les programmes cultures des manifs, j'étais une fois à un concert, c'était un concert à profit de la mère de quelqu'un au syndicat qui à de la cancer. La musique c'était de la rock Philippine, bien pour avoir un peu de variation les soirs. La majorité des soirs on va dormir tôt, vers 22h. Ici à Pasig il y a généralement rien à faire les soirs. A la maison, on n'a pas de télé, seulement un radio. Nous allons de temps en temps voir la télé chez quelqu'un de la famille qui habite dans le quartier (quelqu'un de leur foyer travaille à Quatar). Et il y a aussi un karaoke dans la rue. Pendant la journée tout le monde peut écouter les enfants chantant. Pour 5 peso on peut canter une chanson. Moi, afin d'éviter des traumatismes pour les gens du quartier, j'ai toujours dit que je ne peux vraiment pas chanter.

Le plupart de temps les rencontres ici sont informel, simplement sur la rue. Surtout le samedi-soir et le dimanche beaucoup de gens se trouvent sur la rue. Dimanche il y était aussi quelque chose spéciale dans notre rue. Il y était la procession de Santa-Ninõ avec beaucoup d'enfants, des petites statues de l'enfant-Jesus et la fanfare. Dans tout les villages on fait une fois par année une procession Santa-Ninõ. An autre avantage d'être ici à Pasig, situé au périphérie de Metro Manille, c'est que l'air est plus propre et qu'il y a moins de trafique, j'ai même déjà pu profiter un peu de l'environnement, de la nature.

Samedi nous avons aussi visité quelques gens qu'ils organisent dans un quartier. Community organising, on l'appelle ici. C'est comment ils construisent des syndicats, premièrement un contact avec une personne, ensuite organiser des gens dans le quartier aux environs de l'usine et ensuite les travailleurs dans l'usine. Parfois le organiser déménage pour vivre un peu de temps dans le quartier afin de contacter plus facilement les gens.

Voila, a la prochaine...

2006-01-27T01:24:00.000-08:00

“'k hen'em duudgeschleigen”

Manny Pacquiao, als je die naam niet kent, wordt je hier rechtstreeks naar het rijk der imbecilen doorverwezen (in Mandaluyong city is dit trouwens niet zo moeilijk, het National Institute for Mental Health is hier ook gevestigd). Boksen is hier blijkbaar zowat de nationale sport. Zondag was het de boksmatch tussen Manny Pacquiao en Erik Morales. Zowat iedereen was naar de televisie aan het kijken, het is nog altijd gespreksonderwerp nummer één. In heel wat fabrieken werd er een pauze van vier uur ingelast omdat iedereen naar het boksen wilde kijken. Er zouden twee mensen gestorven zijn van een hartaanval tijdens het bekijken van de match. Morales moest afdruipen met een paar gebroken ribben, zo bleek achteraf. Bij Pacquiao bleef de schade beperkt tot een gezwollen gezicht en gezwollen handen. Pacquiao had met glans gewonnen, dus hij is nu ook de nationale held. In de kranten lees ik commentaren met de titel “Pacquiao for president” (niet ironisch), iedere politieker die zijn werk niet helemaal goed doet (zo zijn er nogal wat), iedere verantwoordelijke en iedere Filippino tout court wordt opgeroepen een voorbeeld te nemen aan Pacquiao... Hoe minder brood er is, hoe meer de spelen belangrijk zijn... En de crisis is zo diep dat ze alleen nog maar een bokser naar voor kunnen schuiven om de mensen een beetje hoop te geven.

Sinds gisteren ben ik niet meer op het Naflu-secretariaat. Ik zal een week verblijven in Pasig, in het huis van Mode, een organiser. Hij woont hier in een klein huisje met zijn vrouw en vier kinderen. Het huisje is tegen het huis van hun schoonvader aangebouwd. De schoonzus woont hier ook vlak naast. Ik slaap met de vader, zoon en dochter op een matje van twee meter op twee op een houten vloer in het huis van de schoonvader. De moeder en twee dochters slapen in de slaapkamer van hun eigen huisje. Het is geen luxe, de helft van het huisje heeft een aarden vloer, alleen het keukentje en de slaapkamer heeft een betonnen vloer. Ik wordt hier anders wel als een koning ontvangen, ze doen alles om het mij gemakkelijk te maken en ze maken duidelijk meer eten klaar dan ze gewend zijn. Mode zijn vrouw werkt in het eetkraampje dat ze voor hun deur hebben, ze maken er plaatselijke delicatessen op basis van kiekenskoppen, kiekenpoten en varkensoren. Met het weinige inkomen dat ze hebben proberen ze vooral de school van hun kinderen te betalen.

Samen-werken is hier in de eerste plaats samen-leven. Dit merkte ik ook al op het Naflu secretariaat. De dagen dit ik hier was heb ik een vorming meegedaan. Hier wordt ook vorming aan de leden gegeven, dit heb ik een hele dag meegemaakt. Het was trouwens ook een goede taal-training in het Tagalog voor mij... Verder heb ik ook een beetje hun “labor code” en enkele juridische dossiers gezien. De arbeidswetgeving is op papier heel mooi, maar de praktijk is wat anders. Het arbeidsrecht wordt in de praktijk niet geïnterpreteerd in het voordeel van de werknemers en wetten in het voordeel van de werknemers worden meestal niet toegepast... Algemeen is de rechtsleer hier ook minder ontwikkeld. Als rechtszaken gewonnen worden door de rechters om te kopen in plaats van met juridische argumenten is het ook niet zo nodig om veel rechtsleer te ontwikkelen....

Gisteren heb ik twee bedrijven bezocht. In eerste bedrijf maakten ze buizen van staal en PVC. Het was een vrij klein en oud bedrijf (ongeveer 100 werknemers). Ik mocht de productiehal bezoeken. De hal gaf me echt een rommelige en verouderde, quasi “vooroorlogse” indruk. Veiligheid was er overduidelijk niet de eerste prioriteit van de directie. Ze werken er met grote rollen staal die ze met een rolkraan op een machine leggen. De meeste arbeiders droegen geen veiligheidsschoenen, ik heb er geen enkele helm gezien. Bij het snijden de staalrol werd ook geen bescherming voor de ogen gebruikt. Momenteel zijn ze bezig met het onderhandelen van de CAO. De CAO duurt hier vijf jaar, maar na drie jaar kunnen ze een annex onderhandelen. De vakbond wil voor de volgende twee jaar twee keer 40 peso opslag, de directie wil momenteel maar twee keer 10 peso geven. Momenteel verdienden de meeste arbeiders hier tussen 400 en 440 peso per dag.

Het andere bedrijf dat ik bezocht was Republic – Asahi Glass, een glasfabriek. Deze fabriek was duidelijk heel wat groter en moderner dan het vorige bedrijf. Hier kon ik enkel het vakbondslokaal bezoeken, een bedrijfsbezoek kan misschien later, maar dat moet hier eerst schriftelijk aangevraagd worden. De Naflu-vakbond heeft de sociale verkiezingen vorig jaar gewonnen. Kort daarop moest voor een nieuwe CAO onderhandeld worden. Gedurende de onderhandelingen waren er heel wat acties zoals “noise barrages” tijdens de middagpauze, werken met een T-shirt met protestboodschap, enz.... De directie probeerde intussen een deel van het personeel “uit te kopen”. Uiteindelijk is er toch een goede CAO uit de bus gekomen voor de volgende drie jaar. Voor dit jaar wil de vakbond er nu eerst zien hoe ze kunnen meehelpen aan de campagne voor de wet voor de 125 peso loonsverhoging. Binnenkort gaan ze een jaarplanning opstellen, nadat de nationale planning opgesteld is. Hoogst zal vorming de eerste prioriteit zijn voor de eigen werking.

Ze wiste mij te vertellen dan de directeur van de Japanse groep Asahi Glass een Belg was. Er werden ook soms Belgische machine's geleverd en Belgen kwamen dan uitleg geven hoe de machine werkte. Het zou me niet verwonderen dat de Glaverbel groep hier ergens tussenzit en dat de machine's komen van Belgische fabrieken in herstructurering... De lonen zijn hier tussen de 500 en de 600 peso per dag. Er wordt hier gewerkt in een 48-urenweek.

Voor de volgende weken mag ik me nog verwachten aan heel wat bezoeken van het vakbondswerk te plaatse.

“J'ai frappé sa gueule”

Manny Pacquiao, si vous ne connaissez pas ce nom ici, on vous considère comme fidèle du royaume des imbéciles (à Mandaluyong City, c'est pas si difficile, le National Institute for Mental Health est aussi ici). La boxe c'est apparemment le sport nationale. Dimache c'était le match entre Manny Pacquiao et Erik Morales. Presque tout le monde regardait le télé et jusque maintenant on ne parle que de Pacquiao. Dans beaucoup d'usines on a arrêté le travail pendant quatre heures parce que tout le monde voulait voir la boxe. Il parait que deux personnes ont sont décédés d'une crise cardiaque en regardant le match. Morales avait perdu le match et après on à constaté qu'il avait en plus quelques côtes cassés. Maintenant le héros nationale, c'est Pacquiao. Dans les journaux je peux lire des commentaires, même pas ironique, comme « Pacquiao pour président ». Tous les politiciens Philippins qui font pas tout à fait correctement leur travail (il y en a), tous les responsables et tous les habitants sont appelés de suivre l'exemple de Pacquiao... Le moins de pain il y a, le plus de jeux on a besoin... Et la crise est si profonde qu'ils peuvent que avancer un boxer pour encourager les gens un peu.

Depuis hier je ne réside plus au secrétariat Naflu. Je résiderai pendant une semaine dans la maison d'un organiser à Pasig. Il habite ici dans une petite maison ensemble avec sa femme et ses quatre enfants. Sa petite maison est construite devant la maison de son beau-père. Sa belle-soeur habite à côté. Je dors avec lui et deux de ses enfants sur un « tapis » de deux mètre sur deux, dans une chambre de la maison du beau-père. La mère et deux filles dorment dans la chambre à dormir de sa propre maison. C'est pas du grand luxe, le moitié du maison a une sol en terre, seulement la cuisine et la chambre à dormir ont une sol en béton. Néanmoins ils me reçoivent comme un roi, ils font tous pour me faire sentir bien chez eux, ils préparent clairement plus que d'habitude pour manger... Mode sa femme travaille au baraque-étal qu'ils ont devant leur maison et ou ils vendent des délicatesses locaux faites avec des têtes et des pieds de poulet et des oreilles de porc. Avec les peux de revenues ils ont, ils essaient surtout de payer les études de leurs enfants.

Travailler ensemble, c'est avant tous vivre ensemble. J'ai déjà senti ça au secrétariat de la Naflu. Les jours au secrétariat, j'ai participé à une journée de formation pour les affiliés. Cette formation était aussi une bonne exercice de langue en Tagalog pour moi. J'ai aussi pu lire dans le « labor code » et voir quelques dossiers juridique. Les lois sont très beaux sur papier, mais la réalité est moins belle. Le droit de travail n'est par interprété dans l'avantage du travailleur et souvent les lois en avantage des travailleurs ne sont pas appliqués. En générale la doctrine juridique est moins développé. Si souvent on « achète » les décisions juridiques, c'est pas si utile de développer beaucoup de doctrine juridique...

Hier j'ai visité deux entreprises. Dans la première entreprise ils produisent des tuyaux en acier et en plastique (PVC). C'était une entreprise petite et vieille (plus ou moins 100 travailleurs). J'ai visité l'usine. Le hall de production était désordonné et vieux, l'usine me donnait l'impression d'être « avant-guerre ». La sécurité n'était clairement pas la première priorité de la direction. Ils travaillent avec des grandes rouleaux d'acier. Le majorité des travailleurs ne portait pas des souliers de sécurité, j'ai vue aucune casque. En coupant les rouleaux d'acier on n'utilisait non plus une protection pour les yeux. Pour l'instant ils sont en train de négocier leur CCT. Ils ont un CCT pour cinq années, mais ils peuvent négocier une annexe après trois années. Le syndicat veut pour les deux années prochaines deux fois 40 peso augmentation de salaire, mais la direction propose que deux fois 10 peso. Pour l'instant les salaires sont ici entre 400 et 440 peso par jour.

L'autre entreprise que j'ai visité est Republic – Asahi Glass, une usine de verre. Cette usine était clairement plus grande et plus moderne. Ici je pouvait seulement visiter le bureau syndical, une visite de l'entreprise est seulement possible après demande par écrite. Le syndicat Naflu avait gagné les élections sociales l'année précédente. Après on pourrait négocier le nouveau CCT. Pendant les actions il y était beaucoup d'actions comme des « noise barrages », porter des T-shirt avec des messages syndicales, etc... La direction essayait de faire un « buy out » du personnel pendant ces négociations. Finalement on a obtenu une bonne CCT pour les trois années à venir. Cette année le syndicat est en train de voire comment ils peuvent contribuer aux actions pour la loi pour l'augmentation salarial de 125 peso. Prochainement il vont aussi faire leur planning annuel, après avoir reçu le planning national. Probablement la formation sera la première priorité au niveau local.

Les délégués me disaient aussi de le directeur du groupe Japonais de Asahi Glass était un Belge. De temps en temps ils reçoivent aussi des nouvelles machines de la Belgique et de Belges viennent à expliquer la fonctionnement des machines. C'est bien probable que s'agit de l'entreprise Glaverbel et que ces machines sont transférées après une restructuration en Belgique. Les salaires ici sont ente 500 et 600 peso par jour. On travaille ici 48 heures par semaine.

Les semaines prochaines je peux m'attendre à plusieurs visites syndicales pareils.

2006-01-21T06:29:00.000-08:00

Weer een week verder...

Hoi allemaal

De week is weer vlug vooruit gegaan, de tijd vliegt hier razendsnel voorbij, alhoewel dat ik soms ook eens aan België moet denken en dan realiseer ik dat zes maanden toch een hele tijd is... Maandag zijn we naar het parlement geweest, in verband met de 125 peso loonsverhoging. Er was eerst een kleine protestactie voor het parlement met zoals gebruikelijke de spandoeken, bordjes en speeches. Daarna zijn we met een groep in het parlement geweest (dat is echt wel een circus, de werking van zo'n parlement). We hebben daar geluisterd naar de speech van parlementslid Crispin Beltran, die zijn wetsvoorstel voor de 125 peso loonsverhoging verdedigde. Er zouden momenteel al 125 parlementsleden, net niet de helft van het parlement, dit voorstel ondersteunen. De actie voor de 125 peso zal voor de KMU het komende half jaar de belangrijkste werkpunt zijn. Er zullen nog verschillende mobilisaties volgen, maar nu is de eerste prioriteit een zo breed mogelijke alliantie te maken. De onafhankelijke lokale vakbonden en lokale vakbonden van gele vakbonden, kleinere onafhankelijke federaties en ook de Kerk zal hiervoor aangesproken worden...

Verder deze week heb ik nog twee dagen vorming gehad en heb ik donderdag ook een belangrijke vergadering, de “all federations meeting” mogen bijwonen. Op deze vergadering, met de leiding van alle federaties, werd de planning voor het komende half jaar besproken.

Gisteren zijn we naar een betoging geweest, het was de jaarlijkse herdenking van de “Mendiola massacre”. Negentien jaar geleden, op 22 januari 1987, openden de militairen het vuur op een betoging van boeren op de Mendiola-brug, 33 boeren werden toen doodgeschoten. Sindsdien wordt deze dag jaarlijks herdacht als de dag van de rechten van de boeren. Van echt betogen is niet veel in huis gekomen, de politie had de weg naar Mendiola afgezet. De speeches en het bijbehorende cultureel programma werd dan maar aan het verzamelpunt gegeven...

Intussen ben ik ook bij de NAFLU federatie aangekomen. De NAFLU heeft haar secretariaat in Mandaluyong, één van de gemeenten in Metro Manilla. Ik heb er een kamer op het secretariaat gekregen om te slapen en mijn gerief te zetten. Het secretariaat bestaat uit twee kleine appartementen van twee verdiepingen hoog. In het eerste appartement hebben de organisers hun bureau, op de eerste verdieping is een bureautje waar een advocaat, zijn assistent en secretaresse zit, nog op de eerste verdieping zit de boekhouder en op de tweede verdieping is een vergaderzaal die ook dienst doet als ruimte om de kleren te wassen. In het tweede appartement is op de gelijkvloers de onthaal-administratie ruimte en keuken, de kamers op de eerste en tweede verdieping hier zijn woonruimte voor het personeel. De sfeer is hier anders als op “Balaj Obrero”, het is hier kleiner, maar er komen meer mensen van de bedrijven over de vloer.

Vandaag heb ik ook een introductie gehad bij NAFLU. De NAFLU is in 1957 opgericht en heeft vakbonden in meer dan 40 bedrijven. Het is één van de oudste en grootste federaties van het land. Hier zal ik ingewijd worden in het “solid organising”, het solied organiseren van vakbonden in bedrijven, wat hier echt nodig is omwille van de moeilijke omstandigheden. Hun manier van werken in grote lijnen: eerste contacten leggen, vorming geven aan de contactpersonen, nieuwe contacten zoeken, vorming geven, een kerngroep stevig vormen en pas boven water komen als ze sterk genoeg zijn...

Het valt hier op dat bij het organiseren de vrijwilligers, de militanten een enorme verantwoordelijkheid opnemen. Er is ook geen enkel verschil in status te zien tussen vrijwilligers en vrijgestelden. Een deel van de leiding bestaat uit halftijds “vrijgestelde” militanten; ze werken voltijds in een bedrijf, maar ze gebruiken een deel van hun syndicale uren voor nationale taken en na hun werkuren nemen ze nog een enorm engagement op. Heel wat gewone arbeiders zijn enorm sterk gevormd, ze weten wat de problemen zijn van hun land en hoe de wereld ineen zit. Dat is zeker al een belangrijke les voor mij: meer studeren, om te begrijpen wat er in de wereld gebeurt. Voor een geschoolde westerling zou dat trouwens heel wat gemakkelijker moeten zijn dan voor een “laaggeschoolde” Filippino...

Nog een laatste nieuwsje: de kranten staan hier de laatste dagen vol van berichten over een groep van jonge officieren die zich gevormd heeft in het leger. Ze zouden de corruptie van de huidige regering beu zijn en zouden mogelijk een staatsgreep plannen.

Déjà une semaine passé...

Bonjour tout le monde

Le temps passe très vite ici... De temps en temps je pense à la Belgique et oui, je commence à me réaliser que six mois c'est quand même pas rien... Lundi on a été au parlement, concernant l'augmentation salarial de 125 peso. Il y était premièrement une petite action devant le parlement avec, comme d'habitude les banderoles, pancartes et speeches. Après cette action on est entré avec une groupe dans le parlement (c'est vraiment une cirque, la fonctionnement d'un parlement). On a écouté le speech du parlementaire Crispin Beltran, qui défendait son proposition de loi pour l'augmentation salarial de 125 peso. Momentanément plus de 125 parlementaires, presque la moitié du parlement, seraient partisans de cette proposition. L'action pour les 125 peso sera la campagne le plus important pour le début de cette année. D'autres mobilisations sont à prévoir, mais premièrement ils veulent créer une alliance le plus large que possible. Pour ça on interpellera les syndicats locaux indépendants et des syndicats jaunes, quelques petites fédérations et l'Eglise catholique...

Cette semaine j'ai aussi participé à deux sessions de formation et jeudi j'ai pu atteindre une réunion importante, le « all federations meeting », la réunion avec les dirigeants des fédérations où on disputait le planning de la première moitié de l'année.

Hier on à participé à une manifestation, c'était la commémoration annuelle de la « Mendionla massacre ». Il y a dixneuf années, le 22 janvier1987, l'armé à ouvert le feu sur une manifestation des paysans, tuant 33 paysans. Depuis, cette journée est commémoré comme jour des droits des paysans. Hier on n'a pas beaucoup manifesté, la police avec dispersé la route, donc on pourrait seulement suivre les speeches et le programme culturel au point de départ.

Cependant je me suis installé chez la fédération NAFLU. Le NAFLU à son secrétariat à Mandaluyong, une des communes de Metro Manille. On m'y a attribué une chambre à dormir au secrétariat. Le secrétariat est compose de deux petites appartements de deux étages. Dans une des appartements il se trouve le bureau des « organisers » aux rez-de-chaussée, aux premier étage le bureau de l'avocat, son assistent et son secrétaire et le bureau du comptable, aux deuxième étage une salle de réunion – espace pour laver les vêtements. Au deuxième appartement il y a une espace accueil-espace administratif-cuisine-douche au rez-de-chaussée. Le premier et la deuxième étage ici sont composés des chambres à dormir pour les permanents. Comparé avec « Balaj Obrero », c'est plus petite ici, mais il y plus de militants des entreprises qui se passent...

Aujoud'hui on m'a introduit le NAFLU. Fondé en 1957 et composant plus de 40 syndicats locaux, le NAFLU est une des fédérations le plus grande et plus ancienne du pays. Les semaines prochaines, on va m'introduire leur « solid organising », ou organiser solidement les syndicats dans les entreprises, laquelle est vraiment nécessaire ici vu les circonstances difficiles. Leur manière de travailler brièvement: chercher les contacts, éduquer les contacts, chercher plus de contacts, éduquer, former bien une groupe de base et se montre que quand on est assez fort...

Je viens de remarquer qu'en organisant les volontaires prennent une responsabilité très élevé. On ne voit aussi aucune différence en position sociale entre les volontaires et les permanents. La direction est partiellement composé des « permanents à mi-temps », c'est à dire des militants qui travaillent plein-temps dans une entreprise, mais ils utilisent une partie de leurs heures syndicaux pour effectuer des taches nationaux et il s'engagent très forts après leurs heures de travail. Beaucoup d'ouvriers communs sont très bien éduqués, ils connaissent les problèmes de leur pays et du monde. C'est certainement une leçon très importante pour moi: je dois plus étudier, pour mieux comprendre le monde. Pour quelqu'un qualifié de l'orient, étudier est beaucoup plus facile qui pour un ouvrier Philippine...

Une dernière nouvelle: les journaux parlent les derniers jours rien que d'une groupe des officiers jeunes qui s'est formée dans l'armée. On dit qu'ils ont marre de la corruption de la gouvernement et que possiblement ils préparent une coup militaire.

2006-01-15T07:10:00.000-08:00

Veel ontmoetingen en koffie met de smaak van bloed...

We zijn intussen aan de 10de dag van mijn verblijf in de Filippijnen. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik het besef van tijd, van de duur begin kwijt te geraken. Het levensritme in hier totaal verschillend, de mensen leven rustiger. In België is het meer met vaste uren, een uur tijd om snel op te staan en naar het werk te gaan, negen uur onder hoge druk werken en dan vrij tijd of nog wat avondactiviteiten. Hier is alles veel minder aan vaste uren, aan een strikt schema, gebonden. In België is het vaak “alles” ofwel “niks” als het om werken gaat. Hier loopt alles veel meer natuurlijk door elkaar.

De laatste dagen heb ik heel veel contacten gehad met de mensen hier, een aantal formele ontmoetingen, maar nog veel meer informele contacten.

Zojuist heb ik het stakingspiket van Penny-J bezocht, een klein confectiebedrijf waar ze twee jaar in staking zijn. De werkgever wilde zowat al het vast personeel ontslaan en vervangen door tijdelijk personeel. Het personeel ging erop in staking, daarop deed de werkgever een lock-out en werden alle werknemers ontslagen. Intussen produceert de werkgever op een andere plaats. Het was een leuke ontmoeting met de vier families aanwezig aan het piket. Een aantal van de families wonen permanent aan het piket. Er was daar tijdens de staking al een baby geboren aan het piket en aan één van de vrouwen te zien, verwachten ze één van volgende weken nog een “piketbaby”.

Gisteren zijn we naar Nestlé-Cabuyao geweest, in de buurt van Laguna, Southern-Tagalog. Dit was mijn eerste echte confrontatie met het syndicalisme op het terrein hier. Het was de vierde verjaardag van hun staking. Op 14 januari 2002 zijn ze in staking gegaan. De CAO-onderhandelingen waren vastgelopen. Voordien had het hoger gerechtshof beslist dat het pensioenplan opgenomen moest worden in een CAO zoals dit hier wettelijk bepaald is. De directie weigerde echter om hierover te praten. Hierop liepen de onderhandelingen vast en gingen de werknemers in staking. Enkele dagen later vaardigde het Ministerie van Arbeid echter een bevel uit om terug te gaan werken. Dat de directie de wet en de beslissingen van het gerecht niet toepast is voor de autoriteiten hier blijkbaar geen voldoende reden om te staken. De werknemers staakten echter verder en enkele dagen later (op 28 januari) werd het piket gewelddadig uiteengeslagen door het leger, met 50 gewonden als gevolg. Sindsdien staat het piket aan de overkant van de straat. De fabriek draait verder met tijdelijk personeel. Intussen besliste de rechtbank dat hun staking wel gerechtvaardigd is, maar de directie ging in hoger beroep. De beslissing van het hoger gerechtshof kan nog even op zich laten wachten... De stakende werknemers voeren intussen ook actie voor een boycot van Nestlé-producten. Koop geen koffie die smaakt naar bloed...

Enkele maanden geleden werd Diosdado Fortuna, ofwel “Ka Fort”, de voorzitter van de vakbond bij Nestlé-Cabuyao vermoord. Op weg naar een vergadering werd hij door twee mannen op een moto doodgeschoten. De moord op Ka Fort is geen alleenstaand geval. Het was de twintigste moord op vakbondsleiders sinds het begin van het jaar. In de streek van Southern-Tagalog alleen al werden 119 leden van de volksbeweging vermoord sinds president Gloria Macapalang-Arroyo aan de macht is (2001). Zelfs de regionale algemeen secretaris van de mensenrechtenorganisatie “Karapatan” werd niet gespaard. Een andere streek, Central-Luzon, telde vorig jaar 49 moorden. Alle indicaties wijzen er op dat de militairen “Ka Fort” hebben vermoord. Enkel de regering kan zo'n systematisch campagne op nationale schaal organiseren. Van al de moorden werd nog geen enkele verdachte opgepakt, er werd zelfs nog niemand in verdenking gesteld. Presidente Gloria Macapalang-Arroyo verklaarde ook dat ze de vakbonden, vakbondsleden en vakbondsleiders die de sociale vrede verstoren als terroristen beschouwt... Volgens de mensen hier is de situatie nu erger als onder de dictatuur van Marcos, de intensiteit van het aantal moorden op zo'n korte tijd is erger dan toen.

Aan het piket werden we ontvangen door de afgevaardigden, vooral Noel, de vice-voorzitter van de lokale vakbond, nam het woord. Ze gaven ons een uitgebreide toelichting over de staking, over hun leven als staker, zonder werk, meestal zonder inkomsten.... We kregen ook de foto's te zien van de begrafenis van “Ka Fort”, indrukwekkend. Ze lieten ons ook een heel mooie herdenkingsvideo van “Ka Fort”zien en ook een video van hun staking, inclusief de beelden van het uiteenkloppen van het piket.

Er was was ook een groep studenten van de afdeling “Kunst en Letteren” van de University of the Philippines die het piket bezocht. In het kader van hun studies hadden ze een één dag integratie met de stakende werknemers. Na de uitleg was er een kleine betoging voor de fabriek. Hier moesten blijkbaar niet alleen de politie, maar ook een twintigtal militairen, de orde handhaven. Vlak voor de poort werden enkele speeches gegeven. Eerst nam Noel van de plaatselijke Nestlé-vakbond het woord, dan sprak iemand van de Kerk, dan de weduwe van “Ka Fort” en dan afgevaardigden van twee bedrijven in de buurt die ook al enkele jaren in staking zijn. Zoals het daar de gewoonte is, wordt aan de buitenlandse gasten gevraagd om ook een solidariteitswoordje te zeggen. Dus ik kreeg ook de micro onder mijn neus geschoven. Ik ben het niet echt gewoon om veel mensen toe te spreken, maar soit, het ging wel... Na de betoging was er nog een mis op het stakingspiket. Wij gingen al iets vroeger terug door naar Manilla.

Eergisteren heb ik ook nog Harry van EILER (Ecumenical Institute for Labor Education and Research) gezien. Hij sprak over de situatie van de werknemers in de Filippijnen. Ondanks een hoger BNP stijgt de armoede. Er is een loonstop en er wordt meer geproduceerd met minder mensen. De resultaten van de stijgende productiviteit gaat naar meer winsten, hogere terugbetaling van buitenlandse schuld en naar de staat. Een heel groot deel van de staatsinkomsten gaat naar corruptie, terugbetaling van buitenlandse schulden en naar het leger... Gevolg is meer armoede. Momenteel bedraagt het minimumloon 275 peso per dag in Manilla. De vaste werknemers krijgen daarbij nog een onkostenvergoeding van 50 peso per dag. Volgens de regering bedraagt de dagelijkse overlevingskost van een gezin 681 peso. Nog volgens de regering zou 34% van de bevolking arm zijn. Echter, 66% van de bevolking moet het met minder dan één dollar per dag stellen (VN standaard voor armoede).

De laatste dagen heb ik ook nog een andere oude bekenden tegengekomen. Zo is Daisy Arago, de vroegere voorzitster van de YCW (Filippijnse KAJ) en nu directrice van het Center for Trade Union and Human Rights (CTUHR). Ik heb ook een heel goede discussie gehad met Georges, de voorzitter van PISTON, de organisatie voor jeepney drivers en operatoren. Hij vertelde over het openbaar vervoer, dat hier gereguleerd is door de overheid, maar privé wordt uitgebaat. Omdat de staat geen kapitaal heeft om bussen of jeepneys te kopen en te beheren, zijn het meestal kleine privé eigenaars die één of enkele jeepneys kopen en uitbaten. De jeepney drivers en operators worden niet gesteund door de staat, ze moeten wel steeds meer belastingen betalen. Er is ook een autoriteit die het rijgedrag van de jeepney drivers controleert, de agenten ervan krijgen 20% commissie op de uitgeschreven boetes. Verder heb ik ook heel goede gesprekken gehad met de mensen van de culturele sector. Verbazend hoe ze cultuur integreren in hun activiteiten, door cultuur mensen organiseren, de cultuur gebruiken als vormingsmiddel, enz... Hier kunnen we ook nog veel van leren. De volgende dagen zal ik ergens een goed gedicht moeten zoeken en een liedje leren, ik zal mij er niet altijd kunnen tussenuit muizen als ze me vragen om ook iets te doen...

Gisteren heb hier in Balai Obrero ook nog Terry leren kennen. Ze is een Fil-American, haar ouders waren van de Filippijnen, maar zij woonde heeft heel haar leven in California. Ze is een beetje een Amerikaanse in een Filippijnse huid. Binnenkort is haar programma gedaan, ze was hier voor een tien maanden durend exposure-programma in de Filippijnen. Toen ze hier aankwam kende ze geen woord Tagalog, nu kan ze al goed haar plan trekken.

Wij hebben hier trouwens ook “huisdieren” in Balai Obrero. 'T is te zeggen, meestal lopen er hier 's morgens een paar ratten rond. Gelukkig niet al te veel. Kakkerlakken zijn er wel wat meer. Alles is hier wel heel proper maar er is hier opzij van het gebouw een beek, zeg maar open riool. Onze slaapkamers zijn op de eerste verdieping, dat valt mee want de “huisdieren” zitten alleen op het gelijkvloers... Ook dat is eigen aan leven zoals een normale Filippino, de organisers leven dus zeker niet in een vijfsterrenhotel.

Voila, dat zal het zowat zijn voor vandaag. Paalám na! Ingat pô!

Beaucoup de rencontres de du café avec une saveur de sang

C'est déjà le dixième jour de mon séjour aux Philippines. Depuis que je suis ici, je commence à sentir les périodes de temps tout à fait différent. Le rythme de vie est complètement différent ici, les gens vivent plus tranquille. En Belgique les heures sont respectés très stricte et la vie est très compartimenté. Le matin on a une heure pour se réveiller et pour aller au boulot, neuf heures pour travailler, souvent très stressé, et puis le temps libre out une activité. Ici on ne se fixe pas avec une agenda si stricte. En Belgique c'est souvent « tous » ou soit « rien », on a souvent l'impression que les priorités dans la vie doivent se battre pour pouvoir réaliser quelque chose...

Les derniers jours j'ai eu beaucoup de contacts avec les gens ici, quelques rencontres formelles et beaucoup plus de rencontres informelles.

Il y a quelques instants, j'ai visité le piquet de grève de Penny-J, une petite entreprise de confection en grève depuis deux années. L'employeur voulait licencier presque tout les travailleurs fixe et leurs remplacer avec des travailleurs temporaires. Suite à ça les travailleurs ont commencé une grève, puis l'employeur à fait une « lock-out » et il a licencié tous les travailleurs. Maintenant l'employeur

fabrique ces produits à une autre endroit. Au piquet j'ai pu parler avec les travailleurs et leur familles. Quelques familles des travailleurs habitent au piquet. Pendant la grève il y était déjà une femme accouché au piquet et apparemment on s'attend à une deuxième bébé de piquet prochainement.

Hier on à visité les travailleurs de Nestlé Cabuyao, chez Laguna (Southern-Tagalog). C'était la première fois que je pouvait vraiment voir la réalité syndicale. C'était la quatrième anniversaire de leur grève, ils sont en grève depuis le 14 janvier 2002. Les négociations pour leur CCT était bloqué. Avant le cour suprème avait décidé que le plan de pension devrait faire part de leur CCT, comme le loi l'impose ici. La direction poursuivait à refuser ça catégoriquement. La situation était complètement bloqué. Suite à l'échec de ces négociations, les travailleur iraient en grève. Quelques jours après le Ministère de Travail décidait ordonnait les travailleurs de reprendre le travail. Que la direction n'applique las les lois et les décisions juridictionnelles ne suffit apparemment pas pour faire la grève selon la Ministère. Par contre, les travailleurs poursuivaient leur grève. Quelques jours plus tard (le 28 janvier), l'armée à dispersé le piquet. Pendant l'armée à blessé 50 travailleurs. Depuis le piquet est situé à l'autre côté de la rue. La fabrique fonctionne avec des travailleurs temporaires. Le tribunal avait décidé que leur grève était justifié, mais la direction à faire appel à ce décision. La décision du cour suprême pour se faire entendre encore un peu de temps... Pour l'instant les travailleurs de Nestlé appellent à un boycot des produits Nestlé. N'achtetez pas de café avec une saveur de sang...

Quelques mois passés, on a assassiné Diosdado Fortuna soit « Ka Fort », le président du syndicat à Nestlé-Cabuyao. En route pour une réunion il était abattu par deux hommes en moto. Le meurtre de Ka Fort n'est pas un cas isolé. C'était le vingtième meurtre d'un dirigeant syndicale depuis le début de l'année. Dans le région de Southern Tagalog seul 119 dirigéants du mouvement populaire sont assassinés sous le régime de Gloria Macapalang-Arroyo. Même la dirigeante locale de l'organisation pour les droits humaines était assassinés. Dans une autre région, Central-Luzon, on compte 49 meurtres l'année passé. Tous indique que les militaires ont assassinés Ka Fort. Seul le gouvernement peut organiser une campagne de meurtres nationale et si massive. De tous les meurtres jusqu'au mainentant aucun accusé était emprisonné, même personne est mise en accusation. La présidente Gloria Macapalang-Arroyo à déclaré qu'elle considère les syndicats, les affiliés des syndicats et les dirigeants syndicale qui ne respectent pas la paix sociale comme des terroristes. Selon les gens ici la situation est maintentant plus grave que sois la dictature de Marcos, l'intensité des meurtres dans cette période si courte est plus grave qu'autrefois.

Au piquet on était reçu par les délégués, surtout Noel, le vice-président du syndicat locale, à pris le parole. Ils ont explique les origines de leur grève, ils ont partagé leurs expériences de grève, de leur vie sans travail, souvent sans revenues... . Ils ont montré aussi deux très belle vidéos de leur lutte.

Il y était aussi une groupe des étudiants présents, c'étainent des étudiants des arts et lettres au « University of the Philippines ». Pour leurs études ils étaient invités à une journée d'intégration avec les travailleurs. Après l'explication il y était une petite manifestation en face de l'usine. Pas seulement la police était présente, mais aussi une vingtaine de militaires. En face de la porte de l'usine on faisait quelques speeches. Premièrement Noel du syndicat locale faisait son speech, suite des gens de l'église, suite la veuve de Ka Fort et suite les délégués de deux entreprises aussi en grève depuis quelques années. Comme d'habitude là-bas, on demande les hôtes de l'extérieur de dire aussi quelque chose. On m'a donné le micro, je suis pas vraiment habitué de parler à beaucoup de gens mais j'ai réussi d'exprimer une petite message de solidarité. Après la manifestation il y était encore une messe au piquet. Nous avons pris le jeepney vers Manille directement après la manif.

Avant-hier j'ai vu Harry de EILER (Ecumenical Institute for Labor Education and Research). Il m'a parlé de la situation actuelle des travailleurs aux Philippines. Néanmoins que le PNB à augmenté, la pauvreté augmente aussi. Il y a un arrêt de tous les augmentations de salaire et on produit plus avec mois de travailleurs. Les gains de la productivité augmenté vont vers les profits des entreprises, vers le paiement des dettes extérieures et vers l'état. Une grosse partie des revenues de l'état vont vers la corruption, la paiement des dettes extérieures et l'armée. La conséquence c'est plus de pauvreté. Pour l'instant le salaire minimum au Manille s'élève à 275 peso par jour. Les travailleurs fixes reçoivent aussi une indemnité de frais de 50 peso par jour. Selon la gouvernement les coûts de vie dune famille s'élèvent à 681 peso. Aussi suivant la gouvernement 34% du population serait pauvre. Par contre, 66% de la population doit vivre avec mois d'un dollar par jour (norme de pauvreté des Nations Unis).

Les derniers jours, j'ai aussi rencontré une autre amie depuis longtemps. J'ai vu Daisi Arago, l'ancien présidente de la YCW (JOC Philippine) et actuellement directrice du CTUHR (Center for Trade Union and Human Rights). Avec Georges, le président de PISTON, j'ai disputé les problèmes des transports publics. Ici les transports publics sont régularisés par les autorités publics mais exploités par le secteur privé. Puisque l'état n'a pas le capital pour acheter des busses et des jeepneys, ce sont souvent des petites opérateurs qui achètent un ou quelques jeepneys. Les opérateurs et les chauffeurs de jeepney ne sont pas soutenus par l'état, par contre l'état les soumets aux taxes. Il y a aussi une autorité qui côntrole les jeepneys, les agents reçoivent 20% de commission par amende. Ensuite j'ai aussi eu une bonne discussion avec les gens du secteur culturel. C'est étonnant de voir comment ils intègrent la culture dans leur travail quotidien, comment la culture est utilisé pour organiser les gens, dans les formations... Très intéressant. Par ailleurs, un des jours prochains je dois certainement apprendre a chanter une chanson, a réciter une poème. Je l'aurais besoin pour une des soirées culturelles prochaines.

Hier j'ai aussi fait connaisance avec Terry, une « Fil-American ». ces parents étainent Philippine, mais elle est née aux Etats-Unis, à California. Elle est un peu comme une Américaine dans le peau d'une Philippine. Dans quelques jours elle retourne aux Etats-Unis, elle était ici pour dix mois d'intégration. Il y a dix mois elle ne parlait pas le Tagalog, maintenant elle se débrouille bien.

Par ailleurs, on a ici aussi quelques « animaux domestiques » au Balaj Obrero. C'est a dire, les matins il y a souvent des rats ici. Heureusement il y pas trop de rats. Des cancrelats il y un peu plus. Quand même, tous est très propre ici, mais il y a une petite fleuve, à dire une décharge publique, à côté du bâtiment. Heureusement notre chambre à dormir se trouve au premier étage et les « animaux domestiques » sont seulement au rez-de-chaussé. Aussi ça fait part de vivre comme des Philippines commun, les permanents ne vivent pas dans un hôtel de cinq étoiles.

Voila, ça serait tout pour aujourd'hui. Paalám na! Ingat pô!

2006-01-11T00:56:00.000-08:00

Woensdag 11 januari 2006, Manilla, Quezon City, Balai Obrero

Met mij alles goed hier in de Filippijnen, ik begin me hier op mijn gemak te voelen tussen het nieuwe gezelschap. Ik leer intussen een beetje Tagalog, zij het dat dit absoluut geen simpele taal is... Wat ik hier wel mis is de vrienden, familie, collega's; om af en toe eens wat te zwanzen, te zeggen hoe ik me voel...

Vandaag zijn we naar de Chinese ambassade geweest voor een kleine actie. We zijn per jeepney en per bus naar de ambassade in Manilla geweest. Met de bus over de EDSA-laan heeft af en toe wel iets “Bobbejaanland-achtig”...

Er zijn nog 14 Koreanen gevangen in Hong Kong, als gevolg van de WTO-top en de acties ertegen. Hiertegen protesteerden we met KMU en nog enkele bevriende organisaties zoals de vrouwenorganisatie Gabriela en de boerenorganisatie KMP. Het was een kleine, eerder symbolische actie, maar wel met ruime aandacht van de pers.

Gisteren heb ik van Tess een oriëntatie gekregen in de KMU. Dit was voor mij een stuk herhaling, maar toch een goede opfrissing. De KMU (Kilusang Mayo Uno) is opgericht op 1 mei 1980 en verdedigt een “genuine unionism”. Ze zijn “genuine” (authentiek) omdat ze de rechten van de werknemers verdedigen, onafhankelijk van de werkgevers. Ze steunen op de collectieve actie van de werknemers om hun democratische- en vakbondsrechten te verdedigen. Ze streven tenslotte ook naar een onafhankelijke economische en politieke ontwikkeling van de Filippijnen.

De tegenhanger van het “genuine trade unionism” is het “yellow trade unionism”, hoofdzakelijk georganiseerd in de vakbondskoepel TUCP. De TUCP was de enige vakbondskoepel toegelaten tijdens de Marcos-dictatuur. In veel gevallen zijn de gele vakbonden opgericht door de werkgevers. Algemeen zijn de gele vakbonden de werkgevers en de regering goed gezind.

In de Filippijnen zijn de vakbonden georganiseerd naar Amerikaans model. Dit wil zeggen dat er lokale vakbonden zijn op niveau van de onderneming. Als een werknemer lid word van de vakbond, word hij steeds lid van zijn vakbond op niveau van de onderneming. De lokale vakbond kan aangesloten zijn bij een federatie, die op zijn beurt aangesloten kan zijn bij een vakbondskoepel.

De KMU is samengesteld uit elf federaties en twee organisaties van “semi-werknemers”. De federaties zijn te vergelijken met centrales, maar ze zijn traditioneel multi-sectoraal georganiseerd dus de centrales hebben geen sectorale specialisatie zoals bij ons. De grootste federaties is de NAFLU (National Federation of Labor Unions). De twee organisaties van “semi-werknemers” zijn PISTON, voor jeepney-drivers en KADAMAY voor stadsarmen.

Naast de federaties zijn er allianties. De allianties bestaan uit lokale vakbonden aangesloten bij de KMU, onafhankelijke vakbonden en soms ook uit gele vakbonden. Het kan gaan om regionale allianties met lokale vakbonden uit een bepaalde regio. Soms gaat het ook om thematische allianties, bijvoorbeeld in verband met de actie voor loonsverhoging of de acties tegen president Gloria Macapalang-Arroyo. Nieuw zijn allianties op sectoraal niveau, in oktober jongstleden is de “Metal Workers Alliance of the Philippines” opgericht.

Eén van de belangrijkste problemen waar de werknemers van de Filippijnen mee te maken hebben is flexibilisering en tijdelijke arbeid. De KMU probeert te zorgen voor meer vaste contracten door dit in CAO's op te nemen, zo hebben ze bij DOLE een CAO kunnen afsluiten waarin 1500 tijdelijken een vast contract krijgen. Soms kunnen ze ook door “grievance-handling” (klachtenbehandeling) tijdelijken een vast contract geven waar dat ze in strijd met de wet nog altijd tijdelijk zijn. Ze zijn ook begonnen met het oprichten van verenigingen van tijdelijke werknemers. Dat gebeurt plaatselijk, op gemeenschapsniveau, omdat ze de tijdelijken bijna niet in de traditionele structuren (gebonden aan de onderneming waar ze werken) kunnen organiseren.

Ze proberen recent ook in een aantal nieuwe sectoren, zoals de call-centers, binnen te geraken. De werknemers van de call-centers verdienen met hun 15 000 peso (250 euro) per maand echter meer dan een gemiddelde werknemer in de Filippijnen. Door dit hoge loon voelen ze zich wat “geprivilegieerd” en zijn ze niet zo gemakkelijk warm te maken voor een vakbond...

Mercredi 11 janvier 2006, Manille, Quezon City, Balai Obrero

Pour moi tous va bien ici aux Philippines, je me commence à me sentir à l'aise dans mon nouveau milieu. Je commence à apprendre un peu le Tagalog, mais c'est assez dur... Lesquels je manque ici, ce sont mes amis, ma famille, mes collèges, pour de temps en temps jouer un peu le « zevereir », pour les dire comment je me sens...

Aujourd'hui nous sommes allés à l'ambassade Chinoise pour une action. On est allé par jeepney et par bus à l'ambassade, situé à Makati. Aller par bus sur l'avenue EDSA est souvent un peu comme visiter « Bobbejaanland » ou « Walibi »...

Il y a encore 14 Coréens emprisonnés à Hong-Kong après le « WTO-top » (OMC) et les actions contre ce « WTO-top » . On à proteste contre ça avec le KMU et quelques autres organisations comme l'organisation des femmes Gabriela et l'organisation des paysans KMP. C'était une action petite, plutôt symbolique, mais avec beaucoup de presse présent.

Hier Tess m'a donné une orientation au sujet du KMU. Pour moi c'était pas tout nouveau, mais une bonne début du programme. Le KMU (Kilusang Mayo Uno) est fondé le premier mai 1980 et défend une syndicalisme « genuine ». Ils sont « genuine » (authentique) parce qu'ils défendent les droits des travailleurs, indépendants des employeurs. Ils se basent aussi sur l'action collective des travailleurs pour défendre leurs droits démocratique et syndicale. Finalement ils veulent une développement indépendante du pays au niveau économique et politique.

Le « yellow trade unionism », principalement organisé dans le syndicat TUCP, est l'opposé du « genuine trade unionism ». Le TUCP était la seule confédération syndicale admise pendant la dictature de Marcos. Souvent les syndicats jaunes se sont crées par le patron. Généralement les syndicats jaunes coopèrent avec les patrons et le gouvernement.

Aux Philippines les syndicats sont organisés suivant le modèle Américain. Il y a des syndicats locales au niveau de l'entreprise. Un travailleur s'affilie au syndicat locale dans son entreprise. Le syndicat locale peut être affilié avec une fédération, laquelle peut être affiliée avec une confédération.

Le KMU est composé de onze fédérations et deux organisations des semi-travailleurs. Les fédérations sont à comparer avec les centrales en Belgique, mais traditionnellement ils sont organisés multi-sectorielle, donc les fédérations ne sont pas organisés par secteur. Le fédérations le plus est le NAFLU (National Federation of Labor Unions). Les deux organisations de semi-travailleurs sont PISTON, l'organisation des jeepney-drivers et KADAMAY, l'organisation des pauvres dans les villes.

A côté des fédérations il y a aussi des alliances. Les alliances sont composés des syndicats locaux du KMU, des syndicats indépendants et des syndicats jaunes. Il s'agit des alliances régionaux, avec syndicats d'un certain région. Il y a également des alliances thématique, par exemple une alliance suite à l'action pour l'augmentation du salaire minimum ou suite aux actions contre le président Gloria Macapalang-Arroyo. Nouveaux sont les alliances sectorielles, comme le « Metal Workers Alliance of the Philippines », fondé octobre dernier.

Parmi les problèmes principaux des travailleurs il y a la flexibilisation et les contrats temporaires. A l'entreprise « DOLE » le KMU à réussi de faire convertir 1500 contrats temporaires en contrats fixes, ceci par CCT. Parfois on peut aussi parvenir à des contrats fixes par le « grievance-handling » (traitement des plaintes), dans le cas les contrats temporaires sont illégaux. Ils se sont aussi occupés avec le création des associations des travailleurs temporaires. Ces associations sont crées au niveau locale, au « community level », parce que c'est pratiquement impossible d'organiser ces travailleurs dans les structures traditionnelles (lié à l'entreprise où ils travaillent).

Ils essayent aussi de pénétrer dans les nouvelles secteurs, comme les « call centers » (centre d'appels). Les travailleurs des « call-centers » gagnent 15 000 peso (250 euro), plus que la moyenne des travailleurs aux Philippines. C'est difficile d'organiser les travailleurs des « call-centers », puisque avec leurs 250 euro par mois ils se sentent « privilégiés »...

2006-01-08T01:34:00.000-08:00

Zaterdag 8 januari 2006, Manilla, Quezon City, Balai Obrero

Hoi allemaal

Nog eens wat nieuwjes op deze zondag... Ik begin een gewend te geraken aan de Filippijnen; de buurt ken ik al wat en ik ben “fysiek” aangepast aan de temperatuur en aan de voeding, de rijst. Ik begin in kleine slokjes Filippijns kraantjeswater te drinken; tot nu toe zonder negatieve bijwerking. Het is wel nog wennen aan de taal, de mensen en het totaal nieuwe gezelschap...

Gisteren hebben we mijn programma overlopen en 's avonds het verjaardagsfeestje van Ka Bel gehad.

Ik blijf volgende week nog in Balai Obero, op het programma staan drie dagen inleiding en vorming, een actie voor de Chinese Ambassade in verband met de WTO protesten in Hong Kong en op 14 januari de vierde verjaardag van de Nestlé staking. Dan is er een rustdag en daarna zes weken “integration” bij de NAFLU (National Federation of Labor Unions). De NAFLU is een federatie (te vergelijken met centrale) aangesloten bij KMU. Ik zal er een verblijven in een gebied met geconsolideerde vakbond en daarna in een gebied waar ze “binnen” willen geraken. Dan heb ik begin maart een vrije dag, dan een dag evaluatie en daarop een maand “integration” in de regionale organisatie van Southern Tagalog. Daarna heb ik weer een vrije dag, dan weer een dag evaluatie, daarop een week bij de stadsarmen, drie dagen bij de advocaten van de vakbond en nog enkele kortere bezoeken (bij het instituut voor veiligheid en gezondheid op het werk en BAYAN). Daarna zal ik drie weken werken op het International Department van KMU: helpen bij de voorbereiding en deelname aan de conferentie die ze jaarlijks organiseren begin mei. Tenslotte nog enkele vrije dagen, een vijftal weken bij de boeren, een globale evaluatie en nog enkele vrije dagen vlak voor het vertrek. Gedurende de verschillende “integrations” is een vormingsprogramma voorzien te vergelijken met de militantenvorming die ze ginder geven. Het hoofdaccent van mijn verblijf zal dus liggen in het leren van het organisatiewerk aan de basis. Het belooft interessant en leerrijk te worden...

Gisterenavond gingen we ook naar het verjaardagsfeestje van Cripin Beltran ofwel “Ka Bel”. Ka Bel is de vroegere voorzitter van de KMU vakbond en is nu parlementslid. Hij werd 73 jaar, maar die leeftijd zou je hem absoluut niet geven. Op het programma van het feestje stonden enkele speechkes, samen eten en een cultureel gedeelte met zang en sketchkes. Gelukkig kon ik er even tussenuit muizen toen in mijn oren gefluisterd werd dat ik ook een liedje zou kunnen zingen....

Intussen hou ik mijn ogen open en probeer ik te zien hoe ze werken. Het begint mij mij hier enorm op te vallen hoe ze met geld omgaan. Hier wordt geen enkele peso nutteloos uitgegeven. Bijvoorbeeld een kapotte plastieken bassin om te wassen repareren ze met lijm in plaats van een nieuwe te kopen. Hier op het nationaal secretariaat is geen kopieermachine, ze hadden er vroeger wel één maar ze hebben die weggedaan omdat de onderhoudskosten te duur waren. Er slingert hier trouwens heel wat minder papier rond als in België... De inwonende vrijgestelden verdienen 100 peso per dag; net iets meer dan de dagelijkse kost van eten.

Verder valt mij ook op hoe ze hier soms vele jaren aan een stuk zich kunnen vastbijten in een actie. Bij Nestlé mag ik volgende week naar de vierde verjaardag van hun staking. Ze voeren ook nog altijd actie voor een nationale algemene loonsverhoging van 125 peso per dag (ongeveer twee euro per dag); momenteel is het minimumloon in Manilla ongeveer 325 euro (iets meer dan 5 euro per dag). De actie voor de 125 peso loonsverhoging voerde ze al bij mijn vorige bezoeken, dus al zeker vijf jaar. Nu zijn ze er nog mee bezig, eergisteren was er een persconferentie over en volgende week gaat Crispin Beltran een speech geven in het parlement om zijn wetsvoorstel hierover (opnieuw) te verdedigen.

Dimanche 8 janvier 2006, Manille, Quezon City, Balai Obrero

Bonjour tout le monde

Quelqes nouvelles ce di;anche... Je commence a m'habituer aux Philippines; j'ose sortir seul dans les rues de Manille et je m'adapte « physiquement » au température et au nourriture, le riz trois fois par jour. Je commence doucement a boire l'au du robinet, pour l'instant sans effets négative. Mais j'ai encore besoin de temps pour m'adapter aux langue, les gens, etc...

Hier nous avons discuté le programme et le soirée il y était le fête d'anniversaire de « Ka Bel ».

Je reste la semaine prochaine à Balai Obrero. On a prévu trois jours de formations, une action a l'ambassade de Chine concernant l' arrestation des activistes au sommet WTO à Hong Kong en le 14e la quatrième anniversaire de la grève chez Nestlé. Ensuite j'ai un jour libre et puis six semaines d'intégration chez NAFLU (National Federation of Labor Unions). NAFLU est une féderation (à comparer avec une centrale) affilié au KMU. J'y résidera dans une zone avec des syndicats consolidé, puis je résidera dans une zone ou on essaie d'entrer avec le syndicat. Ensuite, ça sera début mars, j'ai une journée libre, une journée d'évaluation et ensuite une intégration d'une mois à l'organisation régionale de Southern Tagalog. Suite de nouveau une journée libre, une évaluation, une semaine chez les « urban poor », trois jours chez les avocats du syndicat et quelques visites plus brefs (une journée chez l'institut de securité et santé au travail et chez BAYAN). Après je travaillerai trois semaines au International Department de la KMU pour aider à préparer et attendre la conférence ils organisent tous les années début mai. Ensuite quelques jours libre, cinq semaines chez les paysans, une évaluation globale et quelques jours libres avant mon départ. Pendant les différent intégrations une programme de formation est prévu, à comparer avec leur formation pour les militants. Le travail organisationnel au base sera le axe principale de mon intégration. Je pense que ça sera très intéressant et que j'apprendrai beaucoup.

Hier soir on a aussi participé au fête d'anniversiare de Crispin Beltran ou « Ka Bel ». Ka Bel était le président du syndicat KMU et il est actuellement « congressman », dans le parlement. C'était son 73ième anniversaire, mais il n'a absolument pas l'air d'être vieux... Au programme il y était quelques discours, manger ensemble et une partie culturelle avec des chansons et quelques petites pièces théâtrales. Heureusement j'ai pu éviter qu'on me demandait de chanter aussi une chanson...

Pendant les activités j'essaie de voir comment on travaille. Une des choses très flagrant est la façon d'utiliser l'argent, la gestion financière. Ici on réfléchit très bien te tous les pesos utilisés. Par exemple, je vois qu'une bassin en plastique pour se laver était cassé. On a préfère de le coller aux lieux d'acheter une nouvelle. Ici il n'y a pas de machine a copier. On en avait une au passé, mais on a décidé de plus utiliser la machine, les coûts d'entretien étaient jugés trop élevés. Par ailleurs, on voit ici beaucoup moins de papiers sur les bureaux (comparé avec la Belgique). Le « salaire » d'un permanent qui habite au secrétariat c'est 100 euro, un peu plus que la coût de trois repas par jour.

Je remarque aussi qu'ici ils peuvent persister a faire des actions pendant plusieurs années. Chez Neslté je peux attendre la quatrième anniversaire de leur grève la semaine prochaine. On continue aussi l'action pour une augmentation générale et nationale de 125 peso par jour (plus-minus 2 euro) du salaire minimum. Pour l'instant le salaire minimum à Manille est plus ou poins 325 euro par jour (un peu plus que 5 euro). On était déjà en train de faire cette action pendant mes visites précédents, il y a cinq années. Et on continue, avant-hier il y était un conférence de presse à ce sujet et le semaine prochaine Crispin Beltran va (de nouveau) défendre son proposition de loi.

2006-01-06T02:47:00.000-08:00

Woensdag 4 januari 2006, Bahrain, Luchthaven

De vlucht naar Manilla is met ten minste twee uur en twintig minuten vertraging aangekondigd. Even wachten.

Tot nu toe is alles op zijn minst gesmeerd verlopen. Snel met de TGV aan de luchthaven Charles de Gaulle aangekomen. Daar even de navette naar terminal één, zonder problemen kunnen inchecken, een wandelingetje naar “sattelite 5”, even wachten, koffietje, nog wat wachten, en vertrokken. Met tien minuutjes vertraging, dus zo goed als helemaal stipt, de lucht in. Na een aangename vlucht van ongeveer vijf uren, kom ik 's avonds aan in Bahrain. Het is hier 19 graden. Met het uurverschil is het iets sneller dan verwacht nacht.

De luchthaven van Bahrain is al een verhaal op zich waard. Het vliegtuig parkeert zich tussen de stapels vracht die op de tarmac staat. De trap af, een bus pikt ons op en we kunnen het luchthavengebouw binnen. Een kleine, wat verouderde luchthaven, niet bepaald wat ik van een golfstaat had verwacht. Even op zoek naar de toiletten, die niet zo snel te vinden zijn. Onderweg zie ik vanalles, westerlingen, Arabieren die er westers uitzien, Indiërs of Pakistanezen, denk ik, met bloot bovenlijf en laken rond hun midden gewikkeld, enz... Tot mijn verbazing merk ik dat ze blijkbaar Franse toiletten gebruiken. Er is gelukkig wel WC-papier, maar aan de vochtige grond te zien is wordt ook de dochekop die ernaast hangt gebruikt. Even later vind ik nog andere, westerse toiletten...

Intussen lees ik verder in “Het Schijnbestaan” van José Saramago, drink ik van mijn busjes appelsiensap en observeer ik wat. Hopelijk zal Sol in Manilla niet te lang moeten wachten... Een SMS'je sturen zal niet lukken, want mijn GSM vindt geen netwerk, blijkbaar heeft Proximus geen akkoorden met een leverancier in Bahrain, of is het iets anders...

Mercredi 4 janvier 2006, Bahrain, Aéroport

Le vol vers Manille est annoncé avec 2 heurs et 20 minutes de retard. Attendre un peu alors.

Jusqu'au maintenant tous est passé comme prévu. Aucun problème avec le TGV vers Charles de Gaulle et l'avion vers Bahrain. Après cinq heures de vol, je suis arrivé à Bahrain, c'est 19 degrés ici et la nuit commence. J'arrive dans un aéroport petite et un peux vieux. Dans l'aérogare, en faite deux long couloirs avec quelques magasins au milieu, je vois des gens de toutes les couleurs et toutes les origines. Et les toilettes, c'est aussi quelque chose spéciale...

Entre-temps je lis mon livre, j'observe... A suivre...

Vrijdag 6 januari 2006, 12.30 uur, Manilla, Quezon City, Balai Obrero

Gisterenavond ben ik aangekomen in Manilla. Uiteindelijk had de vlucht vier uur vertraging. Gelukkig had ik nog een brave medereiziger gevonden die een GSM had die werkte en had ik zo Sol kunnen verwittigen van mijn vertraging. Op het vliegtuig had ik trouwens ook nog een Belgische medereizigster gevonden, Yara, die drie maanden stage als logopediste zal doen op een doveninstituut in Bagui.

Aan de luchtaven ik ik snel Sol tegen. We nemen samen de bus naar Quezon City over de EDSA-weg. Langzaam word ik een beetje overmand door al die nieuwe indrukken en door de vermoeidheid. Het is hier meer dan 30°; een verschil met België van enkele uren geleden. Ik ben stil in de bus en kijk rondom me. Het verkeer valt nog redelijk mee, niet te veel opstoppingen. Het is hier ook nog wat kerstvakantie.

Na de busrit nog een korte rit per jeepney tot aan « project 3 », de wijk waar Balaj Obero, het vakbondshuis, zich bevindt. Tess heeft niet zo veel tijd, ze is het kantoor aan het kuisen. Ik mag mijn gerief in de staapzaal voor de gasten zetten. Er is nog een andere gast die in het gebouw verblijft, Paco, een Canadees. Hij is al jaren actief in het solidariteitswerk met de Filippijnen en ook vrijwilliger voor een Fair Trade organisatie. Tijdens zijn vakantie gaat hij naar een boerengemeenschap en wil een aantal producten in het Fair Trade circuit brengen. Dis is blijkbaar niet zo gemakkelijk omdat veel boeren tijdens het jaar schulden aangaan bij tussenhandelaars waar ze achteraf dan hun oogst aan moeten verkopen...

Ik ben op tijd gaan slapen. Vandaag is ook een rustdag. De staf heeft blijkbaar heel de dag vergadering. Morgen gaan ze me een programma voorstellen, gaan we de doelstellingen van mijn « internship » formuleren en gaan ze me de huisregels uitleggen. Deze namiddag ga ik nog wat aankopen doen: een SIM-kaart, WC-papier, wasmiddel voor mijn kleren, een kaart van Manilla en een convertor voor de electrische spullen. Verder geniet ik van de rust, ik heb tijd om tussendoor wat te lezen, mijn boek, de krant, ... .

Vendredi 6 janvier 2006, Manille, Quezon City, Balai Obrero

Hier soir je suis arrivé a Manille. Finalement le vol avait un retard de 4 heures. Heureusement un autre passager voulait m'emprunter son GSM, comme ça je pourrait prévenir Sol. A l'avon, j'étais assises à coté d'une autre voyageur Belge, Yara, une étudiante de logopédie qui fera son stage de trois mois ici.

A l'aéroport je rencontre Sol très facilement. On prend le bus vers Quezon City sur le boulevard EDSA. Plein d'impressions m'envahissent. C'est ici plus de 30°, une différence avec la Belgique. Je regarde à toutes les nouvelles choses autour de moi. Le trafic est encore raisonnable, pas trop d'embouteillages. Les congés de Noël ne sont pas encore finis apparemment.

Après le bus encore un peu le jeepney, jusqu'au « project 3 », le quartier ou Balai Obrero, le maison syndical se trouve. Tess travaille encore, elle est en train de nettoyer son bureau. Je mets mon bagage au dortoir des hôtes. Il y a encore un autre hôte, Paco, un Canadien. Il est déjà des années occupe avec les Philippines et il est aussi volontaire d'un organisation Fair Trade. Pendant ses congés il visite une communauté de paysans. Il veut mettre quelques produits dans le circuit Fair Trade. Ceci est apparemment pas si facile, beaucoup de paysans sont endettés chez des commerçants « middlemen » chez le qui ils doivent vendre leur récolte.

Aujourd'hui j'ai un jour de repos. Tout le staff a une réunion. Demain on va me proposer une programme, on va fixer les objectifs et on va m'expliquer les règles du maison. Cette après midi je ferai encore quelques achats: une carte SIM, papier toilette, un produit pour faire le lavage de mes vêtements, une carte de Manille et un convertisseur pour la prise. C'est tranquille, je lis dans mon livre, le journal, etc...

2005-12-08T10:28:00.000-08:00

Hoi iedereen!
Hier komen berichtjes van mijn verblijf in de Filippijnen.
Veel leesgenot
Groetjes
Kris